Υπάρχει συνευθύνη (σας) κ. κ. Εκπαιδευτικοί!

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΠΕΡΑΣΑΝ απ’ τα…χέρια τους. Στήθηκαν στο «γυαλί». Κι εμείς; Μελαγχολήσαμε! Για την ανεμελιά πτυχιούχων, με την ελληνική μας γλώσσα να σφαδάζει. 

ΚΑΛΗ και απαραίτητη η χρήση του κομπιούτερ, άριστα στους χρήστες, εύγε στη νέα γενιά της ηλεκτρονικής «μόρφωσης», ωστόσο, υπάρχει και ελληνική γλώσσα, ταλαιπωρημένη από αδιάφορους. Ενίοτε δολοφονημένη από ανυποψίαστους, που δεν δίνουν πεντάρα για την κλασσική μας παιδεία.

ΚΙ αν μια επιστράτευση κεντάει με βελόνα το κορμί της δημοκρατίας, η γλώσσα χτυπιέται με σκάγια, σφαίρες και πέτρες (και «πέτρα που έφυγε δεν γυρίζει πίσω»).

ΜΕ τα αποστηθισμένα των «εισαγωγικών» και την εκπαιδευτική καθημερινότητα των καταλήψεων και της «πενταήμερης», εισπράττουμε τις μικροθύελλες, πριν αφανιστούμε κατά γλώσσα, θεσμούς και παραδόσεις. Με την Ιστορία μας να αντιστέκεται, αλλά τον (νεο)έλληνα να επιμένει.

ΔΕΝ είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι οι εκπαιδευτικοί μας-είναι συνυπεύθυνοι (και) για το γλωσσικό μας χάλι. Με το μερδικό τους στο παρακάτω δείγμα γλωσσικού επιπέδου σύγχρονων πτυχιούχων:

  

·        Αυτή είναι η πλήρη αλήθεια (Παπαχρήστος, πρ. ΟΛΜΕ)

·        Η πρόταση είναι πρωτοφανή (Κοτσιφάκης, Γ.Γ. ΟΛΜΕ/ΑΝΤ1)

·        Ο φόντος είναι…(Μαριάς, Καθηγ. Παν/μίου/ΜΕΓΑ)

·        Στους προσεχούς μήνες (Μανιτάκης/ΣΚΑΪ)

·        Για μια τέτοια μείζων επέμβαση (Καθ. Παν./ΝΕΤ)

·        Διευθύνοι σύμβουλοι (Αλιβιζόπουλος/εκπ. Τράγκα)

·        Για την μετά των εκλογών ημέρα (Τσαπανίδου/ΣΚΑΪ)

·        Υπάρχει αυτός ο βρόγχος στο λαιμό των μαθητών (Ντινόπουλος/ΣΚΑΪ)

·        Ερευνούμενος (Τράγκας/ΣΚΑΪ)

·        Μετά μεσημβρίας (τηλεπαρουσιαστής ιστορικής εκπομπής, σε κρατικό κανάλι)

·        Διεμηνύοντας…(Ι. Μάνδρου/ΣΚΑΪ)

·        Όχι με πάση θυσία (Καλογεροπούλου/ΣΚΑΪ)

·        Φέραμε τον γενετιστή όπου είναι…(Νικολούλη)

·        Επί την παρουσία του Δημάρχου (ΝΕΤ)

·        Πήραν ένα σακίδιο που άνηκε στον δράστη (ΕΤ1)

·        Πριν μερικές μέρες (Χασαπόπουλος/ΜΕΓΑ)

·        Με την οποία βρίσκεται εν διάσταση (Λιάτσος/Μόσχα)

·        Μπορεί να σου κατασχέτει (Οικ. Αναλυτής/MΕΓΑ)

·        Υπάρχει πλήρη απορρύθμιση (ΣΚΑΪ)

·        Δεν δίστασε να αστειευθεί (ο Ομπάμα) ξεκαρδίζοντας το κοινό (Καϊσερλίδης/ΜΕΓΑ)

·        Μια ρύθμιση ανεξαρτήτου δόσεων (Αμπελιώτης/ΣΚΑΪ)

·        Εγώ εκαλέσθην απλώς (Παπακωνστανίνου (τραγουδιστής)/ΕΤ1)

·        Είναι θέμα που ανέκυψε πολλά χρόνια (ΝΕΤ)

·        Επέστρεψε απ’ τη Γερμανία που σπούδαζε (ΣΚΑΪ)

·        Συλλήφθησαν και οι άλλοι δύο (Δημ/φος/ΣΚΑΪ)

·        Των βίντεων (ΜΕΓΑ)

·        Πρέπει οι τράπεζες να ενσκήψουν στο πρόβλημα (Καλαποθαράκου/ΣΚΑΪ)

·        Να βρουν τους ενόχους και να τους προσάγουν (Ανταποκρίτρια/ΣΚΑΪ)

·        Το άλλο χτύπημα είναι της διεθνής τρομοκρατίας (ΝΕΤ)

·        Αντικείμενα που άνηκαν στον Ωνάση (ΣΚΑΪ)

·        Το μόνο που έχω να συνιστήσω στον κόσμο…(Μεγαλοπαράγοντας της ΑΕΚ)

·        Από πειθήνους εκφραστές (ΣΚΑΪ)

«Αντιστασιακοί»…εν δημοκρατία

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΞΑΝΑ…Σκουριές, αντίσταση και ανυπακοή. Με σκάγια στο κορμί αστυνομικού κι είναι αδιανόητο. Εδώ παπάς εκεί παπάς…ποιος πυροβόλησε; Και, βέβαια, είναι αδιανόητο να πυροβόλησε βαλτός, μιας και δεν παίζεις με τα όπλα (μυρίζει μπαρούτι).

ΕΙΝΑΙ η ανανδρία αυτό που καίει και (μας) ζεματάει. Ως Έλληνες της Ελλάδας που αντιστέκονται, αν χρειαστεί, και του καλού καιρού το βάζουν στα πόδια για την κρύπτη. Χωρίς να ομολογούν αυθορμήτως για την τιμή και το δίκιο τους, θυμίζοντας το…παλληκάρι του «Θρύλου» που «την έκανε» με το χέρι και δεν σήκωσε το…ξερό του.

ΒΙΩΝΟΥΜΕ μικρά και μεγάλα που ορίζουν τη ζωή μας κι είναι διάχυτη η αντίληψη πως όλα πετυχαίνονται με άρνηση και ανυπακοή. Κι αν το σύνθημα (του ΚΚΕ) «η ιστορία γράφεται με ανυπακοή» είχε ισχύ και πέραση σε χρόνια ανελευθερίας, σήμερα πέφτει στο κενό, ως λόγος κενός, και αχρηστεύεται.

ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ακόμα κι αν συμφωνούμε. Και βγαίνει για «κατανάλωση» ένας εκρηκτικός…επαναστάτης ασυμβίβαστου χαρακτήρα, που έχει πέραση στις μέρες μας. Με τις (ανοιχτές) θύρες παραβιασμένες και το «τζάμπα μάγκες» σε πλήρη ισχύ.

ΝΑ δούμε, λοιπόν, την «Αντίσταση» σε κάποιους χώρους και εκφάνσεις τη σύγχρονης ζωής «αντιστασιακών» που, τραβολογούσαν τη δημοκρατία, πριν την καταντήσουν μισή και αγνώριστη; Είναι περιττό, ως αυτονόητο και δεδομένο. Καθένας μας χρειάζεται τον χωροφύλακα ξοπίσω του για πειθαρχία, στιγμιαία και από κάποιον φευγαλέο φόβο. Μετά την…απομάκρυσνή σου, λύεται ο «συναγερμός» και ξανά στην πεπατημένη της ανομίας και της απάτης. Με τις διαβαθμίσεις της, που ξεκινούν απ’ το παραβιασμένο «κόκκινο» του εποχούμενου και «ξεσκέπαστου» μάγκα δικυκλιστή, για να φτάσει στον μεγαλοφοροκλέφτη που «δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά».

ΚΛΑΔΟΙ και σινάφια προβάλλουν τα δίκια τους, άτομα «επαναστατών» δείχνουν το ταπεραμέντο τους, η δημοκρατία υποχωρεί και η λογική ταλαιπωρείται, ωστόσο, οι συνδικαλιστές δίπλωσαν τη σημαία τους ψελλίζοντας, και ο συνδικαλισμός έφαγε κι αυτός τις «ψιλές» του. Έλαχε να φάει τις…χοντρές του μέχρι θανάτου του επί Χούντας, ζωντάνεψε με τη δημοκρατία, για να τη γρονθοκοπήσει. Ωστόσο, αν είναι χρέος σου με χούντες να αντιστέκεσαι, είναι ηλίθιο, με δημοκρατία, να παίρνεις το όπλο σου.

ΕΧΕΙ χώρους και πεδία για αγώνα η δημοκρατία. Και παιδεία, για τους λειτουργούς της εκπαίδευσης. Κι αν οι τελευταίοι αντιστέκονταν π.χ. στην αλητεία κάποιων καναλιών (με ημίγυμνες μαθήτριες στη «γέφυρα της ομορφιάς»), θα ‘παιρναν άριστα, ως παιδαγωγοί. Πρωτίστως.

Ο Θωμάς και ο ληστής…..

Οι μαθητές είχαν ζήσει κοντά στο Χριστό. Είχαν ακούσει τη διδασκαλία του και είχαν δει τα θαύματά του. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών.

Αλλά, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό τους, τόσο τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις για τα πάθη του, όσο και τις προαναγγελίες για την ανάστασή του. Δεδομένου ότι βρίσκονταν σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από το όραμα, που είχε, σχετικά με τον αναμενόμενο Μεσσία η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων.

Ένα όραμα, που συντρίφτηκε, όταν είδαν το Χριστό να συλλαμβάνεται σαν ένας κοινός κακοποιός, να εξευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο και να σταυρώνεται ανάμεσα σε δυο κακούργους.

