εθνοπατέρες ή εθνοπροδότες;

Η  χθεσινή Κυριακή ήταν των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. 

 

Και βέβαια η σκέψη μας πήγε, συνειρμικά, στους τωρινούς πατέρες της Εκκλησίας. Τους οποίους, αναπόφευκτα, συγκρίνουμε με τους αλλοτινούς. Έστω και αν, συνήθως, καθόλου δεν τους αρέσει. Γιατί, συμβαίνει συχνά, αν κάποιος παπάς τολμήσει να κάνει τη σύγκριση αυτή, να κατηγορείται ότι στρέφεται εναντίον των δεσποτάδων. Και, με βάση την ασύδοτη δικαιοδοσία τους, να του κάνουν το βίο αβίωτο.

Αλλά, πριν, στο κείμενο αυτό, ασχοληθούμε με τους εκκλησιαστικούς πατέρες, ας επιχειρήσουμε να ασχοληθούμε με τους, λεγόμενους, εθνοπατέρες. Για να ιδούμε ποιος είναι ο ρόλος τους, ο διαχρονικός, αλλά και ο τωρινός.

Ασφαλώς κάποιοι-ελαχιστότατοι-έζησαν και πολιτεύτηκαν ως αληθινοί εθνοπατέρες. Όπως για παράδειγμα ο Καποδίστριας: Ο οποίος, όταν ο γιατρός του τον συμβούλεψε να βελτιώσει την διατροφή του, απάντησε:

«Ουδέποτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου βελτίωση της τροφής, αν δεν βεβαιωθώ ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο, που να πεινάει»!

Αλλά κι ο Πλαστήρας. Που ζούσε στο ενοίκιο.  Και, όταν του ανέφεραν ότι του βγάλανε στεγαστικό δάνειο, τους μάλωσε, λέγοντας:

«Με τι μούτρα, ρε, θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;».

Για συγκρίνετε, λοιπόν, την ευαισθησία του Καποδίστρια και του Πλαστήρα με την αναλγησία και αναισθησία  των σημερινών  πολιτικών! Που βλέπουν τα παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα και το λαό να υποφέρει και να αυτοκτονεί από απελπισία. Και, με αβυθομέτρητη παχυδερμία, τους πετάνε, κατάμουτρα το διαβόητο: «μαζί τα φάγαμε»! Όταν η πραγματικότητα φωνάζει ότι ενήργησαν βάσει προδιαγεγραμμένου δολοφονικού σχεδίου.

Γεγονός, που σημαίνει ότι δεν δικαιούνται, σε καμιά περίπτωση, τον τιμητικό τίτλο του εθνοπατέρα, παρά μόνο του εθνοπροδότη και του εθνοδολοφόνου.

Γιατί, ακριβώς, ειδεχθής δολοφονία είναι η ανεργία ενός και μισού εκατομμυρίου ανθρώπων. Η κατακρεούργηση των μισθών και των συντάξεων. Με τον παράλληλο πολλαπλασιασμό των φόρων, ακόμη και σε βάρος των παιδιών. Η καλπάζουσα ακρίβεια των τροφίμων και των φαρμάκων. Με την ταυτόχρονη καταβαράθρωση και εξαθλίωση των ασφαλιστικών οργανισμών και του συστήματος υγείας. Οι πλειστηριασμοί, ύστερα απ’ την παγίδευση των δανειοληπτών σε δολοφονικά οικονομικά αδιέξοδα. Και ασφαλώς οι, εξαιτίας όλων αυτών και πολλών άλλων δολοφονικών μέτρων, αυξανόμενες αυτοκτονίες!

Ο Πλαστήρας ντρεπόταν γιατί οι φίλοι του κατάφεραν να του βγάλουν ένα στεγαστικό δάνειο. Ενώ αυτοί, ύστερα από τέτοιο παραλήρημα καταχρήσεων δεν ντρέπονται να ποζάρουν απ’ τα τηλεοπτικά παράθυρα. Απ’ τα οποία τους προβάλλουν κάποιοι αδιάντροποι ενορχηστρωτές της παραπλάνησης του λαού, δημοσιογράφοι. Ενώ οι εξίσου προδότες ψηφοφόροι τους δεν ντρέπονται να τους χειροκροτούν και να τους ζητωκραυγάζουν. Καθώς πηγαινοέρχονται, σαν μαριονέτες από κόμμα σε κόμμα. Ανάλογα με το κατά πού φυσάει ο άνεμος των επικυρίαρχων ναζιστών και σιωνιστών. Φτύνοντας αυτούς, που πρωτύτερα έγλειφαν και γλείφοντας  αυτούς, που προηγουμένως είχαν φτύσει!… …

Συγκρίνετε, τώρα,  αν θέλετε τον Καποδίστρια και τον Πλαστήρα και με τους τωρινούς πατέρες της Εκκλησίας. Για να διαπιστώσετε ποια άβυσσος ηθική και πνευματική  τους χωρίζει. Όπως βέβαια και με τους αλλοτινούς Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και τους Προφήτες. Που εδώ και, σχεδόν, τρεις, περίπου, χιλιάδες χρόνια έκαναν παρεμβάσεις στο θρησκευτικό, αλλά και το κοινωνικό γίγνεσθαι, που οι, λεγόμενοι, σήμερα  πατέρες δεν τολμούν ούτε καν να τις διανοηθούν.

