Λουλούδια και…γαϊδουράγκαθα

Του Θανάση Νικολαΐδη 

«Η Θάτσερ απέθανε, ζήτω ο…θατσερισμός». Στην καπιταλιστική εποχή μας και με τον κομουνισμό να’ χει «εκμετρήσει το ζην» σε χέρια «ιδεολόγων» που παρίσταναν τον κομουνιστή.

ΜΙΑ ανθοδέσμη των παιδιών της στο φέρετρο κι ήταν συγκινητικό. Τριγύρω «λουλούδια» διάσπαρτα μη τους σημαδέψει καμιά βόμβα, μη τους γαζώσει καμιά ριπή. Άνθη δύσοσμα που βρώμισαν τον πλανήτη. Ανάμεσά τους γαϊδουράγκαθα. Με τα αγκάθια και τη δυσοσμία τους. Παλιάς κοπής πολιτικοί, καινούριοι στ’ αχνάρια της κι όλοι με την αίσθηση πως η «Θαλασσοκράτειρα» ζει και βασιλεύει. Όπως η υπέργυρη Βασίλισσά τους. Με τα ήθη και τις παραδόσεις των εκκεντρικών Άγγλων του…Τσώρτσιλ.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ απ’ τον χαλκέντερο 90/άρη (Γερμανο-Εβραιο)Κίζιγκερ. Έκανε κουμάντο τους Προέδρους (Νίξον, Φορντ) έχοντας σχεδιάσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, κι άναβε, με τον δαυλό στο χέρι, φωτιές στον πλανήτη. Με τη μεγαλύτερη στο Βιετνάμ. Για να μοιράζονται οι «βετεράνοι» (θλιβερά απομεινάρια του πολέμου) τη «δόξα» με τον εμπνευστή και τους σχεδιαστές ενός «Βρώμικου Πολέμου» που τέλειωσε με ήττα, αλλά και με «κέρδη» των Αμερικανών. Κάτω απ’ τη μύτη των αρτηριοσκληρωτικών του Κρεμλίνου και «υπό την χειμερία νάρκη» τους.

ΚΑΙ πάμε στους μεταγενέστερους, μικρότερους και «μικρότερους». ‘Ήταν στη λίστα των…πενθούντων ο κ. Τόνι Μπλερ, ωστόσο, δεν τον πήρε το μάτι μας. Τι κακό έκανε στην ανθρωπότητα ο τύπος; Σχεδόν τίποτα. Ωστόσο, «σκότωσε» παιδάκια με την εισβολή στο Ιράκ (2003), ως «βοηθός» του Μπους. Κι ύστερα; Πώς αντέδρασαν οι περίεργοι Άγγλοι ως εκλογικό σώμα; Τον ξαναψήφισαν (2005), για να κλείσει την «καριέρα» του χωρίς τύψεις, αλλά με προφυλάξεις για καμιά αδέσποτη.

ΥΠΗΡΧΑΝ κι άλλα γαϊδουράγκαθα που μόστραραν τη φάτσα τους, ανανεώνοντας τις μνήμες και τη…σιχασιά μας. Κλείνουμε με το «διασταυρωμένο» (Νόμοι του Μέντελ) απροσδιορίστου οσμής και χρώματος. Μιλάμε για τον κ. Γκορμπατζώφ (τον πήρε το μάτι μας), ολετήρα μιας αυτοκρατορίας, με τη βελούδινη επανάσταση και την περίεργη στάση του. Δεν ήταν πράκτορας (των Αμερικανών) αλλά λειτούργησε ως πράκτορας. Με την «Περεστρόικα», αλλά και με την «απόδρασή» του. Κι αν θέλεις να ψηλαφίσεις τη σχέση του με τους Αμερικανούς, ρίξε το μάτι σου πάνω του, σαν «Λυδία λίθο», για την αλήθεια και το φρόνημά του.

ΑΝ ήταν Χουσεΐν, θα τον είχανε κρεμάσει πριν παρασπονδήσει. Αν ήταν Τσάβες θα το’ χε «πιεί», Αραφάτ το ίδιο, κι αν ήταν Μιλόσεβιτς, θα τον πρόδιδε η καρδιά του. Ο κ. Γκορμπατζώφ γράφει βιβλία, δίνει διαλέξεις, διαφημίζει κόκα-κόλα και το κεφάλι του βρίσκεται στους ώμους του.

Το…δικό μας μνημόνιο(;!)

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΤΟ χρέος (μας) προϋπήρχε των μνημονίων (τους). Το φτιάξαμε πεντάρα-πεντάρα χτίζοντας λιθαράκι-λιθαράκι το «σύστημα». Θα μας τα’ διναν τα λεφτά. Με τα δικά τους κίνητρα περιτυλιγμένα με συμφέροντα και την τοκογλυφική τους αύρα. Θα τα παίρναμε χωρίς όρους και μόνο με την «εθνική» μας πίστη. Πότε; Πώς; Αν είχαμε φτιάξει το δικό μας μνημόνιο. Έγκαιρα, προκαταβολικά και…αυθορμήτως, βλέποντας τη φάκα. Πριν μας το απαιτήσουν οι δανειστές μας και νιώσουμε ταπεινωμένοι.

ΔΕΝ υπήρξε ποτέ ένα τέτοιο «εσωτερικό» και προστατευτικό μνημόνιο, προληπτικό του εξευτελισμού μας. Γιατί; Γιατί προϋπήρξε…ξεφτίλα. Στην Ελλάδα όπου (ακόμα) κλέβουν προτομές για τον χαλκό και μουντζουρώνουν πινακίδες. Με ντόπιους ολετήρες κάθε επιπέδου μοιρασμένους σε τομείς, διάσπαρτους σε πόστα, «εργάτες» ακούραστους της βάσης, με άξιους «εργοδηγούς» της κορυφής-μελετητές του «συστήματος».

ΝΑ τα κάνουμε χειροπιαστά, όσο γίνεται; Δεν λέμε κάτι καινούριο. Η βάση ψήφιζε ό,τι βολικότερο για το μετεκλογικό ρουσφέτι και η κορυφή της χτύπαγε τον ώμο. Τα ταμεία άδειαζαν για να γεμίσουν με προκαταβολές κομματικά θησαυροφυλάκια, πριν ένα ποσοστό τους καταλήξει σε τσέπες «εργαζομένων» (στο κόμμα). Τ’ άδειαζαν και γεμάτα ιατρεία και προθάλαμοι «αξονικών». Με τους φαρμακέμπορους να τρίβουν τα χέρια πίσω απ’ τον…ανίδεο φαρμακοποιό και τους εισαγωγείς σε πάρτι πίσω απ’ το νοσοκομείο. Κι από μεγαλόμισθους και πολυσθίτες, προνόμια βουλευτών και φοροκλοπή;

ΑΝ κάποια κυβέρνηση απεπειράτο να ξεκινήσει κάτι πρωτοτυπώντας, σύσσωμη η αντιπολίτευση τραβούσε τη σπάθα. Οι συνδικαλιστές στο δρόμο, μοβόρικα και αιτούντες προνόμια «έγκαιρης προσέλευσης και για ζέσταμα μηχανής» που μας έκαναν «διάσημους» στον κόσμο. Και, βέβαια, στο πλευρό του εργαζομένου «δια πάσαν νόσον του και αμαρτίαν», σ’ ένα παιχνίδι ανταποδοτικής σχέσης με ανταλλακτική σταθερά την ψήφο, παιχνίδι πονηρό-μικρογραφία εκείνου σε επίπεδο κοινοβουλευτικό.

ΔΕΝ σκεφθήκαμε για δικό μας μνημόνιο κι άντε να…πειράξεις πολιτικό, να τον φανταστείς στη «στενή». Δεν το σκεφθήκαμε να μειώσουμε αστρονομικούς μισθούς κηφήνων του δημοσίου κι αν κάποιοι «λιμενεργάτες» (κι αυτοί με απίθανα μεροκάματα) απεργούσαν, έσπευδε το ΚΚΕ να καθαρίσει, όπως κάποτε ο αείμνηστος Χαρίλαος για τους πιλότους. Με τους ΠΑΜΕίτες σε καίρια πόστα και με το δάκτυλο στη σκανδάλη.

ΔΕΝ σπεύσαμε για δικό μας, «εσωτερικό» και προληπτικό μνημόνιο-μας ήρθε απ’ τους δανειστές και ουρανοκατέβατο. Και, βέβαια, διατηρούμε το δικαίωμα να αρνηθούμε τον εκβιασμό(;) τους κι ας…υπογράψαμε. Να βασιστούμε στις…δυνάμεις μας για «μιαν απ’ ίδια». Χωρίς δικά τους μνημόνια, και με αναβιωμένες όλες τις…αρετές μας.

“Χείρες Ησαύ, φωνή Ιακώβ” (;)

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΕΙΝΑΙ η τρομοκρατία, πρακτική και «ιδεολογία». Εργαλείο προπαγάνδας και ενίοτε όπλο φονικό στα χέρια των Αμερικανών, σήμερα που τους έλειψε η Σοβ. Ρωσία. Κι αν κάποτε ο Αμερικανός πολίτης δεν κοιμόταν το βράδυ μην «έρθουν οι Ρώσοι» και ο μακρινός προλετάριος ξενυχτούσε με το ντουφέκι του στον ώμο μην του πάρουν μπολσεβίκοι τη γνωστή…κατσίκα, σήμερα η προπαγάνδα έγινε τρομοκρατία, «τρομοκρατία» και αντιτρομοκρατία. Για να καλύπτουν τις δαπάνες μυστικών υπηρεσιών κρατικοί προϋπολογισμοί. Όπως «τότε» τα μυστικά κονδύλια.

ΔΕΝ υπάρχουν…Ρώσοι και η…ιδεολογία «έπρεπε» να ανανεωθεί. Στα μυαλά των ντόπιων της «Μητρόπολης» κι από να γλιστρήσει στην τελευταία γωνιά της γης. Να τρομάξουν οι ντόπιοι, να νιώσουν την ανάγκη για προστασία οι «μικροί». Κι αν κάποτε προσδιόριζες τον…κομουνιστή γεωγραφικά, σήμερα, σου ξεπετάγεται ο τρομοκράτης απ‘ το πουθενά. Χωρίς ταυτότητα και προέλευση, ωστόσο, για κάποιον δουλεύει. Κοντινό είτε μακρινό, κι όλα τα σκεπάζει η μεγάλη ομπρέλα του μοναδικού αφέντη.