Γι’ αυτό και τους φάνηκαν, «ωσεί λήρος»(=σαν φαντασιοπληξία) τα λόγια των Μυροφόρων, όταν τους είπαν ότι είδαν αναστημένο το Χριστό.

Έτσι, που, όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, μετά την ανάστασή του, στους μαθητές του, «ονείδισε την απιστία τους».

Απιστία, που φαίνεται να έζησε με ιδιαίτερη ένταση ο Θωμάς. Που, μέχρι τότε, ένιωθε περηφάνια ως μαθητής του Χριστού, ενώ τώρα ζούσε την ανείπωτη ντροπή για την καταδίκη του δασκάλου του.

Γι’ αυτό, όπως φαίνεται, και ο Χριστός τον τιμώρησε με αναμονή μιας βδομάδας, μέχρι να του προσφέρει τα πειστήρια για την ανάστασή του. Και παράλληλα την επιτίμηση για την απιστία του. Λέγοντάς του:

Πίστεψες, αφού με είδες. Καλότυχοι όμως όλοι εκείνοι, που θα πιστέψουν, χωρίς να με ιδούν.

Εννοώντας, φυσικά, τα εκατομμύρια, που θ’ ακολουθούσαν την εποχή των μαθητών και βέβαια δεν θα είχαν τη δική τους εμπειρία. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους των ημερών μας. Που βλέπουν το έδαφος να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια τους. Και δεν βρίσκουν από πού να κρατηθούν.

Κι αλήθεια, ποια θα μπορούσε να ήταν η σανίδα παρηγοριάς, που θα μπορούσε να προσφέρει κάποιος στους ανθρώπους των ημερών μας;

Αυτοί, που ζούνε, ουσιαστικά, μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, διαθέτουν πολλές προσωπικές εμπειρίες. Που βέβαια δεν μπορούν να τις επιβεβαιώσουν με τη βάσανο της πειραματικής απόδειξης. Αλλά η εσωτερική βεβαιότητα, γι’ αυτούς, είναι πιο ισχυρή ακόμη κι απ’ την πιο οφθαλμοφανή πραγματικότητα.

Γι’ αυτούς , που ζούνε έξω απ’ το χώρο της Εκκλησίας, και δηλώνουν άθεοι, άπιστοι, δύσπιστοι, κλπ, θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, ακόμη και τη φυσική πραγματικότητα:

Το χώμα, για παράδειγμα, είναι μια ευτελής ύλη. Και πολύ βέβαια περισσότερο η βρώμικη κοπριά. Κι όμως αυτά τα ευτελή υλικά επεξεργασμένα και αναστημένα μέσα από το θαύμα της δημιουργίας μας δίνουν τους πιο εύγευστους και γλυκείς καρπούς. Τα πλέον όμορφα και εύοσμα λουλούδια. Με τις άπειρες ποικιλίες. Με τα οποία τρεφόμαστε και ευφραινόμαστε. Που μεταστοιχειώνονται σε ο, τι έχουμε και είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τα λεπτεπίλεπτα όργανα του σώματός μας και τις απίστευτα θαυμαστές λειτουργίες τους. Που παράγουν τη σκέψη, που κυοφορούν το συναίσθημα, που σφυρηλατούν τη θέληση.

Έτσι, ώστε να μη φαίνεται περίεργο, το ότι κάποιοι πιστεύουν στο θαύμα και την ανάσταση, όσο το ότι κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν.

Γιατί το θαύμα και η ανάσταση ολοτρίγυρά μας, όπως θα ’λεγε και ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει». Και κυριολεκτικά κολυμπούμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Έτσι, που η απιστία μας να μοιάζει με την άρνηση των ψαριών να παραδεχτούν την ύπαρξη του νερού.

Ακριβώς απέναντι σ’ όλους εμάς και στους μαθητές και ιδιαίτερα στο Θωμά στέκεται εκείνος ο μυστηριώδης ληστής, που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού.

Ο ληστής ούτε άκουσε τη διδασκαλία ούτε είδε τα θαύματά του. Κι ούτε διέθετε την πολυτέλεια πάνω απ’ το σταυρό να φιλοσοφήσει σχετικά με το μυστήριο της φύσης και της δημιουργίας. Όλα κι όλα, όσα είδε και άκουσε, ήταν αυτά, που συνέβησαν και ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της σταύρωσης.

Και βέβαια δεν μπορούσε να ονειρευτεί το Χριστό, όπως οι μαθητές σαν επίγειο άρχοντα, που θα του πρόσφερε πλούτη, δόξες και  τιμές. Γιατί δεν είχε κανένα περιθώριο για τέτοιου είδους αυταπάτες. Αφού, τόσο αυτός, όσο και ο Χριστός ήταν ήδη σταυρωμένοι και ετοιμοθάνατοι…

Κι όμως πίστεψε, όχι μόνο στην αθωότητα, αλλά και στη θεότητα του Χριστού.

Και φυσικά και στην ανάσταση. Του Χριστού και τη δική του. Γιατί διαφορετικά δεν θα ζητούσε από έναν ετοιμοθάνατο σταυρωμένο, που πεθαίνει μαζί του, μέσα στην έσχατη εξουθένωση και τον έσχατο εξευτελισμό, να τον θυμηθεί και να τον δεχτεί στη βασιλεία του. Κι έτσι να πραγματοποιήσει, με τη μετάνοια και την πίστη, το μεγαλύτερο άλμα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου.

Σε αντίθεση με τα κοπάδια των εύπιστων.

Που ακολουθούν ανόητα τους ανάξιους και της παραμικρής έστω εμπιστοσύνης  απατεώνες της πολιτικής. Οι οποίοι μας σέρνουν στην καταστροφή και την κόλαση!

Όχι μόνο τη μέλλουσα, αλλά και την, εδώ και τώρα, επίγεια…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Το πλαφόν της…φύλαξης

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ο Αλβανός για να σκοτώσει, αυτήν τη φοράς. Με τα…νάματα της φυλακής-ξόμπλια του σκληρού του χαρακτήρα. Δεν δούλευε εκεί μέσα, δεν είχε πρότυπα και κίνητρα, έτρωγε τζάμπα και κάθε κακοποιός στη φυλακή επιβαρύνει τον πολίτη με πρόσθετους φόρους είτε ωράριο. Χωρίς να το θέλει, χωρίς να το εγκρίνει. Ωστόσο, αν πεις καμιά αλήθεια πάνω στη λογική της ζημιάς (και) απ’ τα λεφούσια των ξένων, σε βάζουν δεύτερο στόχο τους δίπλα στην κα Δημουλά. Υποκριτές που ξεζουμίζουν (λαθρο)μετανάστες στα χωράφια τους και δε δίνουν πεντάρα για ναυαγούς που «ξεβράζει» η θάλασσα. Δεν σπεύδουν να τους σώσουν για τους ρατσιστές ξεσπαθώνουν.

ΚΑΙ τι έκανε στη φυλακή το παραπάνω «λουλούδι»; Σχεδίαζε και…μορφώνονταν. Στη χρήση της χειροβομβίδας για άμυνα, επίθεση και δολοφονίες. Τον έπιασαν, αλλά δεν του ‘καναν κεφαλοκλείδωμα για «χρήσιμο» και αναγκαστικό στήσιμο στην κάμερα. Να τον αναγνωρίσουν «ενδιαφερόμενοι», να νιώσει ο ίδιος άσχημα και απογοητευμένος για περαιτέρω δράση. Τα «προσωπικά δεδομένα», βλέπεις…σεβαστά και απαραβίαστα στην Ελλάδα των κάθε λογής παραβάσεων και παραβιάσεων.

ΑΦΥΛΑΧΤΟΣ, λοιπόν, και παρατημένος στην τύχη του ο ανώνυμος πολίτης, παρατηρεί και καταγράφει. Διαβάζει τη σκέψη των (εκάστοτε) κυβερνώντων και μετράει (με βλακόμετρο)  τη λογική» του Κράτους. Με αποκορύφωμα την πρόσφατη απόφαση να βάλει φρένο στην απεριόριστη φύλαξη «προσωπικοτήτων», έχοντας μετρήσει με τα δικά του κριτήρια την αξία της ανθρώπινης ζωής.

«Ο,ΤΙ έγινε-έγινε, πληρώνεις για τη φύλαξή σου και καθαρίζουμε». Και για το δημόσιο ταμείο και για να μετριάσουν οι λεφτάδες της λύσσα τους για προστασία τους δημοσία δαπάνη και…τζάμπα για τους ίδιους.

Σ’ αυτά τα περίεργα, πρωτότυπα και…απάνθρωπα έφτασαν κατόπιν ωρίμου σκέψεως. «Πού πήγαν τα λεφτά;» διερωτήθηκαν. Ποιους φυλάγαμε για δεκαετίες με ντουζίνες χωροφυλάκων ξοπίσω τους; Πολιτικούς και σκοτωμένα φίδια της πολιτικής, λεφτάδες και βαποράδες (δήθεν στόχους τρομοκρατών), χωρισμένες που δήλωσαν «κίνδυνος απ’ τον πρώην» και δημοσιογράφους που τα τσέπωναν απ’ το δημόσιο και του ζητούσαν πρόσθετη προστασία.

ΔΕΝ κατανοούμε το εισοδηματικό πλαφόν-κριτήριο των 100.000 ευρώ το χρόνο για να σου παραχωρήσουν φρουρούς. Ούτε τη λογική του κ. Δένδια με τη ζεύξη ανεξάρτητων μεγεθών που είναι η ζωή και το χρήμα. Θέλουμε και τον τελευταίο αστυνομικό στην υπηρεσία του «ανώνυμου» πολίτη. Και το χέρι του «επώνυμου»; Βαθιά, και μόνο και μόνο στη δικιά του τσέπη.

Ο…κυπελλούχος «Θρύλος»

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΔΕΝ έχει όρια η διαφθορά στην Ελλάδα, δεν σώνονται οι διεφθαρμένοι. Οργανωμένοι, σε κλίκες και ομαδοποιημένοι-ποτέ κατά μόνας. Με τη σιγουριά της «νίκης» και της επιβίωσης. «Θα την κάνω, όπως τόσοι και θα ‘ναι στιγμιαίο. Η λαδιά δεν θ’ απλωθεί. Μόνο τα οφέλη θα’ ναι απλωμένα στη ζωή μου, για να την καλυτερέψουν». Με το ηθικό της κλίκας τονωμένο, επίμονα στη μεθοδολογία του.