Προσέξτε, λέει, ο Παύλος (Πράξεων: Κ, 16-18 & 28-36) στους κληρικούς της Μιλήτου και της Εφέσου,  τη στάση σας απέναντι στο λαό. Γιατί θα εμφανιστούν λύκοι αχόρταγοι, που δεν θα λυπούνται καθόλου το λαό! Όπως, ακριβώς συμβαίνει στις μέρες μας. Οπότε, από εκκλησιαστικής πλευράς, υπάρχει ένα στοιχειώδες δίκτυο ελεημοσύνης, που βασικά είναι καρπός της προσφοράς του λαού. Αλλά παράλληλα αιωρείται και ένα πελώριο ερωτηματικό και σκάνδαλο:

Δεδομένου ότι η ελεημοσύνη έχει προορισμό να ανταποκριθεί στις ανάγκες των αρρώστων και των αναπήρων. Αλλά για τους υγιείς και ιδιαίτερα τους νέους, για τους οποίους το δικαίωμα της εργασίας και της οικονομικής αυτάρκειας είναι ιερό, συνιστά αντιμετώπιση εξευτελιστική και ατιμωτική. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν οι εθνοπροδότες πολιτικοί έχουν νομιμοποιήσει την πολυεπίπεδη δολοφονία της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Πειθόμενοι «τοις ρήμασι» αλλά, όπως φαίνεται, και τοις χρήμασι των τοκογλύφων.…

Και, ενώ διαδραματίζονται ενώπιόν μας αυτά τα  φοβερά και πρωτοφανή, οι εκκλησιαστικοί πατέρες, αντί να επιστρατεύσουν το φραγγέλιο της δικαιοσύνης, παραμένουν προκλητικά απαθείς. Και κάποτε εμετικά δουλοπαθείς. Όταν στηρίζουν τους εθνοπροδότες και φθάνουν στο κατάντημα ν’ απαγορεύουν αναφορές στα κακουργήματα των Γερμαναράδων. Γεγονός που σημαίνει ότι , κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν δικαιούνται να λέγονται πατέρες. Γιατί, όπως λέει ο Χριστός, κανένας πατέρας δεν δίνει στα παιδιά του πέτρες, όταν του ζητάνε ψωμί, ούτε, όταν του ζητάνε ψάρια, τους προσφέρει φίδια…

Και, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με συνηθισμένα φίδια, αλλά με άκρως θανατηφόρες κόμπρες και κροταλίες!

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e mail: yafantis.ilias@gmail.com

ΕΡΤ και…BBC, RAI, ZDF

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ σώζεται η Ελλάδα. Πιασμένοι στο χορό, νομίσαμε πως ήταν γλέντι κι είναι του Ζαλόγγου. Και περιμένουμε το μάννα εξ ουρανού, με την φυγοπονία μας, τις «αρχές» και τις συνήθειες. Ένα χέρι να μας σηκώσει, «αγέρι να φυσήξει να μας πάει μακριά». Βουλιάξαμε στην κρίση, έπεσε το χέρι να μας σώσει (με το αζημίωτό του) και το δαγκώνουμε, μιας και «του έλληνα ο τράχηλος κλπ». Ωστόσο, η ανεμελιά έχει το τίμημά της, η μαγκιά πληρώνεται.

ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ κομματισμού και «λευτεριάς». Μερόνυχτα σχεδιασμών της κορυφής για να κοροϊδέψει τη βάση, χωρίς(;) η τελευταία να το αντιλαμβάνεται. Με την εξουσία να σκαρφίζεται κόλπα, αλλά και τον κουτοπόνηρο κομπάρσο της να προσδοκά, με την ανταλλακτική σταθερά του (ψηφοδέλτιο) στο χέρι. Το κόμμα να γέμιζε την κάλπη με ψηφοδέλτια της πελατείας του κι η Ελλάδα σε ξύλινα πόδια δανεικών. Καθένα μας πώς να (ξε)γελάσει τον διπλανό, σε συνθήκες απόλυτης ελευθερίας που τη θέλαμε…περισσότερη, και δημοκρατίας στα μέτρα και τις προτιμήσεις εκάστου.