ΚΑΜΙΑ δεκαριά χρόνια μετά τους «Πύργους», ο τρόμος «έπρεπε» να ανανεωθεί. Με καινούριο χτύπημα και με τους ίδιους «αποδέκτες». Λιγοστούς, αυτήν τη φορά, γιατί με τους «Πύργους» η μισή ανθρωπότητα υποψιάστηκε τους δράστες και ο ψίθυρος έγινε κουβέντα φανερή και αντιαμερικανισμός. Έπρεπε, λοιπόν, κάτι «καινούριο» να σοφιστούν και να το δρομολογήσουν ενεργητικά, είτε να το αγνοήσουν σκόπιμα-κι είναι το ίδιο. Να φύγει αυτοστιγμεί σαν πληροφορία κι ο φόβος να ταξιδέψει. Για λογαριασμό των Αμερικανών ως θυμάτων «τρομοκρατίας» τρομοκρατών χωρίς πατρίδα.

ΕΝΑΣ λαός με τα θετικά γνωρίσματα (πανσπερμία απ’ τα πέρατα του κόσμου που φτιάξαν’ κράτος), ωστόσο, λαός απορροφημένος στο κυνήγι του δολαρίου και αδιάφορος στο λογαριασμό για τόσες δολοφονίες Προέδρων του. Γι αυτό και δεν θα πολυσκοτιστεί για τους (πραγματικούς) ενόχους στο δολοφονικό χτύπημα στον Μαραθώνιο της Βοστόνης.

ΘΑ του το σερβίρουν ως τρομοκρατία, θα το καταπιεί αμάσητο, θας το χάψει πως κυκλοφορούν με άνεση και κάτω απ’ τη μύτη των μυστικών τους υπηρεσιών τρομοκράτες, θα τιμήσει τους δυο(;) νεκρούς και ξανά το κεφάλι κάτω. Για μπίζνες ή μεροκάματο, χάμπουργκερ και για…καπάκια βιβλίων σε βιβλιοθήκες άνευ βιβλίων.

ΧΩΡΙΣ Σοβιετικούς η Ευρώπη κι ο κόσμος χωρίς την απειλή(!) του κομουνισμού, αναπνέει με την αντιτρομοκρατία-υποκατάστατο του αντικομουνισμού. Με «ιδεολογία», σύγχρονη, φτιαχτή και αποτελεσματική.

ΕΓΙΝΕ το χθεσινό χτύπημα, ο κόσμος σκιάχτηκε με πρώτους τους Αμερικανούς πολίτες, ωστόσο, οι τελευταίοι οφείλουν να αναρωτηθούν για το συμβάν: Ρε…μπας και “Χείρες Ησαύ και φωνή Ιακώβ”;

οι επίορκοι…

Ψάχνουν  για τους επίορκους,
να βρούνε ποιοι και πόσοι,
όταν οι πρώτοι επίορκοι
είναι οι τριακόσιοι!…

Τα χείριστα νομοθετούν
για πίστη και πατρίδα
κι ασύστολα δολοφονούν
την κάθε μας ελπίδα….

Αν ν’ απονείμουν θέλανε
σ’ επίορκους αριστεία,
 υπεύθυνα και σοβαρά,
και όχι πια στ’ αστεία,
σ’αρχικακούργους και ληστές
μεγίστης εμβελείας,
πρωταθλητές της μπαμπεσιάς
και πάσης αλητείας,
αλί και τρισαλί μας!
αλλού κανείς δεν θα τους βρει,
εκτός απ’ τη Βουλή μας…

Σαράντα χρόνια κακουργούν
και για να μην τους πιάσουν,
φρόντισαν και το Σύνταγμα
στα μέτρα τους να φκιάσουν!…

Παραγραφές για πάρτη τους
και ασφαλείς δικλείδες
και για το δύσμοιρο λαό
δόκανα και παγίδες!….
Αποδοχές τρικούβερτες
για πάρτη τους κι απάτες
και φόρους ανυπόφορους
για του λαού τις πλάτες!

Κι αυτούς, που με τη μπόχα τους
το σύμπαν το βρωμίζουν
Έλληνες, λέει, και Χριστιανοί
τρέχουν και τους ψηφίζουν!

Σε ποιον κανείς να στηριχτεί
και πού να ακουμπήσει,
που απ’ το κεφάλι ως την ουρά
το ψάρι έχει βρωμήσει!….

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Ο Πλάτων και τα πλατάνια...

Κάποιοι, πριν από πολλά χρόνια, με είχαν κατηγορήσει, μεταξύ άλλων, ότι μιλούσα, στην ενορία μου για τον Πλάτωνα.

Διατάχθηκαν ανακρίσεις. Και ο ανακριτής ρώτησε το μάρτυρα κατηγορίας:
-Εσύ τι ξέρεις για τον Πλάτωνα;

-Πώς δεν ξέρω παπα μ’ για τον πλάτανο, αφού εδώ οι ρεματιές είναι γιομάτες πλατάνια!… Όμως…
Αυτοί, που μπερδεύουν τον Πλάτωνα με τα πλατάνια δεν ήταν αποκλειστικό προνόμιο του 20ου, αλλά ευημερούν και στον 21ο αιώνα. Και, μάλιστα, για μια ακόμη φορά, στο χώρο της Εκκλησίας. Και ιδού η απόδειξη:

Αφότου συνταξιοδοτήθηκα, κάνω κηρύγματα, σε διάφορες εκκλησιές.

Και, με τη βοήθεια του Θεού, οι άνθρωποι μένουν, όχι απλά ευχαριστημένοι. Δεδομένου ότι προσπαθώ να επικαιροποιώ τα κηρύγματα, συνδέοντάς τα ευαγγελικά κείμενα με τη σύγχρονη πραγματικότητα, Απ’ την οποία πραγματικότητα δεν ήταν δυνατόν να παρακάμψω και την τωρινή πολύμορφη και πολυεπίπεδη κρίση.

Δυστυχώς όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδην, αφότου στον πρωθυπουργικό θώκο θρονιάστηκε ο εντιμότατος κ. Σαμαράς.

Αφού κάποιοι εγκάθετοι της τρικομματικής συμμορίας, άρχισαν να διαμαρτύρονται. Προφανώς, γιατί φοβούνται μήπως επηρεάσω αρνητικά το κοπάδι της εκλογικής τους πελατείας…

Και το φαινόμενο είναι ευεξήγητο:

Δεδομένου ότι ανάμεσα στο εκκλησιαστικό και το κοσμικό κατεστημένο υπάρχει ομφάλιος λώρος αιώνων. Παρότι με την Εκκλησία του Χριστού υπάρχει διαμετρική αντίθεση και χάσμα αγεφύρωτο σε όλα τα επίπεδα. Πράγμα, που, μέχρι πρότινος, συγκαλυπτόταν από το γεγονός ότι το κοσμικό κατεστημένο παρουσιαζόταν υπέρμαχο της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Θεσμούς και πραγματικότητες, που, στις μέρες μας, έχουν κατεδαφίσει και ξεθεμελιώσει. Και μάλιστα με ιδιάζοντα δολοφονικό οίστρο. Ο λόγος, δε, τον οποίο επικαλούνται είναι ότι, δήθεν, τα κηρύγματά μου είναι πολιτικού περιεχομένου.

Και το περίεργο, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι τη θέση αυτή υιοθέτησε και ο Μητροπολίτης.

Ο οποίος έδωσε αυστηρή διαταγή στους εφημερίους να μην επιτρέπουν να ομιλούν στους ναούς όσοι πολιτικολογούν. Και επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, αυτός, που διαπράττει το κακούργημα της «πολιτικολογίας» είναι η ελαχιστότητά μου, η αυστηρή αυτή απαγόρευση αφορά. πασιφανέστατα, μόνο εμένα και άλλον κανένα.

Και δεν μ’ ενοχλεί, που η απόφαση αυτή αφορά στο πρόσωπό μου.

 Δεδομένου ότι η ιερατική μου ζωή, με ελάχιστες ανάπαυλες, ήταν ένας ανελέητος διωγμός απ’ το απάνθρωπο καθεστώς της δεσποτοκρατίας. Εκείνο, που με πικραίνει αφάνταστα είναι, που αυτή τη φορά σύρεται στην αγχόνη του αφανισμού η πατρίδα μας και ο λαός μας.

Και αυτό συμβαίνει, όχι εξαιτίας κάποιων ανθρώπινων λαθών, αλλά βάσει σχεδίου γενοκτονίας. 

 Χειρότερου ακόμη και εκείνου, που οι Τούρκοι είχαν εφαρμόσει με τους εξισλαμισμούς και το παιδομάζωμα.

Και δεν λέμε να πάρουμε τα όπλα και να επιδοθούμε σε αδελφοκτόνο εμφύλιο, όπως συνέβη στο παρελθόν.

Για να πανηγυρίσουν οι εχθροί μας την ολοσχερή μας καταστροφή μας. Αλλά να συνειδητοποιήσουμε τον έσχατο κίνδυνο, που διατρέχουμε και να φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας.
Και η θέση αυτή δεν εκκολάφθηκε, για πρώτη φορά, στο δικό μου φτωχό μυαλό.

Αποτελεί πάγια τακτική των μεγάλων ηρώων και αγίων της πίστης μας και της πατρίδας μας:

Ή μήπως δεν ήταν ο Μακρυγιάννης, που είπε: 

«Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα μου καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ῾νεργήσω κι᾿ ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν»! 

Ή μήπως δεν είναι ο σύγχρονος άγιος, ο Γέροντας Παΐσιος, που λέει:

«Όταν όλα καίγονται γύρω σου, ο πόνος δεν σ’ αφήνει να σωπάσεις. Λένε κάποιοι: Κάνε προσευχή! Τους απαντώ: Η προσευχή, προσευχή και ο λόγος, λόγος. Η σιωπή, μερικές φορές, φέρει μεγάλη ευθύνη. Αν δεν φωνάξουμε, θα σηκωθούν οι πατεράδες μας από τους τάφους και θα μας δείρουν και θα μας καταραστούν»!

Αλλά και τι θα έκανε, αν ζούσε σήμερα, ο ομώνυμος του Μητροπολίτη μας, άγιος Πατροκοσμάς; 

 Όταν καταργούνται ακόμη και οι Κυριακές! Οπότε επανερχόμαστε στο καθεστώς, που είχαν επιβάλει οι Εβραίοι, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, με τα κυριακάτικα παζάρια. Για την κατάργηση των οποίων πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή.

Και τι θα έκανε ο Χριστός για μας, που καταντήσαμε σαν τον άλαλο νέο του κυριακάτικου ευαγγελικού αναγνώσματος (Μάρκου:θ: 17-31).

 Ή μήπως ο Χριστός έπρεπε ν’ αφήσει το δυστυχισμένο νέο να βρίσκεται υπό το καθεστώς της αλαλίας και τους συμπαρομαρτούντες κινδύνους, για να μην ενοχλήσει τα δαιμόνια, που τον βασάνιζαν!…

Και επιτέλους ποιοι είναι αυτοί, που καθορίζουν και αποφαίνονται για το ποιο κήρυγμα είναι πολιτικό και ποιο πατριωτικό και εθνικό;

  Όταν ποτέ τους δεν έχουν ασχοληθεί με τέτοιου είδους «επουσιώδη» θέματα. Γιατί το πρωταρχικό τους ενδιαφέρον εστιάζεται στο γλυφταριό και το χαφιεδαριό και την καλοπέρασή τους…

Η ελαχιστότητά μου δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτά, που λέω στα κηρύγματά μου.