ΕΚΟΨΕ το…εισιτήριό της η διαφθορά και θρονιάστηκε στα έδρανα. Είδε τα δύο πέναλτι και σφίχτηκε η καρδιά της, μη δεν κάνει το…καθήκον του ο (λεγόμενος) διαιτητής (με τους υπεράριθμους βοηθούς). Πέρασαν τα δευτερόλεπτα κι ήταν λυτρωτικά. «Δεν το είδαν» κι ήταν η διαφθορά απλωμένη στο γήπεδο των μεγάλων «επιτυχιών», που γέννησαν πρωταθλήματα και μοίρασαν κύπελλα. Πώς; Με τον διαιτητή ενδέκατο παίκτη στην…παράταξή τους.

ΚΙ έπεσε βουβαμάρα, γιατί υπάρχουν ακόμα έντιμοι οπαδοί ακόμα του «Θρύλου». Πάγωσαν οι «επίσημοι», σιώπησε η κερκίδα, άδειασε πρόωρα, και εκατομμύρια τηλεθεατών αηδίασαν στην αποκρουστική φάτσα της «ποδοσφαιρικής» διαφθοράς. Εκεί που λέγαμε πως κάτι ξεκίνησε...Με κάποιους της «παράγκας» στη φυλακή, αλλά τους έξω ατρόμητους, ενωμένους και δυνατούς...

ΜΕ το ΠΟΚ (ΠΑΟ, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) μεγαλώσαμε (ως αντίπαλοι), κόντρα στην «αθηνοκεντρική» ποδοσφαιρική εξουσία και…απορρίπτοντας τα περισσότερα κύπελλα και πρωταθλήματα, που τα μονοπώλησαν για δεκαετίες. Κι αν οι «Νότιοι» σνομπάρουν συστηματικά τις ομάδες της Θεσσαλονίκης και οι «αστοί» τους «επαρχιώτες» ακόμα και σήμερα, είναι γιατί έχουν τη σιγουριά της…ζυγαριάς. Θα γείρει, τελικά, προς τη μεριά τους, μετά από παραπλανητικές ταλαντεύσεις για τα μάτια και με τη «διαιτησία» σωτήρια. Με κόλπο της ταχυδακτυλουργικό, είτε με χοντροκοπιά σαν τη χθεσινή σε βάρος του «Αστέρα».

ΤΟ θέμα μας δεν είναι το ΠΟΚ του παρελθόντος (τα γενόμενα ουκ απογίγνονται), ούτε η ιστορία των ομάδων του Κέντρου. Δεν είχε και τόση χρεία της συνδρομής του διαιτητή ο Σιδέρης και ο Δαρίβας. Έχουν οι σημερινοί που αποκρούουν με το χέρι, κάνουν τη κορόιδα και δεν το ομολογούν σηκώνοντας το χέρι, σαν άντρες με…φανέλα. Είναι (το θέμα μας) ο ψευδεπίγραφος «Θρύλος», φτιαχτός στο μυαλό του Πειραιώτη και λατρεμένος. Τσίριξαν «τα παιδιά του Πειραιά», τους άκουσαν πολλοί και μακρινοί, για να γεμίσει η Ελλάδα με «γαύρους» της στεριάς. Με τα κόκκινα λάβαρα αναψοκοκκινισμένων που τα κινούν με λύσσα εντός γηπέδου, που τα κάνουν λίμπα «εκτός», αν κάτι στραβώσει. 

Επιστράτευση, αλλά…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΣΕ μιαν Ελλάδα «πλημμελή», θα’ ταν περίεργο να…δουλεύει σωστά η εκπαίδευση. Κι αν ήταν θέμα χρημάτων, θα σφραγίζαμε γήπεδα γκρεμίζοντας καμιά στέγη Καλατράβα, θα κλείναμε κάνα σκυλάδικο φορολογώντας το άγρια και…να η παιδεία μας σε επίπεδο ζηλευτό και η Εκπαίδευση χωρίς προβλήματα.

ΕΙΝΑΙ θέμα…παιδείας μας η εκπαίδευση, αντίληψης και στάσης. Κι αν ο γονιός τα δίνει όλα για τη μόρφωση του παιδιού, η Πολιτεία δεν τα δίνει και οι αφανέρωτες δυνάμεις καιροφυλαχτούν. Για ό,τι πάει να κτιστεί στην Ελλάδα της τέχνης, της φιλοσοφίας και της δημοκρατίας. Με την τελευταία μεταμορφωμένη σε ασυδοσία του νεοέλληνα (με τις αρετές και τα κουσούρια του) και το Κράτος να αναπαράγει την αγραμματοσύνη του. Σε φανταχτερό, παραπλανητικό περιτύλιγμα που το’ πε «Εκπαίδευση».

ΘΑ γίνουμε σαφέστεροι και ρεαλιστές, άκομψοι και «ανεπιθύμητοι», ξεκινώντας απ’ το…γυμνάσιο. Πριν το «θύμα» φορτωθεί δυο τσάντες βιβλία δωρεάν(;) και απ’ την πρώτη μέρα, έχει προηγηθεί χορός εκατομμυρίων. Για οικονομισιές  διακινητών του σχολικού βιβλίου, με επίδειξη «συγγραφικότητας» (με το αζημίωτο) και για άλλοθι της Πολιτείας. Κι αν τα ξεφυλλίσεις, θα «διαβάσεις» την πρόθεσή τους να γίνει το βιβλίο ανεπιθύμητο έως αποκρουστικό στα χέρια του μικρού μαθητή, που το σχολείο δεν του έμαθε να μαθαίνει. Τον εξώθησε, με τον τρόπο του, στη «φονική» αποστήθιση που αρρωσταίνει. Του αποστερεί τη γνώση (ευτυχία, κατά τον Σωκράτη), για να φρακάρει το μυαλό του από πληροφόρηση.

ΜΕΤΑ τη στέρηση στα χρόνια της γκαζόλαμπας, ακολούθησε η αφθονία των μέσων. Μπήκε το κομπιούτερ στα σχολεία, για να βγει η δημιουργία και να αποδράσει η σκέψη. Κι αν οι Γιαπωνέζοι (που το παράγουν) κρατούν το κομπιούτερ έξω απ’ τα σχολεία και αποκλεισμένο απ’ την σχολική εκπαιδευτική διαδικασία, οι ημεδαποί φωστήρες και εραστές «ήσσονος» προσπάθειας τα έμπασαν απ’ την κεντρική είσοδο στα εκπαιδευτήρια κάθε βαθμίδας. Για «μόρφωση» με…έτοιμα. Με το παιδί να καμαρώνει για την (ηλεκτρονική) ανακάλυψη της λύσης ενός προβλήματος.

ΚΑΙ πότε θα κατανοήσει π.χ. την τετραγωνική ρίζα και την έννοια του κλάσματος; «Δεν θα χρειαστεί» μας απαντάει το…κομπιούτερ. Ωστόσο, δημιουργία είναι να ξεκινά ο μαθηματικός απ’ την έννοια του αριθμού και να «οικοδομεί». Ο φιλόλογος απ’ τα αρχαία ελληνικά και ο «πληροφορικός» απ’ τα βασικά της ηλεκτρονικής. Χωρίς τα πρωθύστερα της αταξίας και τις υπερβάσεις της βιασύνης.

Συνεχίζεται.

Αποκαλύψεις(!;) Τσοχατζόπουλου

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑΝ με ανταλλάγματα. Ισορροπούσαν τη ζυγαριά με τα προνόμιά τους απ’ τη μια και τους χαριστικούς νόμους στο άλλο πιάτο. Με νόμο (στο πιάτο) που εξασφάλιζε την φοροαποφυγή μεγιστάνων. Πληρώνουν από 20-30 χιλιάρικα το χρόνο οι κ. κ. Κόκαλης, Αλαφούζος, Μάνεσης (ο βιομήχανος) και καθαρίζουν με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Με το κεφάλι ψηλά, κοιτώντας τους νομοθέτες μας (με το κεφάλι χαμηλά) μη τους πιάσει το φτύσιμο απ’ τη μακρινή μάζα που τους βρίζει και τους (ξανα)ψηφίζει («αρέσουν στους βαρβάρους κάτι τέτοια»).

ΠΟΙΑ άλλα μέτρα πήραν και με ποιον νόμο «εξασφάλισαν» τους μελλούμενους κλέφτες που έγιναν σήμερα παρελθόν και αύριο θα περάσουν στην ιστορία με παραγεγραμμένες τις αμαρτίες τους; Με το κλεμμένο παραδάκι (εξ)ασφαλισμένο, τα ακίνητα στη θέση τους και υπό την κατοχή τους, την «ιδεολογία» παραμένουσα και την πρακτική αναλλοίωτη στους κοινοβουλευτικούς μας αιώνες;

ΕΠΕΜΕΝΕ στον νόμο περί μη ευθύνης κλπ. ο κ. Μαντέλης και μας δούλεψε. Νωρίτερα, ο κ. Κ. Καραμανλής (που θα «επανίδρυε το Κράτος») προκήρυξε πρόωρα εκλογές, για περάσουν στην ιστορία και οι δικοί του…αναμάρτητοι. Με υπουργούς του ατιμώρητους και κάποια «παιδιά ταχυδρόμων» αθωωμένα και στην αντεπίθεση.

ΣΗΜΕΡΑ έχουμε πρόβλημα Άκη, των τριγύρω του και των…υπερασπιστών τους. Κραυγάζουν οι κ. κ. συνήγοροι πως τα αδικήματα παρεγράφηκαν και…άδικος κόπος για δίκες και (ανύπαρκτες) καταδίκες. Ο νόμος ζει και ρυθμίζει τα δικονομικά των μιζαδόρων, εξασφαλίζει έρεισμα για κραυγές των συνηγόρων και μόνο το δίκαιο δεν τους νοιάζει. Δεν μιλούν για αθωότητα, αλλά για απενοχοποίηση, βάσει του νόμου. Άρπαξαν τον νόμο, ξεφύλλισαν ότ,ι συμφέρει τον πελάτη, ωστόσο, δεν λογάριασα την ντρίμπλα του δικαστή.

ΚΑΙ βγαίνουν Κούγιες (με το μόνιμο βλέμμα οχιάς) να μας θυμίσουν πως μπορεί η πελάτις ασθενεί, αλλά πιο πολύ υποφέρει ο ίδιος ο κ. Κούγιας. Ρέει το ψέμα αφθόνως απ’ τα χείλη του κι ίσως αυτός θα’ πρεπε (κι αυτός) να βρίσκεται στη φυλακή.

ΑΠΟ ’ κει και πέρα υπάρχουν και…Δημητρακόπουλοι ελεύθεροι να ξεστομίσουν ότι τους κατέβει και να προτείνουν απίθανα και τρομερά. Μη…τολμήσει και «παρασταθεί» το Κράτος στη δίκη, μη ζητήσει αποζημιώσεις και επιστροφές, μη γίνουν συσσίτια τα θαμμένα και κρυμμένα των μιζών και της απάτης.

ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, περιμένουμε. Τι; Τις αποκαλύψεις(!;) του κ. Τσοχατζόπουλου. Μας το υποσχέθηκε.

Τα δίκαια, τα μαύρα και τα «μαύρα» των καθηγητών

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΝΑ ξεκινήσουμε απ’ τα δίκαια των καθηγητών. Για τη δουλειά και για τους ίδιους, που η κοινωνία τους αποκαλεί «λειτουργούς», όποτε τη βολεύει. Και, βέβαια, η πατρίδα μας που ήθελε ανέκαθεν τον δάσκαλο φτωχό (για λόγους σκοπούμενης αγραμματοσύνης του λαού), τον μεταχειρίζεται ως «επαγγελματία» κατωτέρας διαλογής. Κι αν η σημερινή κοινωνία, με τα «ιδανικά» και τις προτεραιότητές της, «δικαιολογεί και «χαλαλίζει» μιαν άνετη ζωή και πλούτη στον επαγγελματία της ύλης, στον δάσκαλο αρνείται και τον θέλει «ιεραπόστολο». Δικαιούται, να’ χει βίλα ο μεγαλέμπορος και εξοχικό ο μπακάλης, αυτοκινητάρα ο φούρναρης και σπιταρόνα ο μανάβης, περιουσία ο αγρότης, ακίνητα ο μηχανικός και…μίζες ο Υπουργός, αλλά ο δάσκαλος έξω και μακριά από τέτοιες αναζητήσεις.

ΠΟΙΟ είναι το πρωτεύον στα δεδομένα της δουλειάς του καθηγητή, στην τάξη; Ο αριθμός των μαθητών/μαθητριών. Με 2-3 παραπάνω φαίνεται η διαφορά. Αρνητική για την απόδοσή του καθηγητή και του μαθητή, δείκτης που ορίζει την παραγωγικότητα και των δυο και την ποιότητα της εκπαίδευσης. Από’ κει πέρα, ξετυλίγονται άλλες…ελλείψεις. Από βιβλιοθήκες που λείπουν μερικώς είτε ολοσχερώς, εργαστήρια με εξοπλισμό που φούσκωσε τις τσέπες μεσαζόντων και εμπόρων που τα διακίνησαν, χωρίς να αξιοποιούνται στην τρέχουσα εκπαιδευτική διαδικασία. Γιατί; Γιατί το λύκειο δεν είναι σχολείο-είναι προετοιμασία των «Πανελλαδικών» και προθάλαμος των ΑΕΙ.

ΚΑΙ πάμε στα αρνητικά και «αλλιώτικα». Απεργούσε, κάποτε, η ΟΛΜΕ και «έριχνε κυβερνήσεις». Απείχαν για μήνες οι καθηγητές απ’ τη δουλειά τους-λειτούργημα-με χίλιες δυο ελλείψεις και ουραγοί μισθολογικά, ωστόσο, με μπακράουντ την εκπαιδευτική τους εντιμότητα. Αρκούμενοι στον μισθό τους και με ωράρια εξοντωτικά. Χωρίς αποζημίωση ως συνοδοί στην «Πενταήμερη» και λουφαδόρους σε γραφεία βουλευτών και υπουργών. Εκεί, λοιπόν, στην τάξη της λιτότητας και της πλούσιας φαντασίας, αναβαθμίζονταν η ελληνική μας γλώσσα. Με πρώτη ύλη για τη γνώση το μυαλό που δούλευε, χωρίς «χρήστες» να πατάνε κουμπιά.  

ΑΥΤΟΣ, λοιπόν, ο χώρος με τα ψήγματα ιεραποστολικής διάθεσης δεν άντεξε στον χρόνο και τη φθορά. «Τα κονομάει ο διπλανός (του δημοσίου) με χίλιες δυο κομπίνες μετά μίζας και προμηθειών; Να τα’ κονομήσω κι εγώ» σκέφθηκε ο εκπαιδευτικός κι έκανε πράξη την πρόθεσή του. Σε κοινωνία όπου όλα πωλούνται κι αγοράζονται, πούλησε κι αυτός την ψυχή του.

ΚΙ άνοιξε ο δρόμος του ιδιαίτερου, για να κλείσει και τον καθηγητή στο κλαμπ των οικονομισάριων. Τρυπώνει σε σπίτια, αμείβεται με «μαύρα» κι είναι ο μισθός του συμπλήρωμα. Και το (δημόσιο) σχολείο για βιτρίνα της δουλειάς του. Για πελατεία που δεν θα’ χε, αν είχε παραιτηθεί απ’ το δημόσιο (ή αν τον είχαν απολύσει). Και είναι η συντριπτική πλειοψηφία τους, αλλά το κρύβουν.

 ουαί υμίν υποκριτές!...




Για ελάτε οι υποκριτές,
οι άτεγκτοι οι τιμητές
στου Ευαγγελίου τον καθαρό
να ιδείτε τον καθρέφτη,
πόσο η «αγιοσύνη» σας
απ’ την αλήθεια του Χριστού
μακριά κι αλάργα πέφτει.

Για ελάτε οι πολιτικοί
και κάποιοι ιερωμένοι,
που με τη μπότα των ναζί
φαίνεστε αδελφωμένοι…

Που την προβιά περίτεχνα
απέξω τη φοράτε
κι ο λύκος από μέσα σας
ουρλιάζει και βρυχάται!

Τα «ουαί» δεν λέει ο Χριστός
μόνο για τους αρχαίους,
που, ως άλλοθι προβάλλετε
κι αποδιοπομπαίους,
μα και για τους σύγχρονους
τα λέει φαρισαίους…

Που τον Ιούδα κάνετε
στάχτες κι αποκαΐδια,
όταν για την πατρίδα μας
χαλκεύετε τα ίδια…

Τρις, για τη δολοφονική
των σταυρωτών φοβέρα,
ο Πέτρος απαρνήθηκε,
μα εσείς νύχτα και μέρα…

Για των αγίων τα τρόπαια
ύμνους λέτε κι εγκώμια,
μα όσους αγωνίζονται
διώκετε παρόμοια…


Και ύστερα από όλ’ αυτά
θέλετε να ’στε και κριτές
και του λαού διαφεντευτές…

Ουαί υμίν υποκριτές!

Όχι, κ. κ. Αμπατζόγλου & Σαμαρά…

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΑΥΤΟΙ βλέπουν το  μέλλον τους στα κόμματα και ονειρεύονται καριέρες. Με τη «δόξα» των προνομίων τους και τη σιγουρεμένη τσέπη. Είναι οι πολιτικοί της «καριέρας», με τους φανατικούς ξοπίσω τους. Για ρουσφέτι και ρουσφετάκι τους οι πιστοί, για τα ψηφαλάκια τους οι πρώτοι, κι όλοι μαζί να «δικαιώνουν τον αγώνα». Κανένας τους δεν ένιωσε την ανάγκη να σκύψει στην Ελλάδα που χάνεται. Αρχηγοί και κομματάρχες, οπαδοί και κόμματα. Εκεί που λέγαμε πως οι κομματικοί διορισμοί είναι του παρελθόντος και στο παρόν και το αύριο μετράει η φιλαλήθεια, το θάρρος και η αντικειμενικότητα.

ΖΗΣΑΜΕ περιόδους «τραγικές» από άποψη φαρμακευτικής δαπάνης. Πολίτες-πελάτες, Ταμεία και Κράτος. Στο πάρτι συνδαιτυμόνες «γλεντζέδες» σιναφιών, μπροστάρηδες (και) φαρμακοποιοί. Με τα (απίθανα) ποσοστά κέρδους όλοι τους, ανάμεσά τους έντιμοι και επαγγελματίες, με κάποιους να εκθέτουν τον κλάδο τους με βρωμιές που ακόμα βγαίνουν στη φόρα.

ΔΕΝ έχουμε κάτι με τον κ. Θ. Αμπατζόγλου-αυτός έχει. Με την αλήθεια που δεν μας είπε ολόκληρη και για την αντικειμενικότητα με την οποία δεν ήταν προικισμένος…πλουσιοπάροχα. «Δεν είδε και δεν άκουσε» ο Πρόεδρος του ΠΦΣ (Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου), δεν…ήξερε για κυκλώματα και κάποιους βρωμιάρηδες φαρμακοποιούς συναδέλφους του, γι αυτό και η σπάθα του δεν έβγαζε…σπίθες.