Και μάρτυρες είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα όσοι τα’ ακούνε.

Και θερμά ικετεύω το Σ/το Μητροπολίτη μας, αλλά και όλους τους Σ/τους Μητρπολίτες να συναισθανθούμε τις τραγικές συνέπειες της, μέχρι τώρα, αδράνειάς μας. Και ν’ ακολουθήσουμε το υπέροχο παράδειγμα του Χριστού και των ηρώων και των αγίων μας.

Έτσι ώστε να μην είμαστε η ντροπή των προγόνων μας και η κατάρα των επόμενων γενεών…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Ποια μίζα, ποιο…φακελάκι;

Του Θανάση Νικολαΐδη   

Ο γραφειοκράτης δεν καταθέτει τα όπλα του (σφραγίδα, υπογραφή…), δεν παραιτείται απ’ τα…δικαιώματά του. Χρόνια έστηνε «σύστημα», το φρόντιζε, το πότιζε και, σήμερα, με την τρόικα στο κεφάλι, του το…καμουφλάρει. Έντεχνα και πονηρά, μη γίνουμε Ευρώπη. Εκεί, ο νόμος χωράει σε μια σελίδα κι εδώ σε καμιά…τετρακοσαριά που όλο ανανεώνονται. Για προσαρμογή στα νέα δεδομένα και με την έγνοια μη σβήσει το μπαξίσι του παρελθόντος, ως παράδοση και πρακτική.

ΟΙ νομοθέτες μας θα’ πρεπε να’ ναι προσεκτικοί διυλίζοντες τον κώνωπα, αλλά ψήφισαν υπέρ της μίζας. Αντί να καταργήσουν σε ένα βράδυ να προνόμιά τους. Νομιμοποίησαν το φακελάκι μορφοποιώντας το σε «δώρο ευγνωμοσύνης» και πήγαν για ύπνο. Αυτοί, βλέπεις, δεν δίνουν φακελάκια και διερωτώνται για τους άλλους που «δεν τρώνε παντεσπάνι».

ΩΣ…ειδικοί, λοιπόν, και παντογνώστες ψήφισαν (κατά πλειοψηφία), χωρίς η μειοψηφία να ξεσπαθώνει. Δεν «ρώτησαν» καν τον κ. Ρακιτζή, έκλεισαν το «αλλήθωρο» μάτι τους σε επίορκους που αγωνιούσαν, και…λήξη. Δράστες και προστάτες στην απαλλαγή και τη λήθη. Με μια μέρα ισχύος του νόμου, αθώωσαν αμαρτωλούς δεκαετιών, που (με άλλα κόλπα) τους κρατούσαν στο απυρόβλητο.

ΚΑΝΕΝΑΣ μας δεν ήθελε την Τρόικα κι όμως μας προέκυψε. Δεν θέλαμε πιστωτές κι όμως δανειστήκαμε. Μας έβαλαν σημάδι (γενικώς), αλλά τους θέλαμε πιο αυστηρούς σε κάποιες λεπτομέρειες. Για να κάνουμε κράτος μιας που δεν το κάναμε. Να μας βοηθήσουν για τη για σύλληψη της φορολογητέας ύλης, στην Ελλάδα της φοροκλοπής. Να μας πιέσουν για νομοθεσία (σαν τη δικιά τους) που θα καρύδωνε τον φακελάκια.

ΝΑ ξανάρθουμε στο «γυαλί». Συμφώνησαν(!) οι κ. κ. Μπαλάφας και Ντινόπουλος πως ο νόμος για το φακελάκι πρέπει, αύριο, ν’ αλλάξει. Τσιμουδιά για τη γκάφα, σιωπή για την επικείμενη «αθώωση» αμαρτωλών με την υπόθεση στο αρχείο. Γι αυτό και είναι αισιόδοξοι οι κοινοβουλευτικοί μας. Οι μεν γιατί κυβερνούν κι οι άλλοι με την προσδοκία πως θα κυβερνήσουν.

ΕΜΕΙΣ απέναντι, στα νύχια του νόμιμου(!) φακελάκια και στις ορέξεις του μιζαδόρου. Με την ταρίφα του και στο βαθμό που μπορεί να εκβιάσει. Απ’ το πόστο του, με το «μολύβι» του, με το χέρι τεταμένο για τον…κόπο του. Και για τους συνεργάτες του. Για το κύκλωμα της μοιρασιάς, σε ένα «σύστημα» αχτύπητο, αθάνατο…ελληνικό.

ΕΣΥ, εγώ και ο γιατρός (σε χώρα των «κουτόφραγκων»)

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΝΑ πάρουμε δυο τομείς της δημόσιας ζωής. Το’ παν «Εθνικό» (ΕΣΥ), ξεκίνησαν με πάθος για το λειτούργημα, αλλά με τον καιρό και με το μικρόβιο του κομματισμού και με την αντίληψη περί δημοσίου στο ελληνικό κακέκτυπο του καπιταλισμού, μολύνθηκε απ’ τους «εντός», σε συνεργασία με τους…εκτός.

ΔΕΝ ήταν το φακελάκι άγνωστη λέξη, αλλά μορφοποιήθηκε σε χειροπιαστό παραδάκι, ακουμπισμένο στη «δίψα» κάποιων γιατρών και στην αγωνία του…πελάτη. Ήρθε η ώρα (μας την έφερε η…Τρόικα) να τα βάλουμε σε τάξη και το «Σύστημα αμύνεται. Με πονηρές διατάξεις στο νόμο, για προστασία των εν δυνάμει επίορκων και άφεσης αμαρτιών των παλιών. Στο «γυαλί» ειδικοί ανάκατοι με πονηρούς το γυροφέρνουν φλυαρώντας. Αν βγει καμιά αλήθεια (που καίει) πάει στο βρόντο. Σκέψεις και σχέδια επί χάρτου τραβολογώντας το θέμα και το «φάρμακο» στον κόρφο. Κουβέντα πάνω στη διάκριση του μετεγχειρητικιού δώρου απ’ το προκαταβολικό φακελάκι και η ζωή συνεχίζεται.

ΜΙΑ προσωπική αναφορά σε σημερινό γιατρό των «κουτόφραγκων» και συγγνώμη για το Α’ ενικό. Τον γνώρισα στο δημοτικό νοσοκομείο της Βιέννης κι ήταν έλληνας γιατρός. Λειτουργός υγείας σε περιβάλλον που όλα δούλευαν ρολόι, με τον ιδιωτικό φορέα να συνεργάζεται με τον κρατικό, χωρίς προβλήματα προσαρμογής και σύζευξης των φορέων.

-Υπάρχει φακελάκι, Γιατρέ;

-Αστειεύεσθε…

-Πείτε μου, για ποιο λόγο.

-Για τρεις, τον εξής ΕΝΑ: Φόβος! Τρόμος!! Θα πάει σπίτι του ο «αμαρτωλός», θα την πληρώσει άσχημα.

ΚΙ οι άλλοι (δύο) λόγοι; «Πρώτον, σπούδασα γιατρός και όχι κάτι άλλο» μου λέει «και δεύτερον, αμείβομαι πολύ καλά. Κι αν κάποιος (έλληνας-πατριωτάκι κι από φιλότιμο) αποπειραθεί να μου βάλει κάτι στη τσέπη, γίνομαι θηρίο και το βάζει στα πόδια».

Αυτά.

http://www.youtube.com/watch?v=Dt1UqG2wIP4&feature=player_embedded

Offshore και…Άκης

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΕΨΑΞΑΝ στο Χάρτη για φορολογικούς παραδείσους. Τους βρήκαν στη «βιτρίνα», επεσήμαναν κι άλλους στα πιο απόμερα του πλανήτη. Του πολιτισμένου κόσμου με την πρωτόγονη λύσσα για χρήμα. Ύστερα, βρήκαν τρόπους μεταφοράς του ιδρώτα τους εκεί, μακριά απ’ τα…αδιάκριτα βλέμματα των περίεργων και τα αδιάφορα των άσχετων σε μπίζνες και οικονομικά.

ΤΟΥΣ είδαμε και τους ακούσαμε να συζητούν για offshore κ. ά. κόλπα. Δεν πολυκαταλάβαμε, γιατί αυτοί ήσαν ειδικοί κι εμείς άσχετοι. Ωστόσο, συγκρατήσαμε κάποια στοιχεία για τις «Υπεράκτιες» και να τυπώσαμε το συμπέρασμα, συμπυκνωμένο σε μια φράση. Κάτι σαν επιμύθιο που μας απογοητεύει, αλλά και μας εξαγριώνει. «Υπάρχουν περιπτώσεις που δεν βγάζεις άκρη και χάνονται τα ίχνη της διαδρομής του χρήματος μέσω των offshore». Και άλλων κόλπων, συμπληρώνουμε κι εμείς. Με τεχνητής ομίχλη στο τοπίο (της διαδρομής) και σκοτάδι στην τελική κοιτίδα όπου αναπαύεται το παραδάκι. Κάτι σαν ψητό στο ψυγείο, θησαυρός σε εφτασφράγιστο χρηματοκιβώτιο, φυλασσόμενο απ’ τη διεθνή αλητεία των επινοήσεων και των αποκρύψεων.

ΚΙ ύστερα; Πού πάει ασυναίσθητα το μυαλό; Πλησιάζει το άξιο τέκνο της πολιτικής, ακουμπάει στους ώμους και ψάχνει τις τσέπες του. Άδειες! Κάπου ακούμπησε τα λεφτά «του» ο κ. Τσοχατζόπουλος περνώντας τα από επάλληλους «σταθμούς διακίνησης». Κι αν ξεκινήσουμε φορτωμένοι με εργαλεία επισήμανσης χρυσού, «χαρτιών» και άλλων μέσων περιτυλίγματος του…ιδρώτα του, θα μείνουμε στα μισά του δρόμου. Σκοτάδι, αγκάθια, παραπλανητικές πινακίδες και…χάος.

ΚΑΙ ήταν τόσο σίγουρος! «Ψάξτε, δεν θα βρείτε τίποτα» ξεστόμισε προκλητικά, γεμάτος σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Για την αδυναμία μας να ανακαλύψουμε και όχι για την ηθική και την αθωότητά του. Τι κι αν τον «τραβούν» ιδιόχειρες σημειώσεις που αποπνέουν βρωμιά και συναλλαγή με «συντρόφους» και συνεργάτες; Το γνωρίζει ο Άκης (και καλύτερα οι δικηγόροι του) πως τα ίχνη χάνονται από κάποια offshore κι ύστερα, άρα κοιμήσου ήρεμα στο κελί σου «Υπουργέ»-τα χέρια της Δικαιοσύνης είναι…κοντύτερα απ’ τα δικά σου.