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΌΣ και…βελούδινος για τους συναδέλφους του (φαρμακοποιούς) κι εμείς τον περιμέναμε καταπέλτη. Φιλαλήθη και ειλικρινή, ευθύ και τολμηρό. Του μιλούσαν για κυκλώματα και καμώνονταν τον ανήξερο, του κατήγγειλαν συμπεριφορές «λειτουργών» της Υγείας» και ουδέν έπραττε, άκουγε ό,τι ακούγαμε κι «έπεφτε (και αυτός) απ’ τα σύννεφα», ζητώντας (από άλλους!) στοιχεία και αποδείξεις. Ένας πρόεδρος, λοιπόν, εξόχως επαγγελματίας και κομματισμένος, μια θητεία χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας και δεν μας έπεισε πως θα’ ναι καλύτερος του κ. Κικίλια στο καινούριο, δοτό του αξίωμα.

ΚΡΑΤΗΣΕ τις ισορροπίες του, «τίμησε» το σινάφι του κι ας ακουμπούσε το φάρμακο σε χέρια (και) αδίσταχτων διακινητών. Κράτησε τις αποστάσεις του, κράτησε και το πόστο του στην αλυσίδα αξιωμάτων του (τ. Πρόεδρος ΙΚΑ, σύμβουλος ΕΟΦ, ΤΣΑΥ κλπ).

ΤΟΝ κομματικό και με προσαρμοσμένη τη λογική, το λόγο και τη στάση του στο  εκάστοτε πόστο του κ. Αμπατζόγλου επέλεξε ο κ. Σαμαράς (δια του Υπουργού του), για διοικητή του ΟΑΕΔ κι είναι λάθος του (αντικειμενικό). Αντί να σβήσει οριστικά τον κομματισμό απ’ το πίσω του μυαλού του. Τώρα που η Ελλάδα μας χρειάζεται όλους, αντικειμενικούς και ακομμάτιστους.

Όχι, κ. κ. Αμπατζόγλου & Σαμαρά…

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΑΥΤΟΙ βλέπουν το  μέλλον τους στα κόμματα και ονειρεύονται καριέρες. Με τη «δόξα» των προνομίων τους και τη σιγουρεμένη τσέπη. Είναι οι πολιτικοί της «καριέρας», με τους φανατικούς ξοπίσω τους. Για ρουσφέτι και ρουσφετάκι τους οι πιστοί, για τα ψηφαλάκια τους οι πρώτοι, κι όλοι μαζί να «δικαιώνουν τον αγώνα». Κανένας τους δεν ένιωσε την ανάγκη να σκύψει στην Ελλάδα που χάνεται. Αρχηγοί και κομματάρχες, οπαδοί και κόμματα. Εκεί που λέγαμε πως οι κομματικοί διορισμοί είναι του παρελθόντος και στο παρόν και το αύριο μετράει η φιλαλήθεια, το θάρρος και η αντικειμενικότητα.

ΖΗΣΑΜΕ περιόδους «τραγικές» από άποψη φαρμακευτικής δαπάνης. Πολίτες-πελάτες, Ταμεία και Κράτος. Στο πάρτι συνδαιτυμόνες «γλεντζέδες» σιναφιών, μπροστάρηδες (και) φαρμακοποιοί. Με τα (απίθανα) ποσοστά κέρδους όλοι τους, ανάμεσά τους έντιμοι και επαγγελματίες, με κάποιους να εκθέτουν τον κλάδο τους με βρωμιές που ακόμα βγαίνουν στη φόρα.

ΔΕΝ έχουμε κάτι με τον κ. Θ. Αμπατζόγλου-αυτός έχει. Με την αλήθεια που δεν μας είπε ολόκληρη και για την αντικειμενικότητα με την οποία δεν ήταν προικισμένος…πλουσιοπάροχα. «Δεν είδε και δεν άκουσε» ο Πρόεδρος του ΠΦΣ (Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου), δεν…ήξερε για κυκλώματα και κάποιους βρωμιάρηδες φαρμακοποιούς συναδέλφους του, γι αυτό και η σπάθα του δεν έβγαζε…σπίθες.

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΌΣ και…βελούδινος για τους συναδέλφους του (φαρμακοποιούς) κι εμείς τον περιμέναμε καταπέλτη. Φιλαλήθη και ειλικρινή, ευθύ και τολμηρό. Του μιλούσαν για κυκλώματα και καμώνονταν τον ανήξερο, του κατήγγειλαν συμπεριφορές «λειτουργών» της Υγείας» και ουδέν έπραττε, άκουγε ό,τι ακούγαμε κι «έπεφτε (και αυτός) απ’ τα σύννεφα», ζητώντας (από άλλους!) στοιχεία και αποδείξεις. Ένας πρόεδρος, λοιπόν, εξόχως επαγγελματίας και κομματισμένος, μια θητεία χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας και δεν μας έπεισε πως θα’ ναι καλύτερος του κ. Κικίλια στο καινούριο, δοτό του αξίωμα.

ΚΡΑΤΗΣΕ τις ισορροπίες του, «τίμησε» το σινάφι του κι ας ακουμπούσε το φάρμακο σε χέρια (και) αδίσταχτων διακινητών. Κράτησε τις αποστάσεις του, κράτησε και το πόστο του στην αλυσίδα αξιωμάτων του (τ. Πρόεδρος ΙΚΑ, σύμβουλος ΕΟΦ, ΤΣΑΥ κλπ).

ΤΟΝ κομματικό και με προσαρμοσμένη τη λογική, το λόγο και τη στάση του στο  εκάστοτε πόστο του κ. Αμπατζόγλου επέλεξε ο κ. Σαμαράς (δια του Υπουργού του), για διοικητή του ΟΑΕΔ κι είναι λάθος του (αντικειμενικό). Αντί να σβήσει οριστικά τον κομματισμό απ’ το πίσω του μυαλού του. Τώρα που η Ελλάδα μας χρειάζεται όλους, αντικειμενικούς και ακομμάτιστους.

Η άλλη όψη

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΔΙΕΚΤΡΑΓΩΔΟΥΝ τα χάλια μας. Δικά τους, δικά μας, ολονών. Με τη μια όψη (του νομίσματος) εμφανή και με καταφανείς τις εγγραφές του, την άλλη αόρατη και σκεπασμένη. Λέμε αλήθειες (για το παρόν), ωστόσο, χωρίς αναγωγές στο παρελθόν. Αυτό (το παρελθόν) τρομάζει (δυστυχώς, χωρίς να διδάσκει) και πάμε παρακάτω.

ΤΙ μας «καίει» περισσότερο; Σε ποιον «χώρο» ακουμπάει η ψυχή σου και χτυπιέσαι για την κατάντια; Είναι τα…μπουζούκια που σου έλειψαν, η εκπαίδευσή μας που παράγει αγραμμάτους, οι συγκοινωνίες μας σε δρόμους της λακκούβας και των σκουπιδιών; Θεώρησέ τα δεδομένα στην Ελλάδα όπου (ακόμα) κλέβουν σκάρες των «ομβρίων», εξαφανίζουν καλώδια του ΟΤΕ για τον χαλκό και στήνουν το «Ντάτσουν» κάτω απ’ τον μετασχηματιστή της ΔΕΗ για να φορτωθεί και να «προωθηθεί».

ΔΕΝ μας...συγκινούν ιδιαιτέρως τα παραπάνω. Η δημόσια υγεία μάς καίει. Το «Σύστημα» που εκφυλλίστηκε (και ακόμα το σφυροκοπούν κάποιοι ασυνείδητοι συνεχίζοντας το πάρτι), οι ελλείψεις σε φάρμακα και ειδικότητες (από διευθυντές είμαστε πλήρεις). Είναι διαπιστώσεις που αποθηριώνουν τον πολίτη, οπλίζουν τη γλώσσα του για αφορισμούς και με το δίκιο του. Ωστόσο, είναι η μια όψη (και νοοτροπία του «έκαστος των ανθρώπων δύο πήρας φέρει»). Για να φορτώνει τις ευθύνες στον διπλανό εξαιρώντας εαυτόν από ενοχές κι ας ήταν «συλλειτουργός» του ΕΣΥ και συναυτουργός της κατάντιας του.

ΜΑΖΙ, λοιπόν, με τα φοβερά που εκστομίζει ο ταλαίπωρος της σήμερον, θα’ ταν καλό να θυμάται τα θλιβερά που μας έφεραν την κρίση του ΕΣΥ στην κρίση. Τα πρόγνωρα φαινόμενα που αγνόησε, τη σε σχέση αιτίου και αιτιατού. Καμώνεται πως δεν είδε, δεν κατέγραψε, δεν…θυμάται:

ΤΑ γεμάτα νοσοκομεία-ξενοδοχεία και το φακελάκι. Τα κέντρα υγείας φίσκα με πελάτες που δεν είχαν καρέκλα να καθίσουν και τους «λειτουργούς» να μη σου μιλάνε καν, μη χαθεί χρόνος απ’ τη διαδικασία της «μαγνητικής». Τους «πελάτες» που τους παρέπεμπε  ασμένως ο γιατρός, αλογάριαστα, για «γενική αίματος» κάθε λίγο και λιγάκι. Τις φαρμακοβιομηχανίες που σου χρέωναν την έρευνά τους με αστρονομικές τιμές πάνω σε φάρμακα (δήθεν) δυσεύρετης ενεργού ουσίας.

ΜΕΧΡΙ που πανεπιστημιακοί μεγαλογιατροί κρόταγαν «κλειστά» κρεβάτια για συγγενείς και φίλους, ενώ προβλέπονταν για «προσωπικότητες» των «Ολυμπιακών».

ΟΙ αμαρτίες πληρώνονται, μη σηκώνουμε τους ώμους και «δεν υπάρχουν αθώα θύματα» (Ζ. Ζ. Ρουσσώ). Κι αν είναι ευχάριστο ν’ ακούσεις το ψέμα και δυσάρεστο να πεις την αλήθεια, ας αναποδογυρίσουμε το νόμισμα. Υπάρχει και η άλλη όψη του.

Μεταπασχαλινά (τηλεοπτικά κ. ά.)

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΞΑΝΑΝΟΙΞΑΝ (βιαστικά, άκαιρα και χωρίς λόγο) τα κανάλια. Πήραν το σήμα κι έσπευσαν για «δουλειά»…δημιουργοί. Μπροστά στον φακό με καμάρι. Πρόβαραν το λεξιλόγιό τους βρωμίζοντάς το με βωμολοχίες, τσούγκρισαν το αυγό τους χαχανίζοντας και να, μπροστά μας, το ΤΙΠΟΤΑ.

***

ΜΕ τους εορτάζοντες Λιάγκες (μόνο τη γιορτή του σεβόμαστε και του ευχόμαστε Χρόνια πολλά). Τα υπόλοιπα (της σαχλαμάρας) τα χρεώνουμε στην παρέα του. Και στο κανάλι της αποθέωσης (της σαχλαμάρας), των ειδήσεων, «ειδήσεων» και σχολίων δια στόματος ακριβοπληρωμένων δημοσιογράφων του.

***

ΚΙ ύστερα έπεσαν ευχές «μακρινές». Από ωραιοπαθείς κυρίες που, αν και τηλεπαρουσιάστριες(!) διψούν για δευτερόλεπτα στο «γυαλί» κι ας μην έχουν κάτι να πουν. Ακούστηκαν Τατιάνες, Ναταλίες και…Μελέτες, χωρίς η τελευταία να κάνει χρήση του λεξιλογίου της διανθισμένου με βωμολοχικούς όρους και ατάκες. Πάλι καλά.

***

ΚΑΙ τι να’ κανε η παραπάνω παρέα δημιουργών του τίποτα; Να’ παιρνε τα βουνά; Όχι. Τους δρόμους και σοκάκια της πόλης για ένα σκουπίδι που τη βαραίνει, δίνοντας το (καλό) παράδειγμα. Να «ηγηθούν» ομάδων δημόσιας καθαριότητας (το κάνει κάποιο άλλο κανάλι και μπράβο του), παρατώντας την άνεση του στούντιο. Αντί να υποδεικνύουν «μαγειρικές» που προκαλούν τους πεινώντες των ημερών μας. Θα’ ταν πιο χρήσιμο. Και ανάλογο των…προσόντων τους.

***

ΔΕΙΤΕ τους πώς τσιρίζουν για να βγάλουν γέλιο στις (δήθεν) κωμωδίες τους, ποιους/ποιες και γιατί προβάλλουν, τα πρότυπά τους για (απο)μίμηση, για ποια σιωπούν και ποια τα «θάβουν».

***

Μ’ αυτά κι αυτά των καναλιών μας και τις «δημιουργίες» των ανθρώπων τους, γιατί να τρίβεις τα μάτια σου για τη νεολαία μας που δεν είχε κάτι ακούσει για τον Αλέκο Παναγούλη (πρόσφατη εκπομπή του κ. Χαρδαβέλα στο «ΔΙΟΝ»), γιατί αγνοεί τον Άρη Βελουχιώτη, γιατί γνωρίζει τα πάντα για τον κ. Ρουβά;

***

ΚΑΙ γιατί να μην «πιάνει» ο «συνωστισμός» της κας Ρεπούση σε απληροφόρητες μάζες που (και αυτήν) την ψηφίζουν φανατισμένα;

***

ΚΑΙ του ΧΡΟΝΟΥ!

Πασχαλιάτικα

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΤΕΛΟΣ(;) τα…έξαλλα και πολυδάπανα των ιδιωτικών μας καναλιών. Έπεσε «πείνα», και η πενία κατεβάζει τον πήχη, ρίχνει τις δαπάνες και προσγειώνει. Ωστόσο, η κακογουστιά (με τις τσιρίδες για…γέλιο και ενίοτε τη βωμολοχία) επιμένει.

                                                              ***

ΑΠΕΝΑΝΤΙ τους τα κρατικά. Με την οικονομική τους άνεση (απ’ τον υποχρεωτικό οβολό μας), με κάποιες περικοπές, αλλά πολυάνθρωπα και δαπανηρά. Με τη σοβαρότητα και το επίπεδό τους. Τι άλλο; Ακομμάτιστα.

                                                             ***

ΤΕΛΟΣ(;) Οι «παντός καιρού» Νιόνιοι και οι Νταλάρες; Μονοπωλούσαν (τα κρατικά), γιορτιάτικα (Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά) και καλλιτεχνικώς και φεύγαν’ ματσωμένοι (με όλες τις κυβερνήσεις και κάθε «ιδεολογία»).

                                                             ***

ΕΠ’ ευκαιρία, πού το πάει ο κ. Σαββόπουλος με την «έκρηξή» του…υπέρ της Θεσσαλονίκης; Ίδομεν.

                                                            ***

ΕΙΠΑΜΕ…άθεοι (πολλοί) κομουνιστές, αλλά όχι και (λεγόμενη) συναυλία με μπουζούκια, ΜεγαλοΠαρασκευιάτικα…Δεν σεβάστηκε τα παραδοσιακά της πλειοψηφίας (των χριστιανών) ο «902».

                                                            ***

ΕΙΝΑΙ δαπανηρό το «Κανάλι της Βουλής», ωστόσο, παραμένει «σχολείο». Με τις επιλογές του, που σου επιτρέπουν να απολαμβάνεις κλασική μουσική νυχθημερόν.

                                                            ***

ΑΠΟΚΤΗΣΑΝ παιδάκι και να το χαίρονται. Ωστόσο, τι νόημα είχε να τα δραματοποιεί (η τηλεπαρουσιάστρια) πως «σπάσαν’ τα νερά της στο μακιγιάζ», να το επαναλαμβάνει ο μαντράχαλος δίπλα της, ν’ ακούγεται 2-3 φορές πως «σπάσαν τα νερά της», λες και μας ενδιαφέρουν τα…υδραυλικά της γυναίκας του;

                                                            ***

Ο,ΤΙ δεν κατάφερε η Χούντα με τον τσαμπουκά της το πέτυχε η δημοκρατία. Για τις στρακατρούκες κ.ά. ηχηρά της Ανάστασης μιλάμε. Για τους…ατρόμητους με την ηδονή του μπαρουτιού που κόβει χέρια και βγάζει μάτια. Για να τρέχουν γονείς στα νοσοκομεία και οι φορολογούμενοι να πληρώνουμε τη βλακεία τους.

                                                            ***

ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ «Χαλκούνια», παραδοσιακέ; Διαπιστευμένος, ελεγχόμενος και με τους τριγύρω ασφαλείς!

                                                             ***

ΕΙΔΕΣ πώς πέφτουν οι τιμές και λιγοστεύουν τα κόλπα τους οι κρεατέμποροι του κυκλώματος; Δεν τις ρίχνει το φιλότιμο, ούτε οι κανόνες(!;) της αγοράς. Ο ανταγωνισμός και η λιτότητα του αγοραστικού κοινού τα ισορροπεί και διευθετεί την αγορά.

                                                            ***

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Άδειασε η αγκαλιά, γέμισε η καρδιά

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΜΑΣ το’ λεγαν πατεράδες και παππούδες. Με πληγωμένη την ψυχή απ’ την πίκρα της Μικρασίας και το δράμα της προσφυγιάς. «Παιδιά και περιμέναμε την Ανάσταση με ανείπωτη χαρά. Και ήταν ένα αυγό(!) η προσδοκία της μεγάλης στιγμής. Θα μας απελευθέρωνε απ’ την πολυήμερη αναγκαία και υποχρεωτική νηστεία. Κάτι σαν έπαθλο για την εγκράτεια (ποιαν εγκράτεια;) και την αποχή (από τι;). Απ’ το περιττό που δεν υπήρχε, απ’ το αναγκαίο που μας έλειπε». Κι εμείς; Διασκεδάζαμε με το…καλαμπουράκι μιας και δεν το πιστεύαμε, (παν)έτοιμοι για τα πασχαλινά εδέσματα και την κραιπάλη. Σε καιρούς γκρίνιας, ωστόσο, μπουκωμένοι και χορτάτοι.

ΟΙ καιροί (με τα γυρίσματα και τα πισωγυρίσματα) αγρίεψαν, χωρίς να’ χουν καμιά σχέση με τα συντρίμμια της μεταμικρασιατικής τραγωδίας και τη μετεμφυλιακή μας φτώχια. Ωστόσο, όλα είναι σχετικά σ’ αυτόν τον κόσμο κι ας πέφτεις έξω μετρώντας τα με τη δικιά σου μεζούρα. Είναι πώς νιώθεις. Γκρινιάζουμε και απαιτούμε εθνικά και ατομικά, χωρίς (ακόμα) να αχνίζουν κάννες και ν’ ακούγονται πυροβολισμοί. Σκάνε «κανόνια», αλλά είναι των τραπεζών. Για αμαρτίες ενόχων και αθώων που τους άρπαξε η δίνη.

«ΕΑΝ θέλεις ειρήνη προπαρασκευάζου δια πόλεμον» έλεγαν οι Λατίνοι κι εμείς πιαστήκαμε στον ύπνο. Ανέτοιμοι για μεγάλες σκοτούρες και χωρίς ασπίδα για δεινά που έρχονταν.

ΝΙΩΘΟΥΜΕ προδομένοι και εκβιαζόμενοι οικονομικά απ’ τους ισχυρούς μας συνεταίρους(!;), αλλά η «Συμμαχική» προδοσία της Μικρασίας δεν έχει προηγούμενο, οι «Σύμμαχοι» δεν έχουν ταίρι. Ούτε εκείνη(οι) της αδερφοσφαγής μας. Κι αν «πόλεμος είναι αιματηρή πολιτική και πολιτική είναι αναίμακτος πόλεμος» (Μάο Τσε Τουνγκ), πάλι καλά που δεν μας άναψαν (ακόμα) πόλεμο θερμό και κουβαλάμε τη σούβλα για τον οβελία στον πορτμπαγκάζ, αντί το αντιαρματικό στον ώμο.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ (ήρθαν) στιγμές που η αθάνατη ελληνική ψυχή ξυπνάει απ’ τον λήθαργο. Με αρετές κρυμμένες που η ζωή τις νάρκωσε, τις μεταμόρφωσε, χωρίς να τις αφανίσει. Το ‘νιωσε ο σύγχρονος ρωμιός πως ο ρωμιός πεινάει και σκίρτησε η καρδιά του. Πήρε το βλέμμα απ’ τις δικές του πληγές, θυμήθηκε, λογάριασε και το’ ριξε στον διπλανό του. Με το χέρι τεντωμένο να κρατάει κάτι απ’ το υστέρημά του (τα βιώματα των προγόνων απ’ το  διάβα τους στην ιστορία έπιασαν τόπο).