ΚΑΠΩΣ έτσι εξελίσσεται η κατάσταση μέχρι να γίνει μύθος και να περάσει στις  ελληνικές παραδόσεις, με στοιχεία μοντέρνου (εξ)ευρωπαϊσμού της. 

ΓΙ αυτό και επιμένουμε στους «συνεργάτες» του, αλλά και στις συνθήκες κράτησής του(ς). Στη φυλακή ξερνάς την αλήθεια, αλλά όταν νιώσεις μόνος. Χωρίς επικοινωνία (για μια κρίσιμη περίοδο) με τον έξω κόσμο, χωρίς σολομό να σου γαργαλάει τον ουρανίσκο, με φως και νερό, αλλά χωρίς τηλέφωνο και άλλα αξεσουάρ διευκολυντικά για (ενδο-εξω)συνεννόηση, συντονισμό και προετοιμασία (στήσιμο).

ΚΑΙ οι συνεργάτες; Κατάπιαν την αλήθεια κι η ματιά τους φτάνει στο φυλαγμένο ψητό, υπερπηδώντας βουνά, λαγκάδια, και…offshore.

Ο Ρούμπι…

Έρχονται οι τροϊκανοί!
Κι εδώ οι πραιτωριανοί
πήραν και εξαφάνισαν
το σκύλο μας το Ρούμπι,
που όλοι εμείς οι ιθαγενείς,
οι διεφθαρμένοι κι αγενείς
Τον είχαμ’ αποκούμπι…

Αφού, σε πλήρη αντίθεση
με όλους τους προδότες,
Γιωργάκηδες, Αντώνηδες,
Βαγγέληδες και Νίκους
που προσκυνούν των Γερμανών
τις ματωμένες μπότες
και μοιάζουν με τις τούμπες τους
Στων τσίρκων τους πιθήκους,
Ήταν αυτός, που γάβγιζε
Της τρόϊκας τους λύκους!

Γιατί με τη σκυλίσια του
αλάθευτη σοφία
διάβαζε πόσο απέραντη
βρωμιά κι ακαθαρσία
κρύβει μέσα στα σπλάχνα της
της τρόϊκας η μαφία…

Με όλη τη χοντράδα τους
και την αναισθησία
τον πήγαν να του κάνουνε,
λένε, ευθανασία.

Έτσι, ώστε ανενόχλητοι
τη χώρα να ρημάζουν
και θάνατο για το λαό
αργό να ετοιμάζουν…

Για να ’χουνε όλοι μαζί
Κι οι εφιάλτες κι οι ναζί
Κι όλοι οι άλλοι σπιούνοι
για τις μεγάλες τους βρωμιές
άφθονο το σαπούνι…

παπα-Ηλίας

«Επαναστάτες» με το όπλο…παρά πόδα

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΠΟΛΛΗ…γκρίνια και δεν το κατανοούμε. Ο καθένας εναντίον όλων και οι «εκτός» για να εισέλθουν. Κόμματα με πυρ ομαδόν, για να πέσουν τα τείχη, ν’ ανέβουν στο κάρο αρπάζοντας τα ηνία κι όπου βγάλει. Με την εξουσία αυτοσκοπό λάγνων της καρέκλας, περίμενε μιαν απ’ τα ίδια και με τους ίδιους εναλλασσόμενους, με τις δομές απείραχτες και ανθεκτικές στο χρόνο.

ΚΑΙ είναι οι ίδιοι που ομαδικά και ατομικά εφησύχαζαν, στα χρόνια της ευωχίας και του ξεσαλώματος. Χωρίς έγνοια για τα ταμεία που βούλιαζαν, για τους οικονομικούς δείκτες στο κόκκινο και μόνο η προεκλογική αφίσα φάνταζε στα χέρια αφισοκολλητών με τα μετεκλογικά τους ανταλλάγματα. Και γεύτηκαν «δόξα» και χρήμα, ένιωσαν την ηδονή της εξουσίας άνθρωποι που δεν ίδρωσαν για μόρφωση και δουλειά στη ζωή τους. Ξαφνιασμένοι και οι ίδιοι σε κομματικά με τα ουρανοκατέβατα πόστα και αξιώματα. Στο κόμμα-πηγή για εξασφάλιση και για το «φυλάξαι τ’ αγαθά».

ΒΛΕΠΟΥΜΕ τους «επαναστάτες» των ημερών μας, ακούμε τα κανάλια-βήμα φωνασκούντων και μελαγχολούμε. Γιατί μας έρχονται στο νου εικόνες του παρελθόντος με τους περίεργους ξεσηκωμούς και τα αιτήματα «ων ουκ έστιν αριθμός». Ποιος θα πρωτοπίεζε με τους συνδικαλιστές αιχμή του δόρατος και με τους πολυθεσίτες να αρπάζουν θέσεις…ανέργων. Και ποιος να συγκρατούσε τους ακράτητους «επαναστάτες», ποια δύναμη θα συμμάζευε αιτήματα υποδεικνύοντας υποχρεώσεις, ποιος να συμμόρφωνε τους μαξιμαλιστές των αιτημάτων και λουφαδόρους, να τους ενέπνεε διάθεση για δουλειά και κοινωνική προσφορά;

ΝΑ πάρουμε ομοταξίες «εργαζομένων» στ’ αχνάρια των «επαναστατών» στη χώρα των (σημερινών) συνταξιούχων και του ταμείου ανεργίας; Μήπως το εκπαιδευτικό μας «σύστημα» παρεμπόδισε τον καταληψία-επαναστάτη, απέκλεισε τον λουφαδόρο εκπαιδευτικό, τιμώρησε τον μαθητέμπορα; Έπεσε κανένας αιφνιδιαστικό έλεγχος σε νοσοκομεία και πολεοδομίες για το προεξέχον φακελάκι και την ενθυλακωμένη μίζα; Μην είδε καμιά μαζική διαμαρτυρία κατά κλεφτών τραβώντας την κουρτίνα του ο υπουργός, για να πάρει και να δώσει κουράγιο για δουλειά; Είχαμε καμιά παραίτηση πολιτικού αηδιασμένου ή έντρομου απ’ την πορεία προς τον γκρεμό;

ΜΕ κάποιες (πρόσφατες) δίκες και καταδίκες, έλεγχους και διώξεις, οι «επαναστάτες» λούφαξαν, χωμένοι στο καβούκι τους. Δεν έχει δρόμο να διαβούν και να διαμορφώσουν συνειδήσεις, αναπολούν και ψηλαφίζουν τα αντανακλαστικά των εργαζομένων. Με το λάβαρο παρά πόδα οι «επαναστάτες χωρίς αιτία». Τρομαγμένοι για τις συνέπειες των πεπραγμένων τους και άδειοι από πιστούς. Στην μοναξιά τους τ. συνδικαλιστές, χωρίς «ορκισμένους» οι πολιτικοί. Ωστόσο, καρφωμένη στο μυαλό η ιδέα της εξουσίας και στην ψυχή διάχυτη μια ηδονή προκαταβολικά, για τον παράδεισο η ματιά κι ας οδηγούν τα βήματα στην κόλαση.

«Δολοφόνοι»

Του Θανάση Νικολαΐδη   

·        Κρόοντας τον κώδωνα του κινδύνου (Γ. Παππούς/Μέγα)

·        Η κυβέρνηση την ορίζει ο Πρωθυπουργός (Άδωνης/Μέγα)

·        Αυτοί μετακυλίουν στους εκτός σχεδίου (Δημ/φος)

·        Είναι όλες, μηδενός εξαιρουμένου (Διακουμάτος/ΣΚΑΪ)

·        Ο κ. Βενιζέλος αμάρτησε υπαιτιότητα των συνεργατών του (Σκουρλέτης/ΣΚΑΪ)

·        Το συνήθες θέμα (Καλαϊτζής/Μέγα)

·        Της απονείμει τα εύσημα (Δημ/φος, ειδήσεις/ΜΕΓΑ)

·        Δεν θα πάρει ούτε μισό σεντς (ΣΚΑΪ)

·        Μα, αυτό το ψεγάζετε (Διακουμάτος/ΣΚΑΪ)

·        Η κουβέντα μας ελλοχεύει τον εξής κίνδυνο (Μπόζεμπεργκ/ΣΚΑΪ)

·        Γίνεται η κηδεία του κυρίου Νάκου (Μάγδα-παρτεναίρ Αυτιά/ΣΚΑΪ)

·        Το λέω κι εγώ αστεΐζοντας (Δημ/φος/ΣΚΑΪ)

·        Με τηρουμένων των αναλογιών (Μιχελάκης/ΑΝΤ1)

·        Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτά που θα πούμε (Δημ/φος/ΣΚΑΪ)

·        Απορροφούνται πλήρως (Βορίδης/ΣΚΑΪ)

·        Πλήγουν…(Δημοσιογράφος/ΣΚΑΪ)

·        Μετέφερε, Αλεξάνδρα, τι γίνεται (Παπαδάκη/ΑΝΤ1)

·        Γιώργο, μετέφερέ μας λίγο…(Τσαπανίδου/ΣΚΑΪ)

·        Έχουμε μια εμπειρία και αυτή καταθέτεται (Κουτρουμάνης/ΜΕΓΑ)

·        Στις χώρες που πλήττεται από την κρίση (ΣΚΑΪ)

·        Εξέστιν (Επιτρ. Λίστας Λαγκάρντ)

·        Από πειθήνους εκφραστές (ΣΚΑΪ)

·        Το αν πυροβολάει…(Στρατούλης/ΣΚΑΪ)

·        Εντός 24/ωρο (ΝΕΤ)

·        Υγιή δημοσιονομική ανάπτυξη είναι (ΣΚΑΪ)

·        Τους οποίους είχε εισάγει (ΝΕΤ)

·        Οι περισσότερες απ’ αυτές κατατίθεται (ΝΕΤ)

·        Δεν εκτίθομαι (Στεργίου/ΣΚΑΪ)

·        Να πάτε να το λήξετε το θέμα (Χασαπόπουλος/ΜΕΓΑ)

·        Κάνοντας το πλήθος να ξεσπάσει χειροκροτήματα (ΜΕΓΑ)

·        Ξεκίνησε καταρρακτώδη βροχή (Αθλητικά/ΜΕΓΑ)

·        Το έχουν υπογράψει οι κυβερνούντες (ΣΚΑΪ)

·        Τέσσερις αγρότες προσαγάγονται (ΜΕΓΑ)

·        Η Βόρειο Ελλάδα…(Τσαπανίδου/ΣΚΑΪ)

Νύκτωρ…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΦΩΤΙΕΣ μας ρήμαξαν τα δάση, τα πλάκωσε σκουπιδαριό και δέντρα θυσιάστηκαν για…νόμιμα παράνομες βίλες πλουσίων, σε καταπράσινες βουνοπλαγιές. Κι αν η φύση εκδικείται, την εκδίκηση θα την εισπράξουν (και) Χαλκιδικιώτες. Θύτες και θύματα που ξεσηκώθηκαν μην υποβαθμιστεί τουριστικά η περιοχή με τα ακίνητά τους, μη πατήσει «βάρβαρος» με τα φίλτρα στην εξόρυξη χρυσού και τις θέσεις εργασίας, μη πάρει απάνω του ένα Κράτος βυθισμένο στην ύφεση της κρίσης.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ των κατοίκων να διαμαρτύρονται, δικαίωμα και της Πολιτείας να επιμείνει στις επιλογές της. Με τους μισούς κατοίκους απέναντι, αλλά και με τα κόμματα να  κοντράρουν την τριμελή Κυβέρνηση και τις επιλογές της. Για δικό τους λόγο που σχετίζεται με ψήφους και άλλα «παραδοσιακά» που τα ορίζει η διχόνοια.