ΠΗΡΕ το δρόμο για στέκια και πλατείες διανομής αγαθών, άδειασε τη γεμάτη αγκαλιά στην άδεια του φτωχού και γέμισε η καρδιά του χαρά και συναισθήματα που αναβίωσαν στη σκληρή εποχή μας.

Τουριστικές…αφέλειες

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΔΕΝ ζουν πλουσιοπάροχα οι Γερμανοί. Λαός με βιώματα από δυο πολέμους, στο DNA τους η οικονομία, η κοινωνική τους ανισότητα εμφανής, ωστόσο, συμβιβασμένοι με το κεφάλαιο οι εργαζόμενοι και με τα «μίνιμουμ» δεδομένα και απαραβίαστα. Συνυπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, ζουν αρμονικά και οργανωμένα. Με σαφείς τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των πολιτών. Με Κράτος που δεν «κοροϊδεύει» κι ούτε σηκώνει μαγκιές και νταηλίκια.

ΕΚΕΙ, λοιπόν, στη Γερμανία όπου το «πφένιχ προηγείται» και οι Γερμανοί το μέτραγαν με προσοχή και τσιγκουνιά, οι επόμενες διακοπές τους προγραμματίζονται απ’ την πρώτη ώρα της επιστροφής. Κι αν αποπειραθείς να βάλεις δικές σου προτεραιότητες για λογαριασμό τους, τζάμπα κόπος. Ο Γερμανός έχει κάνει το κουμάντο του, έκανε και την επιλογή του. Με πρώτο κριτήριο τη δαπάνη και επιλέγοντας τη «φτηνότερη» χώρα.

-Γιατί Τουρκία, Her;

-Billiger (φθηνότερη) σου λέει και δεν αλλάζει γνώμη.

ΛΕΝΕ για τους Τούρκους πως εφαρμόζουν καλή εξωτερική πολιτική και δεν το πιστεύουμε. Γιατί; Γιατί η εξουσία βρίσκεται στα χέρια στρατηγών που κουμαντάρονται από μακριά, «υπερπόντια» και δη αμερικανικά. Ωστόσο, για θέματα ντόπιας πολιτικής και τουριστικής εκμετάλλευσης, είναι πρακτικοί και αποτελεσματικοί. Με τα παζάρια τους; Όχι, βέβαια, αν και ο ευρωπαίος τη «βρίσκει» λίγο με το παζάρεμα της τιμής-άγνωστο στην πατρίδα του.

ΑΥΤΟΙ, λοιπόν, οι ανταγωνιστικοί (μας) γείτονες κρατούν τις χαμηλές τιμές στο τουριστικό αλισβερίσι τους κι είναι αστείο να μιλάμε για 23% του ΦΠΑ για την εστίαση. Να τους μιμηθούμε; Όχι. Να τους ανταγωνιστούμε.

ΕΧΟΥΜΕ ακριβά καύσιμα (χώρια η υποψία για νοθεία και κλοπή), διόδια που «απωθούν», λακκούβα που σκοτώνει κι απέναντι τον ευρωπαίο που δεν είναι «όσα πάνε κι όσα έρθουν». Τον Γερμανό που μετράει και τη δεκάρα, τον «περίεργο» Άγγλο, τον ξύπνιο Ιταλό. Ωστόσο, επιμένουμε με νύχια και με δόντια στο επίμαχο 23%.

«ΙΣΩΣ…μπορεί, πιθανόν, τον Ιούνιο…». Μέχρι τότε θα το σκέφτονται. Με τους ευρωπαίους να τραβούν προς την Τουρκία μεριά και Ισπανία. Αντί να το προτάξουν πιέζοντας την Τρόικα. Αντί να σκεφθούν πρακτικά διαβάζοντας τη σκέψη του τουρίστα αλλά και του ντόπιου, γραδάροντας τη σχέση με τη τσέπη του. Για περισσότερη κατανάλωση που θα αποφέρει δυσεύρετα κέρδη. Με την Ελλάδα «φτηνή» για τους πανάκριβους και ανεκτίμητους αρχαιολογικούς θησαυρούς της, τα τοπία και το ελκυστικό 13%.

Πού πήγαν τα λεφτά;

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΠΟΙΟΙ να φυλάσσονται για τη δημόσια θέση και συμπεριφορά τους; Ξεκινάμε απ’ τους τολμηρούς δικαστές για να φτάσουμε στον κ. Ρακιτζή. Είχαμε χρόνια να δούμε και ν’ αποθαυμάσουμε δημόσιο άνδρα σε ρόλο φωτιά, με πορίσματα και προτάσεις. Και με άποψη. Για το δημόσιο και κάποιους «λειτουργούς» του. Για πρόσωπα που διορίστηκαν κι έπιασαν δουλειά στο «μαγαζί». Απ’ το παράθυρο (με μπάρμπα κλπ) κι άλλοι με πλαστά χαρτιά, αμαρτήσαντες κι ατιμώρητοι που έζησαν σε βάρος μας κρατώντας μακριά τους άξιους, ικανούς και νόμιμους. 

ΚΑΙ πού να βρεθούν οι φύλακες; Να τους στερηθούν οι κάθε λογής και βαθμίδας αξιωματούχοι της πολιτικής και ιδιώτες; Και, βέβαια, δεν καθάρισαν μόνο για πάρτη τους τα τσακάλια του κοινοβουλίου μας. Νοιάστηκαν και για «φίρμες» εκτός κοινοβουλίου, που το’ χουμε καμάρι να φυλάσσονται δημοσία δαπάνη. Να μεριμνά το Κράτος για τη σωματική τους ακεραιότητα και την τιμή τους. Με υπογραφή των εθνοπατέρων μας και ανοχή των «υπηκόων». Πριν ακόμα μας έρθουν Τρόικες και υπογραφούν μνημόνια.

ΜΙΛΗΣΑΝ για λειψανδρία στα σώματα ασφαλείας. Εμείς μιλάμε για ανεπάρκεια δικιά τους και ανοχή δικιά μας. Και για το δούλεμα σε βάρος μας. Γιατί; Γιατί βλέπουμε λουφαδόρους με πολιτικά πίσω από βουλευτές κι έξω απ’ τα σπίτια τέως και νυν. Στις εξόδους των Πάγκαλων και στα ψώνια των κυριών. Όλα με την υπογραφή τους, ανερυθρίαστα και χωρίς οίκτο για τις αφύλαχτες μάζες. Με το δικό τους κριτήριο αξιών και μεταχείρισης των πολιτών που ψηφίζουν τους πολιτικούς για την πολιτική τους.

ΔΕΝ περισσεύουν αστυνομικοί-δεν περισσεύουν τα λεφτά. Και πού πήγαν τα λεφτά; Θέλεις ατομικά και πρόχειρα; Τα τσέπωσαν καλοπηρωμένοι των κρατικών μας καναλιών που υποκρίνονται διερωτώμενοι δημόσια και χωρίς τσίπα «πού πήγαν τα λεφτά;». Συμβούλια, επιτροπές και «εργαζόμενοι» εκτός έδρας, διευθυντές με σφραγίδα ανύπαρκτων οργανισμών και ΜΚΟ, συνδικαλιστές, προμηθευτές και μιζαδόροι ατιμώρητοι, χρήμα κάτω απ’ το τραπέζι νομιμοποιημένο με υπογραφές αρπακτικών πάνω στο τραπέζι.

ΘΕΛΕΙΣ και άλλο…φάγωμα, μαζικό και οργανωμένο; Το κομματικό χρήμα (με τη σέσουλα) προκαταβολικό και…καλοφαγωμένο. Κι αν βλέπουμε τον τέως και νυν του ΠΑΣΟΚ να σηκώνουν τους ώμους, δεν βλέπουμε τους εξαφανισμένους Τσουκάτους και τους άφαντους Σημίτηδες. Ούτε τους Καραμανλήδες που θα «επανίδρυαν το Κράτος» με Ζαχόπουλους και «κομιστές». Λεφτά υπήρχαν, αλλά πού πήγαν τα λεφτά;

οι Γερμανοί…

Για το ποιοι είναι οι Γερμανοί,
δεν θέλουμε πειστήρια,
μας το θυμίζουν τα φρικτά
της κατοχής μαρτύρια!…

Όταν η αφροσύνη τους
και η παραφροσύνη τους
πήγαν τη βαρβαρότητα
πέρ’ απ’ όλα τα όρια…
Και τώρα οικονομικά
μας χτίζουν κρεματόρια…

Κι όταν, όπως ο Σόιμπλε,
νιώθουν πρώτοι στην τάξη,
οι δάσκαλοί τους οι ναζί
το μίσος τους για τη ζωή
τους έχουνε ενσταλάξει…
Κι όπου σταθούν κι όπου βρεθούν,
θάνατο και καταστροφή
με αγριότητα σκορπούν!

Αυτό ,όμως, που δεν έχουνε
συνειδητοποιήσει
οι ιεροεξεταστές αυτοί,
οι άκαμπτοι και βλοσυροί,
που τον καθένα άνθρωπο,
μες στης καρδιάς τους τ’ άβατο,
έχουν δολοφονήσει,
είναι ότι, πριν από μας,
έχουν αυτοκτονήσει…

Γι’ αυτό ήρωες κι άγιοι
απ’ των χρόνων τα βάθη
φωνάζουν να μην κάνουμε
πάντα τα ίδια λάθη:

Φωνάζουν να παλέψουμε
λαός, στρατός μαζί
κι απ’ τ’ άγια μας τα χώματα
να διώξουμε τα πτώματα
των Γερμανών ναζί!

παπα-Ηλίας

Πρωτομαγιά…ελληνοτουρκική

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΔΕΚΑΕΤΙΑ του ’50. Εποχή που η Κύπρος άναβε φωτιές και ζέσταινε από μακριά τα μυαλά των Ελλήνων. Μαθητές κατέβαιναν για συλλαλητήριο, λες κι ήταν το Κυπριακό υπόθεση διαμαρτυρίας τους με πανό, φωνές κι αλαλαγμούς, συνθήματα, τραγούδια και γιορτές. Κι όσο οι φωνές δυνάμωναν, τόσο και οι Άγγλοι επέμεναν, με τον Χάρντινγκ να κρεμάει(!) αγωνιστές της ΕΟΚΑ.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ κι όλα μύριζαν Άνοιξη και πόλεμο. Μεγάλη η παρέα στη μιαν όχθη του Έβρου κι οι Τούρκοι απέναντι. Βοσκοί, αγρότες στη δουλειά και καμιά περιπολία ένοπλων…λέτσων να μαρτυράει την κρατική τους παρουσία. Ένας Έβρος μας χώριζε κι ένα μίσος κρυφό, προαιώνιο, αναβαθμισμένο έντεχνα εκείνον τον καιρό, για λόγους…Κύπρου.

ΕΝΑ φορτηγό που κουβαλούσε άμμο τις καθημερινές, «πρωτόγονο», αλλά πολύτιμο, εκείνη την ημέρα. Άδειασε το φορτίο του αποβραδίς κι ήταν έτοιμοι οδηγός κι «ανατρεπόμενο». Με την τεράστια καρότσα του ασκέπαστη, το μεταλλικό του δάπεδο γυαλισμένο απ’ την τριβή με την άμμο και το χαλίκι, θα κουβαλούσε ανθρώπους. Με την ψυχολογία των εκδρομέων και την πρωτομαγιάτικη χαρά της εξοχής. Ένα μάτσο ανθρώπων όρθιων, παστές σαρδέλες τη μια δίπλα στην άλλη, γυναίκες κι άντρες ανάκατα και των ακριανών οι μέσες να λυγάνε προς τα έξω, να τους κρατούν τα σιδερένια κανάτια και να τους επαναφέρουν. Ένα φορτίο ζωντανό, δεμένο, ενιαίο, μια’ δω μια ΄κει, καθώς το «φορτηγό» έστριβε πριν πέσει στη λακκούβα. Τρέλες, φωνές, ξεφωνητά κι όσο να πεις, δεν είσαι ίδιος κι ένα μ’ εκείνον που ξεκίνησε νωρίς να πάει με τα πόδια. Είσαι «ανώτερος», «ταχύτερος»(;)  και δεν σου κόβουνε τα χέρια οι τσάντες κι οι μποχτσιάδες.

ΤΕΡΜΑ ο χωματόδρομος, τέλος το πανηγύρι. Φτάσαμε στο μαγευτικό τοπίο. Απέναντι Τουρκία. «Στρατοπεδεύσαμε» στη δικιά μας όχθη διαλέγοντας το καλύτερο μέρος. Βιαστικά, μη μας προλάβουν άλλοι, που θα «’πιαναν» νωρίτερα τον Μάη.

ΟΥΤΕ που περιμέναμε να σταματήσει το «ανατρεπόμενο». Κατέβηκαν οι πιο πολλοί, κι αν έλεγε να τους «αδειάσει», θα’ ταν ακόμα…καλύτερα. Πιο διασκεδαστικό. Μας πλησίασαν χαμογελώντας 2-3 συμπατριώτες (ψαράδες του Έβρου που ήταν ο Έβρος η ζωή τους), έμπειροι που ξέραν’ τα λημέρια, που θα’ χαν ρόλο αλλιώτικο ‘κείνη τη μέρα. Να φάνε και να’ να πιούν’ με τη παρέα και να γλεντήσουν, χωρίς την έγνοια του ψαριού και το μυαλό στο μεροκάματο.

 ΞΕΧΥΘΗΚΑΝ όλοι στην εξοχή.  Τριγύρω χωράφια καταπράσινα και δεν προλάβαινες να βάλεις μέσα σου άρωμα των λουλουδιών και να μαζέψεις παπαρούνες. «Πιάσαν’ τον Μάη» κι άπλωσαν τη χαρά τους πάνω στην ανθισμένη φύση, εξάντλησαν τη ματιά στο πράσινο που έδενε με κίτρινο και κόκκινο της φύσης, γεύτηκαν «ξινήθρες» με το φόβο του αγροφύλακα κι ύστερα ξανάρθαν στο σημείο εκκίνησης. Ώρα για φαγητό «άναρχο», όσο μια πρωτομαγιά το επιβάλλει και λιτό όσο οι καιροί το απαιτούσαν. Με κονσέρβες, κρεμμύδι και λαχανικά, βρασμένα αυγά, πίτες και ταραμάδες.

ΠΡΙΝ ακόμα κατεβεί απ’ το φορτηγό ο τελευταίος, γυναίκες ρίξαν’ κατάχαμα κουβέρτες και κιλίμια, στρώσαν΄ τραπεζομάντιλα και μουσαμάδες, τα πιάτα απλώθηκαν και το νερό στη στάμνα κάτω απ’ της μουριάς τον ίσκιο. Ανοίξαν’ οι μποχτσιάδες κι άδειασαν ό,τι από νωρίς ετοίμασαν οι γυναίκες απ’ το σπίτι.

ΣΕ λίγο και χωρίς χρονοτριβή, άρχισε να ψήνεται το σαζάνι (απ’ τα πρωινά δίχτυα) στα δυο ανοιγμένο. Όσο τα κάρβουνα ν’ αποτελειώσουν το «καλκάνι», ποτήρια τσούγκρισαν, ευχές ακούστηκαν και μια κιθάρα με το ούζο έστρωναν το κέφι. Τα καλαμπούρια έδιναν κι έπαιρναν, οι πλάκες, τα πειράγματα, ωστόσο, μήτε για πολιτικά η κουβέντα, μήτε για «τουρκικά» και την «τουρκιά».

ΞΑΦΝΙΚΑ, βλέπουμε να πλησιάζουν 4-5 νοματαίοι απ’ τα κοντινά χωράφια. Τους προσκαλούμε κι έρχονται στην παρέα μας. Οι δυο ήταν Τούρκοι. Ψαράδες του Έβρου όλοι τους, ξεθάρρεψαν, έφαγαν κι ήπιαν μαζί μας, γίναμε ένα Τούρκοι κι Έλληνες, μας είπαν ιστορίες κοινές και «συμβάντα» της δικιάς τους καθημερινότητας. Τους χώριζε ο Έβρος, μα και τους ένωνε. Κάπου - κάπου τσακώνονταν για τη μοιρασιά των νερών στο ψάρεμα, πέφτανε πυροβολισμοί, μα το πράμα δεν χόντραινε και σταματούσε εκεί.

Σ’ εκείνη την Πρωτομαγιά, δεν έμεινε άνθρωπος να μη χορέψει και να πιει κι όταν ήρθε το σούρουπο, κανένας τους δεν είχε καρδιά να φύγει.

ΠΑΕΙ ο οδηγός στο πόστο του και κάνει να βάλει μπρος τη μηχανή. Δίνει η μίζα ρεύμα, στρίβει 2-3 φορές το κλειδί, ξανά και πάλι απ’ την αρχή, τίποτα. Η μηχανή δεν παίρνει μπρος. 

-Βενζίνη τέλος!

Το λέει και κατεβαίνει μουτρωμένος.

Όλοι τριγύρω ανήσυχοι, κοιτάει ο ένας τον άλλο και το μυαλό στα 5-6 χιλιόμετρα δρόμο της επιστροφής. Τα φίδια, τα τσακάλια, οι…Τούρκοι; Το μάτι πέφτει στον Ήλιο που χάνεται και κανένας δεν το πρόσεξε πως οι δυο Τούρκοι εξαφανίστηκαν(!;).

-Τι κάνουμε;

ΔΕΝ πέρασαν λίγα λεπτά και τα κεφάλια στρέφονται προς τον Έβρο που ήρεμα κυλούσε τα νερά του. Κάτι διέκρινες στο βάθος, που όλο και πλησίαζε, μεγάλωνε καθώς τα δευτερόλεπτα περνούσαν, ένας μικρός όγκος κινούμενος κάθετα στο ρεύμα. Άνθρωπος που κολυμπούσε ήταν και κάτι κράταγε στο τεντωμένο χέρι, κάτι σαν μπόγο που τον προστάτευε μη βραχεί κι αχρηστευτεί.  Θεέ μου! Ένας άνθρωπος κι έρχονταν κολυμπώντας!  Στο’ να χέρι το ξύλινο χερούλι του ντενεκέ (από λάδι), με τ’ άλλο κολυμπούσε. Ήταν Τούρκος! Ο Τούρκος της παρέας!! Με τη βενζίνη που μας έλειψε! Για το φευγιό που λαχταρούσαμε. Πλησίαζε με κινήσεις βιαστικές, όλο και του κόβονταν η ανάσα, μα τα’  ξερε καλά εκείνα τα λημέρια, τι βάθος είχαν τα νερά και κάπου - κάπου έδειχνε να περπατάει, με το νερό ως το πηγούνι. Μόνο την έγνοια του ντενεκέ είχε να τον κρατάει ψηλά, μη πάρει νερό κι αχρηστευθεί αυτό που κουβαλούσε. Ρηχός εκεί ο Έβρος, δεν τον έπνιξε, και τα κατάφερε. Έφτασε λαχανιασμένος. Άπλωσε το χέρι κι έδωσε στον οδηγό το «θησαυρό» που τόσην ώρα κράταγε με πείσμα. Μουσκεμένος, με τα ίδια ρούχα που φορούσε, πριν φύγει απ’ την παρέα. Τη φτωχική του φορεσιά, με την τραγιάσκα στο κεφάλι.

ΤΟ φορτηγό πήρε το καύσιμό του, εμείς μαζέψαμε ό,τι απόμεινε και βάλαμε μπρος για την επιστροφή.

ΔΕΝ έχουν κάτι να χωρίσουν οι λαοί, αν δεν τους βάλουν σε στρατόπεδα αντικρινά.