ΚΑΙ τι συνέβη, στην πιο άγρια μορφή της διαμαρτυρίας; Εισέβαλαν στο εργοτάξιο κουκουλοφόροι, κατέστρεψαν ό,τι οι φορολογούμενοι θα χρεωθούμε και λίγο έλειψε να πεθάνουν, μαρτυρικά, αθώοι.

ΚΙ άρχισε η αναζήτηση ενόχων της κουκούλας, με την δικαστική εξουσία να κατευθύνει την Αστυνομία και να ορίζει τις κινήσεις της. Αστυνομία με τις κακές και τις καλές στιγμές της, και το μυαλό μας κόλλησε σε κάποιους βάρβαρους των ΜΑΤ να δέρνουν διαδηλωτές πεσμένους καταγής. Και, βέβαια, δεν εξαντλείται σ’ αυτά και μ’ αυτούς ο ρόλος της. Έχει και αποστολή με ανελαστικά καθήκοντα των ανθρώπων της κι αλίμονο να μην έψαχνε για τους εν δυνάμει δολοφόνους-κουκουλοφόρους της Χαλκιδικής.

ΚΙ αρχίζει το δράμα της (παρεξηγημένης) δημοκρατίας. Απ’ το πρωί στη «γύρα» του από κανάλι σε κανάλι ο εκπρ. Τύπου της ΕΛΑΣ να δίνει εξηγήσεις για την απόλυτα νόμιμη επέμβαση της ΕΛΑΣ, νύκτωρ, μην αντιδράσει ο…λαός. Ομάδα αδίστακτων που τον «εκπροσωπούν» χωρίς να το ξέρει. Εισβολείς σε αστυνομικό Τμήμα που τα κάνουν λίμπα, χωρίς κανένας των κατοίκων να βγαίνει στο δρόμο για διαμαρτυρία.

ΖΗΤΩΝΤΑΣ «πελατεία» τα κανάλια, αντιρρησίες και φωνακλάδες που ανεβάζουν νούμερα και υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, άνοιξαν τα μικρόφωνα, έστησαν την κάμερα, σιάχτηκαν στον καθρέφτη, το μάτι τους στο μόνιτορ κι η γλώσσα τους ροδάνι. Μη δεν ήταν νόμιμη η επέμβαση της Αστυνομίας σε σπίτια υπόπτων, μη δεν κρατήθηκαν οι τύποι, μη δεν φόραγαν οι αστυνομικοί τα…διακριτικά τους;

ΨΑΞΕ σε Ανατολή και Δύση, δεν βρίσκεις Αστυνομία να σου δίνει λογαριασμό στο βαθμό που της ζητάμε οι Έλληνες της υπερβολής. Και, βέβαια, έχουμε το νου μας γιατί κουβαλάει (και) αμαρτίες στην πλάτη της, ωστόσο, μην εξαντλούμε την κακογλωσσιά μας κι όταν κάνει σωστά τη δουλειά της.

Σταυριπροσκύνηση ή σταυροπροδοσία;

 

Ο Χριστός είχε ανεβάσει στα μεσούρανα τους μαθητές του. Κι απ’ όλους πιο ψηλά τον Πέτρο.

Καθώς του είπε ότι αυτός (δηλαδή, ο Πέτρος) θα είναι η πέτρα, πάνω στην οποία θα θεμελιώσει την Εκκλησία. Και που καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να την καταργήσει.

Με αποτέλεσμα να φουντώσει η φαντασία των μαθητών: Πως ο Χριστός θα γινόταν κοσμοκράτορας. Κι εκείνοι θ’ απολάμβαναν δόξες, τιμές και μεγαλεία. ‘Όπως, κάπως ανάλογα, φαίνεται να φαντάζονται και οι σύγχρονοι σιωνιστές.…

Αλλά, για να μη ζουν με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, ο Χριστός φρόντισε να προσγειώσει τους μαθητές του. Και μάλιστα αρκετά ανωμάλως: Καθώς τους είπε πως «τώρα, που θα πάμε στα Ιεροσόλυμα οι γραμματείς και οι φαρισαίοι θα τον συλλάβουν, θα τον εξευτελίσουν και θα τον σταυρώσουν…»! 

Πράγμα, που δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό κανενός. Και πιο πολύ του Πέτρου. Ο οποίος δεν δίστασε να επιτιμήσει το Χριστό, που τολμούσε να αναφέρεται σε τέτοια απαισιόδοξα ενδεχόμενα!

Γεγονός, που ανάγκασε το Χριστό να μη διστάσει, ύστερα απ’ την ανώμαλη προσγείωση, να τον γκρεμίσει ακόμη και στα Τάρταρα. Λέγοντάς του το πασίγνωστο και παροιμιώδες, εκείνο: 

«Ύπαγε οπίσω μου σατανά! Γιατί δεν σκέπτεσαι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά σύμφωνα με το θέλημα των ανθρώπων»…

Και, παίρνοντας αφορμή απ’ τη συμπεριφορά αυτή του Πέτρου, να πει στους μαθητές του, αλλά και τους άλλους, που τον ακολουθούσαν: 

“‘Όποιος θέλει να με ακολουθήσει πρέπει ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του και να φορτωθεί το σταυρό του».
 Τα λόγια, δηλαδή, του Ευαγγελίου (Μάρκου: η,34-θ,1)που ακούστηκαν την περασμένη Κυριακή στις εκκλησιές.

Βέβαια το να ενστερνιστεί κάποιος το πνεύμα του σταυρού συνεπάγεται αγώνες και θυσίες, που μπορεί να φθάσουν κόμη και μέχρι το θάνατο. Αλλά αυτός, που φοβάται μήπως χάσει τη ζωή του, που είναι πρόσκαιρη, λέει ο Χριστός, θα χάσει την ψυχή του, που είναι αιώνια. 

Που σημαίνει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι το «όπιο του λαού», όπως ο Μαρξ είχε χαρακτηρίσει τη θρησκεία. Και όπως ήταν για πολλούς αιώνες και είναι, δυστυχώς, και σήμερα, προκειμένου να επιτελεί το ρόλο του ναρκωτικού για τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Έτσι ώστε να μην παρεμποδίζεται η καταλήστευση και η καταδυνάστευση των λαών εκ μέρους των εκάστοτε κυρίαρχων αρπακτικών: Αυτοκρατόρων, βασιλιάδων, τσιφλικάδων, βουλευτάδων. Και των πάσης φύσεως «μεγαλειότατων και εντιμότατων» ληστάρχων και κλεφταράδων…

Κι από το άλλο μέρος, προκειμένου να δικαιολογείται η παθητική στάση του λαού απέναντι στα οποιαδήποτε απάνθρωπα μέτρα και καθεστώτα. Και να φρενάρονται οι προσπάθειες για την αποτίναξη του οποιουδήποτε ζυγού. Όπως, δυστυχώς γίνεται και στον τόπο μας. Και μάλιστα με περισσή δουλοπρέπεια και αναξιοπρέπεια. 
Κι όχι μόνο απ’ το λαό, αλλά κι από παπάδες και δεσποτάδες.

Οι οποίοι ψάλλουν ύμνους στην «Υπέρμαχο Στρατηγό», που συμπαραστεκόταν στους αγώνες του Βυζαντίου αλλά και του στρατού μας στην Αλβανία.
Και τονίζουν, σε κάθε περίπτωση, την προσφορά του κλήρου, κατά τον αγώνα της εθνεγερσίας. Και υπενθυμίζουν το γεγονός ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τα όπλα των επαναστατών. Και εξυμνούν τα ηρωικά κατορθώματα του Διάκου και του Παπαφλέσσα και όσων άλλων αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας. Ενώ παράλληλα διαμαρτύρονται, εντονότατα, κάθε φορά, που κάποιοι αρνούνται την εθνική προσφορά των κληρικών.

Την ίδια, όμως, στιγμή, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, απαγορεύουν να μιλήσει κάποιος στις εκκλησιές για το κανιβαλικό και εφιαλτικό καθεστώς, που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα και, πρόσφατα, την Κύπρο, από τους σύγχρονους σταυρωτές. Για να προσφέρει, έστω και λίγη παρηγοριά, στους σταυρωμένους. Προφανώς, για να μην ενοχλούνται τα ανδρείκελα της Μέρκελ και της Λαγκάρντ, που, κατά περίεργη συγκυρία είναι και κατηχητόπουλα της σατανικής Μπίλντεμπεργκ. 

Και επιβάλλουν τις απαγορεύσεις αυτές, επειδή, λέει, οι τέτοιου είδους αναφορές συνιστούν πολιτικολογία. 

Όταν οι ρασοφόροι αυτοί επιφυλάσσουν στους εαυτούς τους το δικαίωμα να κάνουν πολιτική του αισχίστου είδους. Δίνοντας γραμμή και προπαγανδίζοντας την τυφλή υπακοή στα οποιαδήποτε σαμάρια και στουρνάρια και τούβλα και αποδέλοιπα άχρηστα και επικίνδυνα, «προς κατεδάφισιν» υλικά της κυβερνητικής συμμορίας. 

Και ο λόγος των αηθεστάτων αυτών απαγορεύσεων δεν είναι ότι έχουν κάτι να φοβηθούν, όπως οι μάρτυρες και οι ήρωες άλλων εποχών. Αλλά το γεγονός ότι τους συνδέουν σχέσεις διαπλοκής και εξαρτήσεως με τους εφιάλτες και κανιβάλους αυτούς…

Κι έτσι, από το ένα μέρος, καπηλεύονται και μάλιστα με υπερβάλλοντα ναρκισσισμό τη δόξα και την τιμή, για τους αγώνες των κληρικών του ’21 και άλλων εποχών, κι από το άλλο, δεν ντρέπονται ν’ απαγορεύουν την οποιαδήποτε αναφορά στο τωρινό καθεστώς εθελοδουλίας και προδοσίας….

Για να ανακαλούν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη μνήμη μας, τα «ουαί», που είπε ο Χριστός στους φαρισαίους.

Οι οποίοι «έκλειναν τη βασιλεία του Θεού, μπροστά στους ανθρώπους. Κι, ενώ οι ίδιοι δεν ήθελαν να μπουν, εμπόδιζαν την είσοδο και σ’ οποιονδήποτε άλλον»… 

Κι όμως κάποιοι απ’ αυτούς, που έτσι φαρισαϊκά σκέφτονται και φασιστικά «αποφασίζουν και διατάσσουν» κάνουν μεγάλους σταυρούς. Και προσκυνούν σήμερα, Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης, αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση, το Σταυρό.

Το πνεύμα του οποίου συστηματικά και συνειδητά προδίδουν κι απ’ το οποίο τους χωρίζουν έτη φωτός…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Παλιάνθρωποι…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΕΥΚΟΛΑ τους διόρισαν, δύσκολο να τους απολύσουν. Για τους λεγόμενους «επίορκους» μιλάμε κι ανάμεσά τους κάποιους παλιανθρώπους. Κρατάει την άμυνά του ο Υπουργός, αμύνονται οι πολιτικοί (και όχι μόνο) που τους διόρισαν, οι ίδιοι κάνουν την πάπια και η Τρόικα επιμένει. Λες κάτι να ξέρει από ελληνική πραγματικότητα του παρελθόντος, να της το σφύριξαν πως η αυτοκάθαρση δεν είναι στις επιλογές μας; Έτσι κι αλλιώς, στήνουν τις προϋποθέσεις για να πάρουν τα λεφτά τους. Εχέγγυα που τους αρνούμαστε, ονόματα που δεν τους δίνουμε και ηθικούς αυτουργούς του ανομήματος που δεν τους αποκαλύπτουμε, γι αυτό η Τρόικα απαιτεί και δεν πολυσκοτίζεται.

ΤΟΥΣ άρπαξε ο…Μπάρμπας τους απ’ το σόι, τους ανακάτεψε με τους αφισοκολλητές της φάτσας του, έδωσε πόντους (με ανταλλάγματα) «ρίχνοντας» του γείτονα τα παιδιά με τα προσόντα τους κι έπιασαν «δουλειά» οι ευνοούμενοι. Κι ύστερα; Τους εγκατέλειψε κάτω απ’ τη μακρομάσταρη Ελλάδα για τροφή, στην πιάτσα για ‘κονόμα.

ΚΑΙ τι να περιμένεις από διορισμένο «φωτογραφικά» μη του πάρουν τη θέση είτε με «πτυχίο» του τυπογραφείου ή βαθμολόγιο «πειραγμένο», ως προϋπόθεση του διορισμού; Περίμενε συνέχιση της αρχικής απάτης. Με τις ίδιες «ιδιότητες» και το μάτι του ορθάνοιχτο για κομπίνα. Τρεχάλα στο απέραντο γήπεδο του δημοσίου για ατιμώρητο πέναλτι. Με κάποιους συμπαίκτες ανταγωνιστές για την πιο έξυπνη κομπίνα, χωρίς διαιτητή και θεατές.

ΤΗΝ κάρτα στο δεξί για «χτύπημα» στην είσοδο του υπουργείου και στο ζερβό του «συναδέλφου», γεμάτος ‘περηφάνεια σαν να’ ταν το δημόσιο δικό του μαγαζί, έπαιρνε το σοκάκι για την αγορά, είτε για κλεισμένες ιδιωτικές δουλειές. Άλλος (διορισμένος καθηγητής/τρια του δημοσίου) το ‘στρωνε στο (παράνομο) ιδιαίτερο έχοντας δηλώσει «ψυχολογικά προβλήματα». Για πολυετή αποδέσμευση απ’ την ψυχοφθόρο(;) τάξη, είτε για «γραμματειακή υποστήριξη» σε γραφεία, με τις καρέκλες να μη φτάνουν για τους αργόσχολους και αποσπασμένους. Κάτι σαν τους λουφαδόρους της ΕΛ.ΑΣ που βάζουν μέσον για να «υπηρετήσουν» στη Βουλή.

ΑΠΟ παλιάνθρωπο, λοιπόν, που άρπαξε μίζες και προμήθειες κι έστρωσε τη ζωή του ζημιώνοντας το δημόσιο, μην περιμένεις άλλο από δια βίου συνέχιση. Με το «κουσούρι» αθεράπευτο και το ηθικό ξανά ακμαίο, μόλις χαλαρώσουν τα λουριά και χαϊδέψει την ανανέωση της ισόβιας παραμονής του στο δημόσιο.

ΠΡΑΞΤΕ τα δέοντα, κ. κ. Κυβερνώντες και μη κοιτιέστε μεταξύ σας. Όπως φέρατε τα πάνω κάτω με δημοκρατικούς…αναγκαστικούς νόμους, κόψτε το λαιμό σας για την εξυγίανση του δημοσίου, αρχίζοντας απ’ τους «δημοσία δαπάνη» τρεφόμενους…παλιανθρώπους.

Μνήμη, λήθη και η αλήθεια

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΤΑ τραπεζικά μας πάνε…καλά, οι «δημόσιοι» τα ψιλοβολέυουν με τα…κουρεμένα, οι φακελάκηδες έριξαν την ταρίφα, οι οικονομημένοι χορταίνουν με το «λίπος» και η ύφεση καλά κρατεί. Απέναντί μας τα συσσίτια και πιο πέρα κάποιοι ψάχνουν στα σκουπίδια για πεταμένα «τιμαλφή» κι αύριο, ίσως, για τροφή.

ΠΟΛΛΑ τα ζούμε «από μακριά», με τις…Αντουανέτες να διερωτώνται κι άλλα μας τα φέρνουν κοντινά τα ΜΜΕ. Μπολιάζουν τη σκέψη μας με τη δυστυχία συνανθρώπων μας χωρίς στον Ήλιο μοίρα, ωστόσο, δεν μας ξεδιπλώνουν όλη την αλήθεια και «μισή αλήθεια είναι ο ολόκληρο ψέμα».

ΟΣΟ βολική είναι η λήθη, τόσο ενοχλητική η μνήμη γι αυτό και τα ξεχάσαμε. Πριν, λοιπόν, οι «ενημερωτές» μάς μπολιάσουν με τη δυστυχία συνανθρώπων μας, είναι χρήσιμο και αναγκαίο (κάποιοι) να…απολογηθούν. Και να μην μας την πέφτουν λάβροι υπέρ των πεινώντων και δυστυχούντων. Είχαμε δημοσιογράφους αφανείς που πάσκιζαν για το μεροκάματο, κι άλλους στο προσκήνιο και με το χιλιαρικάκι τους στη τσέπη. Ανά εκπομπή και ημερησίως, με την πλάκα τους κι απ’ τον δημόσιο κορβανά. Κι αν άμεσα δεν μας ενδιαφέρει το σημερινό μηνιάτικο π. χ. της κας Τσαπανίδου και των κ. κ. Λυριτζή και Οικονόμου, μην το ξεχνάμε πως κάποτε μας ενδιέφερε (στην…αδιαφορία μας), γιατί (και) έτσι άδειαζε ο δημόσιος κορβανάς (ΝΕΤ) πριν τον γεμίσει η…φοροδιαφυγή των διάσπαρτων φοροκλεφτών στην Ελλάδα της κομπίνας και της κονόμας, της κλεψιάς και της ασυδοσίας.

ΕΙΝΑΙ καιρός, λοιπόν, να θυμηθούμε. Και ν’ αραδιάσουμε δίπλα στα τραγικά της φτώχιας και της δυστυχίας των ημερών μας, εκείνα που μα έμπασαν στο τούνελ. Πέρα από ξένους και συμφέροντα ανθελλήνων που πλάκωσαν για τα λεφτά τους και μας «κυβερνούν». Αυτοί «βρήκαν φως και μπήκαν». Ωστόσο, εμείς που τους «καλέσαμε» κλείνουμε τα μάτια και ξεχνάμε. Ό,τι μας πληγώνει αναδρομικά και τότε μας «διασκέδαζε».

ΕΚΕΙ, λοιπόν, που περιγράφουμε φιγούρες δυστυχούντων διεκτραγωδώντας τα (τωρινά) δεινά μας, να θυμηθούμε (για παράδειγμα). Εμείς κι εμείς, ο λαός «ο μικρός ο μέγας» δεν ήμασταν που κατακλύζαμε τα ιατρεία με το βιβλιάριο στο χέρι, κόσμος απλός και καθημερινός δεν άραζε στους προθαλάμους των διαγνωστικών κέντρων (φίσκα από πελατεία) για να πατώσουν τα ταμεία μας στα βαθιά της ανεμελιάς;

ΘΕΛΕΙΣ μνήμη και λήθη να συνυπάρχουν συνταιριάζοντας σε μια συνείδηση ισορροπημένη; Πες την αλήθεια κι είναι μία. Εκείνη που την άγγιξες και πας να την ξεχάσεις. Θύμισέ μας απ’ το φανταχτερό «γυαλί» ή με τον κομματικό σου λόγο τι έπαιρνες το μήνα. Για να πειστούμε πως νοιάστηκες για του λαού τα βάσανα και για τη συμφορά που πλάκωσε.

Δημόσιο, με πρακτικές ιδιώτη

Του Θανάση Νικολαΐδη 

 ΜΕ το «δείγμα» της Κομοτηνής, πήραμε γεύση και από…ηθική στον ιδιωτικό τομέα. Τσιράκι και εξαρτημένο (απ’ το αφεντικό κι απ’ το μεροκάματο) το γκαρσόνι «πάσκιζε» για το…δίκαιο του μαγαζιού. Με το ίδιο…πάθος που αράζει ο «δημόσιος» στην καρέκλα του.

ΝΑ γενικεύσουμε. Απ’ την αδιαφορία και την ανεπάρκεια του δημοσίου ανδρός, στην…υπερεπάρκεια του ιδιώτη. Μόλις ο ιδιώτης διοριστεί, μεταφέρει στο δημόσιο και την «κουλτούρα» του. Ένα σύνολο ιδιοτήτων και συμπεριφοράς που αποκτήθηκαν στο πεδίο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και προσαρμόστηκαν στους «κανόνες» του δημοσίου. Κι αν μέχρι χτες εκλιπαρούσε για μια θεσούλα «προσκυνώντας», μόλις εντάχτηκε στη λίστα των αμειβομένων απ’ τον δημόσιο κορβανά, άρχισε τις…απεργίες.

ΜΙΛΑΜΕ για νοοτροπίες και πρακτική φορέων και προσώπων ευαίσθητων μόνο όταν οσμίζονται ψήφο. Σε πλαίσιο ανταποδοτικής σχέσης με τον πολίτη που τους ψηφίζει και την επομένη τους βρίζει. Και, βέβαια, έχει τα δικαιώματά του ο δήμαρχος, έχει και ο δημότης. Προκύπτουν απ’ τον νόμο (σκοπούμενα νεφελώδη) κι άλλοτε σαφή, που όμως…σκυθρωπιάζει (όπως ο καιρός) στην πορεία για την εφαρμογή του. Δήμαρχοι, για παράδειγμα, έκλεισαν μαγαζιά για αμαρτίες ιδιοκτητών τους (μετά από αναφορές ελεγκτικών φορέων), αλλά το «χαρτί» πήγε στον…πάτο. Τελευταίο στη σειρά στο μάτσο, απ’ το μακρύ χέρι του δικηγόρου του. Η εκδίκαση θα καθυστερήσει δραματικά (για να «τη βγάλει» με 50-60 ευρώ ο υπεύθυνος), αφού κρέμασε στο μαγαζί την «Ανακαίνιση», όσο κρατούσε η «τιμωρία».

ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ, λοιπόν, η «ηθική» του ιδιώτη στο Κράτος, έγινε το μαγαζί του δημόσια «επιχείρηση», κάποιοι οσμίστηκαν μεζεδάκι μέχρι να γίνει γεύμα και το’ στρωσαν στο φαγοπότι. Γι αυτό δεν απορούμε για την συμπεριφορές στο δημόσιο, δεν διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για την «ηθική» κάποιων δημοσίων ανδρών (και γυναικών).

ΜΙΑΣ κι είναι το σύνολο ενιαίο με την «ηθική» του να κινείται σε δυο επίπεδα και σε ποικίλες μορφές, δεν περιμένουμε (αυτο)ίαση. Ούτε από ψηλά (μας έδωσαν δείγματα πειστικά της αφερεγγυότητας και του πολιτικού αμοραλισμού), ούτε από χαμηλά, που τους επιλέγουμε σε σχέση ανταποδοτική. Άρα, ένας από μηχανής θεός θα μετριάσει το κακό, γιατί «φύσιν πονηράν ου ράδιον μεταβαλείν», οι «παραδόσεις» τηρούνται και ο παράδεισος βρίσκεται μακριά.

ΕΛΑ, λοιπόν, να...τροχίσουμε μαζί τους άξονες (αν δεν είναι έλκηθρο) της τρόικας, να «εξευτελίσουμε» την Μέρκελ και να ξορκίσουμε τα μνημόνια, ωστόσο, χωρίς αυτά τα δεινά στο κεφάλι μας, ήταν αδιανόητο να φανταστείς πολιτικούς κ.ά. μεγαλοσχήμονες και ατσαλάκωτους στη φυλακή.

Ο τραμπούκος του…μεσονυκτίου

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΠΗΡΑΜΕ την αλητεία, την κομματιάσαμε και τη μοιράσαμε στους…δικαιούχους. Κοινωνικά, μιας και ατομικά θα την προσδιορίσουν τα δικαστήρια. Μιλάμε για τον άτυχο φοιτητή της Κομοτηνής που κόντεψε να τον σκοτώσει ο νυχτερινός τραμπούκος, με υπόδειξη του γκαρσονιού.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ απ’ το θύμα. Τον κακοποιημένο φοιτητή με τη σπασμένη γνάθο και το πρόσωπο γεμάτο ράμματα. «Καλός καγαθός», υπέρ το δέον ανεκτικός και ειλικρινής, χωρίς ίχνος εκδικητικότητας, κι η τρομαγμένη ψυχή του να απορροφάει τόση αδικία…Γιατί; Γιατί βάλθηκε να εφαρμόσει τον νόμο ξεκινώντας απ’ το στέκι όπου πάει κόσμος κι έρχεται, χωρίς να πολύνοιάζεται για ΦΠΑ και αποδείξεις, για φουσκωτούς πορτιέρηδες και δειλούς που δέρνουν και εξαφανίζονται.

ΚΙ ύστερα έσκασε μύτη ο…δικηγόρος. Κι αυτός θα γίνει «διάσημος» με την αναφορά του στο συμβάν. Με την αλήθεια επιμελώς κρυμμένη στα ψέματα και προφανή την προσπάθειά του για αποπροσανατολισμό. Πόσο…καλός είναι ο μαγαζάτορας που αποδίδει τον ΦΠΑ (αλλά τρώει και πρόστιμα απ’ το ΣΔΟΕ), και το θύμα ας κόψει το λαιμό του για τα τραύματα, το ταμείο του που θα πληρώσει, ο πατέρας του που ακόμα δεν άρπαξε καμιά καραμπίνα…

ΠΛΑΚΩΣΕ στο «γυαλί» και ο…Αντιδήμαρχος. Δεν το περίμενε πως θα τον κάνουν με τα κρεμμυδάκια οι κ. κ. Χασαπόπουλος, Αναγνωστάκης, με τον δεύτερο, να παίρνει άριστα (για φέτος). Και με ποιον θα’ ταν ο κ. Αντιδήμαρχος; Με το θύμα και τους φίλους του που’ ναι κι αυτοί ξένοι και δεν ψηφίζουν στην Κομοτηνή; Κι ήταν όλο φόρα και αμφισβήτηση. Για το συμβάν, αλλά και για το (ανέλπιστο) «βήμα». Του τράβηξαν αρκούντως τα μουστάκια κι έφυγε «δαρμένος». Και με το ερώτημα να του βαραίνει τους ώμους.

-Γιατί δεν το πήρες ζεστά, δεν πήγες στον εισαγγελέα, γιατί δεν έκλεισες το «μαγαζί»;

-Δεν είναι δικιά μου δουλειά.

Και, βέβαια, από μέσα του, άλλα θα σκέφτονταν. «Πότε θα’ ρθουν εκλογές να…’ξαργυρώσω. Την αβάντα μου στον επιχειρηματία. Με τις…φαρδιές μου πλάτες και στο πνεύμα του ανταποδοτικού οφέλους, στη μικρή κοινωνία μας…». Γνωστή η πρακτική, γνωστό και το «σύστημα».

ΑΥΤΑ, λοιπόν, λίγο-πολύ και μην περιμένεις τον τραμπούκο-συμμορίτη να εμφανιστεί αυτοβούλως. Οι «άνδρες» εξαφανίζονται, κρύβονται κι όταν τους γραπώσουν αρχίζουν το…κλάμα. Σαν παλικάρια πλασμένα να δέρνουν ανυπεράσπιστους, δειλοί που το’ βαλαν στα πόδια και, φαντά σου τους σε πόλεμο πόσο…ανδρείοι θα’ ναι. Με την πανοπλία (της δειλίας τους), την ανωνυμία για οχυρό τους.

ΚΑΙ πάμε λίγο παραπέρα τη θλιβερή ιστορία μας. Στο κοντινό μέλλον, με την δίκη που θα διεξαχθεί, μέσα στον εσμό (ψευδο)μαρτύρων που θα σπεύσουν για υπεράσπιση και σε πλημμυρίδα ψεύδους και ανανδρίας. Θα κουβαλήσει τους φίλους και κολλητούς του ο τραμπούκος, θα μας…πείσουν, δασκαλεμένοι και με μια φωνή, «πόσο καλό παιδί» είναι και οι δικηγόροι θα κάνουν τη δουλειά τους. Και τα δικαστήρια, επίσης. Για να’ ναι μεγίστη (προβλεπόμενη) ποινή και χωρίς οίκτο για τον τραμπούκο. Και για την αλητεία (με τη διαβάθμισή της) που τον περιβάλλει; Αποθαρρυντική και διδακτική.

«Γελοίε, απατεώνα, κλέφτη-φασίστα…»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΕΧΟΥΜΕ τη Βουλή, έχουμε και την Επιτροπή. Και είναι προέκταση του Κοινοβουλίου μας στη σύνθεσή της, με τις αναλογίες και την εκπροσώπηση των κομμάτων. Ωστόσο, με τη νοοτροπία και τα «κουσούρια» των μελών της.

ΖΩΣΜΕΝΟΙ στην κομματική πανοπλία τους, δεν πρόκειται να ψάξουν για την αλήθεια. Κι αν την ανακαλύψουν, θα της κάνουν νεύμα να παραμείνει θαμμένη, μέχρι να ξεψυχήσει και την ξεχάσουμε. Όπως τόσα που μας κούρασαν στο ψάξιμο και δεν μας έμεινε κουράγιο.

ΕΔΩΣΑΝ, στο παρελθόν, δείγμα γραφής οι…Επιτροπές. Στο Βατοπέδι που χάθηκαν στην…ισάδα, στη Siemens των Χριστοφοράκων που δεν του φορέσαμε «βραχιολάκι» και στα υποβρύχια που μας έπνιξαν. Ποια, λοιπόν, Λίστα για διερεύνηση, που είναι πολιτικοί υπεύθυνοι της απόκρυψης και πιθανότατοι καταθέτες στην Ελβετία; Εκεί το μάτι κι ο λογισμό τους, και με το χέρι τους δήθεν να ψαχουλεύει για ονόματα και ενόχους.

ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ τα κομματικά τους σε θέμα εθνικό (κίνδυνος κατάρρευσης). Αγωνίζονται με πάθος απ’ τα κομματικά τους μετερίζια. Θα’ πρεπε να πορεύονται για την αλήθεια ενωμένοι κι αγαπημένοι κι αυτοί τσακώνονται. Και, βέβαια, μην τους αδικούμε συνολικά, γιατί 2-3 είναι του καυγά και της φαγωμάρας. Οι άλλοι σεγκοντάρουν με τη…σιωπή τους και δεν τολμούν να τους αποβάλουν. Ούτε ο κ. Μαρκογαννάκης, τολμηρός και ειλικρινής, συνοπτικός και αποφασισμένος (αυτή είναι η εντύπωσή μας), ούτε η κα Κωνσταντοπούλου πρόκειται να παραιτηθεί. Πακτωμένη στη θέση της και αγέλαστη, άχρους, άοσμη και άγευστη, ικανή να σε τρελάνει, φτάνει να της (ξανα)επιδαψιλέψουν αίνους που την έκαναν «μοναδική» στην…έρευνα. Απ’ την άλλη, ο αντίποδας που λειτουργεί παράλληλα, χωρίς να το θέλει. Ο απίθανος αλλά τόσο…συνήθης κ. Κασιδιάρης, απρόβλεπτος και ατίθασος, που δεν κατάλαβε για ποιον δουλεύει, άθελά του.

Ο καιρός περνάει, τα ταμεία περιμένουν το χρήμα από φορολόγηση και «επιστροφές», οι «σύνεδροι» καθαρίζουν για το κόμμα τους κι εμείς το ίδιο. Περιμένουμε μιαν απ’ τα ίδια και με τους κοινοβουλευτικούς κανόνες ολόιδιους και απαράβατους στη «μικρή βουλή». Στο μεταξύ, ο χρόνος δουλεύει για τους «ενδιαφερομένους». Όλο και απομακρύνεται η πιθανότητα επισήμανσης νοθευτών της Λίστας και αφορολόγητων καταθετών.

ΓΙ αυτό και θέλαμε τους πολιτικούς μακριά, και την «ιδεολογία» τους σε απόσταση. Μας έπεισε η Δικαιοσύνη (με τα «ισόβια» και τις πιθανές υπερβολές της), ωστόσο, μόνο αυτή θα μας έβγαζε στην αλήθεια διαπερώντας τα νέφη και διαρρηγνύοντας τα εμπόδια.

ΔΕΝ θέλουμε πολιτικούς σε ρόλο «εισαγγελέα πλημμελειοδικών».

οσεχτικά, αλλά απολύστε τους «επίορκους»!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΠΙΟ ξύπνιοι οι…κουτόφραγκοι, πήραν νωρίς μέτρα. Προληπτικά, για παραβάτες του νόμου και κάθε λογής επίδοξους κακοποιούς. Μοίρασαν ρόλους και ο υπεύθυνος συμμορφώνεται, με την προοπτική του…σκαμνιού (εδώλιο). Χωρίς πολλά λόγια και ψευδομάρτυρες. Παρατάει τα σχέδια, πετάει τα «εργαλεία».

ΕΔΩ, στην ημετέρα Ελλάδα της «δημοκρατίας», βιώνουμε τον φασισμό της καθημερινότητας, εκπεφρασμένο με την κακοποίηση του φοιτητή γιατί εφάρμοσε το νόμο, αλλά και τη μεθοδευμένη κλεψιά από φορείς και κρατικούς «λειτουργούς» υπεράνω των νόμων, αλλά…εντός υποψίας Με τη φονική λακκούβα αθέατη, σκεπασμένη απ’ την προεκλογική αφίσα του δημάρχου και τις επινίκιες κραυγές της παράταξής του.

ΚΑΙ ανέχονται οι έντιμοι τους ανέντιμους χωρίς διαμαρτυρία είτε δυνατότητα να τους εξουδετερώσουν. Οι νόμοι, βλέπεις και η εφαρμογή τους…Τα άρθρα τους δομημένα υπέρ του κλέφτη…Κι αυτός καμαρώνει, ντυμένος στην πανοπλία της ατιμωρησίας που του εξασφάλισαν φορείς (συνδικαλισμός), η παρεξηγημένη «συναδελφικότητα» και οι νόμοι με τα χίλια παραθυράκια.

ΚΑΙ βγήκε καθένας τους ωφελημένος κι όλοι μαζί βγήκαμε ζημιωμένοι. Για να’ ρθουν ξένοι (με το αζημίωτο) κι εμείς να’ χουμε χάσει τα πασχάλια. Ποιον τιμωρείς που είναι προφανής ο κίνδυνος να πέσεις έξω; Τον κατηγορημένο με το τεκμήριο της αθωότητας ή τον κλέφτη με πατέντα; Κι αν, βέβαια, στηθούν δικαστήρια για τους λεγόμενους επίορκους, πάλι θα σταθείς διστακτικός μπροστά στην τιμωρία τους. Είναι «απάνθρωπο», λες κι ήταν ανθρώπινο να τσεπώνει το φακελάκι του για την εγχείρηση, την προμήθεια χωρίς να δουλέψει, τη μίζα και το γρηγορόσημο, από δημόσια θέση αφέντη και τυράννου.

ΚΙ αν στηθείς στα ποινικά δικαστήρια για «ορκίζομαι να είπω την αλήθειαν»; Θα σ’ αναγκάσουν να την πεις, αλλά θαμμένη σε χιλιάδες ψέματα, με βοηθούς σου τους ψευδομάρτυρες που θα’ χεις κουβαλήσει. Αυτοί οι τελευταίοι είναι που συνεχίζουν τη ζημιά του αυτουργού, ως συναυτουργοί.

ΚΙ ύστερα; Μετά την αθώωση των αναμάρτητων και την καταδίκη των ενόχων; Να δεις που η κοινή γνώμη (συχνά δεν είναι τόσο…κοινή), θ’ αρχίσει να λυπάται για τους δεύτερους. Γιατί; Γιατί στερήθηκαν το πόστο τους (μ’ εκείνο τα’ κονομούσαν τρομοκρατώντας και εκβιάζοντας), γιατί έμειναν στο δρόμο (κι ας έχουν κάνει το κουμάντο τους με τα κλεμμένα).

ΑΥΤΑ συμβαίνουν, όταν τα πράγματα δεν ξεκινούν σωστά κι έχεις μπροστά σου ένα διαλυμένο Κράτος. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά και, με τις πρόσφατες καταδίκες, το σκέφτονται οι μελλοντικοί κλέφτες, μιζαδόροι και καταχραστές.

1821-2013

Τη μέρα του Ευαγγελισμού
πήγα στην εκκλησία
ν’ ακούσω κάποιους να μιλούν
για παλιγγενεσία…

Δεν είδα όμως μαθητές
δασκάλους και δασκάλες,
όπως στις εθνικές γιορτές
γινόταν τις μεγάλες…

Αλλά κι οι άλλοι οι πιστοί
Ήταν κι εκείνοι λιγοστοί…
Ζήτησα απ’ τους ιερείς
να πω, έστω, λίγα λόγια
Κι αυτοί μου είπαν αυστηρά:
Διόλου να μην αναφερθείς
στα σύγχρονα λαμόγια.

Της Υπερμάχου θύμισα
Τα’ αντρειωμένα λόγια
Που των φτωχών και ταπεινών
Τα σπίτια γεμισμένα
Θέλει και των τυράννων μας
Τα κάστρα γκρεμισμένα!

Κι ακόμη για τη λευτεριά
Μίλησα, που απ’ τα ιερά
Τα κόκαλα βγαλμένη
Ξεσπάθωσε, άλλη μια φορά
Σαν πρώτ’ αντρειωμένη.

Και ήταν τελείως αδύνατο
Διόλου ν’ αποσιωπήσω
Και τη σημερινή σκλαβιά
Να μην διεκτραγωδήσω…

«Δια ταύτα» οι αιδεσιμότατοι
και άγιοι παπάδες,
όπου στον οίκο του Θεού
νιώθουν σαν τσιφλικάδες:
Αν τέτοια λόγια θες να λες,
μου είπαν, «περί πάτρης»
θα σου το πούμε ορθά κοφτά:
Εδώ να μην ξανάρθεις!

παπα-Ηλίας

(Βορειο)Κορεάτικη…μοναξιά

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΜΕΤΑ τον Β’ παγκόσμιο Πόλεμο και τη μοιρασιά στη Γιάλτα, οι Μεγάλοι «έπρεπε» να …εκφραστούν (δια των μικρών) και σε ατμόσφαιρα ψυχροπολεμική. Πριν φτάσουμε, λοιπόν, στο Βιετνάμ του Κένεντι και του Τζόνσον, περνάμε απ’ την Κορέα του Τρούμαν. Με τους Σοβιετικούς να παρασύρονται σε αντικομουνιστικά παιχνίδια των Αντιπάλων τους και χρηματοβόρα για τους ίδιους, με θύματα τους λαούς δεμένους στο άρμα τους.

ΒΟΡΕΙΑ και Νότια Κορέα, και κάθε μια με την δικιά της υπερδύναμη πίσω της. Και μπροστά; Τους λαούς των αντιπάλων συμμαχιών, με τις νεότερες ηλικίες στρατευμένες στην υπόθεση του αντικομουνισμού (των Δυτικών) και του αντιιμπεριαλισμού (των Ανατολικών).

ΔΕΘΗΚΑΜΕ κι εμείς στο άρμα. Ως έλληνες και τσαρουχάδες του ’50 που καμαρώναμε ζωσμένοι στ’ άρματα και με τις παλιατσούρες της ΟΥΝΡΑ για καλά, με τα μετεμφυλιοπολεμικά (αντικομουνιστικά) κατάλοιπα στην ψυχή, πιστοί στη Συμμαχία. Κατευθείαν για…Κορέα! Στην πιο θερμή στιγμή του Ψυχρού Πολέμου. Να…φάμε τους «κίτρινους» και να γυρίσουμε νικητές και τροπαιούχοι. Όσοι φαντάροι μας και αξιωματικοί γύρισαν κι όπως γύρισαν-με τραύματα στο σώμα και την ψυχή-να βλέπουν στον ύπνο εφιάλτες. Με ιστορίες τραγικές να διανθίζονται από φανταστικές και κάποιους (μέχρι σήμερα) να τους φωνάζουν «Κορεάτες». Των άψυχων τα κόκαλα παρέμειναν θαμμένα κάπου στον 38^ο παράλληλο, λες κι είχαμε κάτι να χωρίσαμε με «κίτρινους» και «κόκκινους».

Η αναμέτρηση δεν ανέδειξε νικητή, ωστόσο οι έλληνες κάναμε το (αντικομουνιστικό) μας καθήκον. Πιστοί στους «Συμμάχους», όπως το ’19 στη μακρινή Κριμαία, όπου πάθαμε το μεγάλο πατατράκ, μυαλό δεν βάλαμε και ξανά…απελευθερωτές για την Ιωνία και την (Μικρασιατική) καταστροφή. 

ΤΟΤΕ, λοιπόν, στα χρόνια της «ψυχρής» αναμέτρησης των Μεγάλων, υπήρχαν δυο υπερδυνάμεις κι έριχναν καθεμιά τη σκιά της στους μικρούς. Εγγύηση για τα μεγάλα δεινά τους απ’ τον αντίπαλο και το καζάνι εκτονώνονταν με επιτόπιες φωτιές.

ΣΗΜΕΡΑ υπάρχουν δυο Κορέες, αλλά μια Υπερδύναμη. Κι αν η Νότια Κορέα έχει πίσω της το ΝΑΤΟ (διάβαζε Αμερικανοί), οι Βόρειοι δεν έχουν παρά μόνο τον…εαυτό τους. Άντε και τη μακρινή Κούβα. Ούτε Κίνα υπάρχει «στρατηγικά», ούτε Σοβ. Ρωσία «ιδεολογικά». Όλα γίναν’ ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και οι κωδικοί των πυρηνικών τους βρίσκονται στους φοριαμούς του αμερικάνικου Πενταγώνου.

ΚΑΙ της Β. Κορέας οι κωδικοί των πυρηνικών τους όπλων; Φυλάσσονται απ’ τους ίδιους, αλλά δεν θα προλάβουν να φύγουν πύραυλοι είτε να «σκάσουν» βόμβες. Λόγω υπεροπλίας των υπολοίπων (Αμερικανών, Κινέζων, Ρώσων). Γι αυτό και θα πέσουν (αν πέσουν) τουφεκιές «κλασικές» απ’ τα…Νότια. Με τη Νότια Κορέα «εργαλείο» για…τακτοποίηση, όπως «τότε» (1950-53).