ΕΤΣΙ πορευτήκαμε. Με τον φασισμό της ανυπακοής που τον νιώσαμε για απελευθέρωση. Για να μουντζουρώσει με την πινελιά κι απ’ το επίπεδό του ο κάθε αμόρφωτος, απείθαρχος και ανυπάκουος το πορτραίτο της σημερινής Ελλάδας, που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί.

ΚΑΙ πάμε στο μείζον θέμα της εθνικής μας τηλοψίας, με το «σβήσιμο» της ΕΡΤ που μας ρίχνει στην αγκαλιά ιδιωτικών(;) συχνοτήτων. Βιώσαμε την (ιδιωτική) τηλεοπτική αλητεία σε εκπομπές φαιμοηρίδων με τη φούστα επιμελώς ανασηκωμένη, κίναιδων σε (συμ)παράταξη και τηλεμάχων για τηλεθέαση. Καιρός για το δημόσιο άπλωμα της κρατικής μέριμνας, σε επίπεδο ενημέρωσης, πολιτισμού και ψυχαγωγίας. 

ΘΑ τα κατάφερνε η ΕΡΤ με (πολύ) λιγότερους και με τους άρπαγες σε απόσταση ασφαλείας. Με τον συνδικαλισμό σε χέρια έντιμων με μυαλά ακομμάτιστα. Και τώρα τι κάνεις; Συνεχίζεις με υπεράριθμους και με τον κ. Καλφαγιάννη (Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ) να παραπέμπει στην…Ευρώπη του BBC, RAI και ZDF, λες και τα κουμαντάρουν Καλφαγιάννηδες; Συναινούμε στην ιδέα της επαναπρόσληψης των υπεράριθμων σε άλλους κλάδους του δημοσίου, αλλά δεν διαθέτουμε φερέγγυο Κράτος και κατανοούμε την αγωνία των απολυμένων.

ΤΙ να ζητάνε, άραγε τόσοι έξω απ’ την ΕΡΤ «γνήσιοι» κι ολόγυρα οι «βάρβαροι συναθροισμένοι»; Είδαν πως σώθηκαν οι δαυλοί και οι πέτρες για να «(ξανα)καεί η Αθήνα» αλά 2008, είδαν κι απόειδαν πως δεν ξεχύνονται για λαοθάλασσα οι (δίκαια) δυσαρεστημένοι και αγανακτισμένοι  και τρέχουν από…παρέα σε παρέα. Με τα ψευδεπίγραφα περί συμπαράστασης και τα…μύχια και ανομολόγητα για εκλογές.

Και…μοιρασιές στο φέουδο της ΕΡΤ

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ αμφισβητήσαμε την ΕΡΤ, ως αναγκαιότητα ύπαρξης και λειτουργίας της. Ούτε το επίπεδο και την ποιότητα των εκπομπών της. Η πολυανθρωπία της ενοχλεί που πρεσάρει τον φορολογούμενο θυμίζοντας «εργαζόμενους» της Βουλής. Οι «υπογραφές» ανθρώπων που εργάστηκαν για μια ολιγόλεπτη δημιουργία. Πολλά τα ονόματα, οι ειδικότητες, τα ανοιχτά…στόματα για να τραφούν με τα «εθνικά» δανεικά μας κι απ’ τον ιδιωτικό (υποχρεωτικό) οβολό μας.

ΕΝΟΧΛΕΙ η σκέψη πως διαχρονικά και σε όλα σχεδόν τα επίπεδα εργαζομένων της, έπεφτε το (ψιλο)μέσον. (Δεν μιλάμε για την καθαρίστρια και για τον τεχνικό, είτε δημοσιογράφο των 1000 ευρώ). Ζευγάρια με βίλες και κομπόδεμα ελέω του βουλευτή του παρελθόντος με τα «κατόπιν ενεργειών μου», με την κομματική ισχύ, την παραταξιακή υπεροχή και την «ιδεολογία» ξέχειλη σε μυαλά και συνειδήσεις.

ΚΑΙ η διαφθορά; Πού τη συναντάς, τροφαντή, δυσειδή και όζουσα; Την εντοπίζεις σε ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια. Με τους φυτευτούς των κυβερνήσεων να διαμοιράζουν πόστα και χρήμα, και τους παρακείμενους κομματικούς αντιφρονούντες(;) σε ένοχη σιωπή διαρκείας.

-Πήραμε τις εκλογές, καιρός για μοιρασιές.

-Κι εγώ που κόλλαγα αφίσες;

-Πάρε το μερδικό σου και ο μισός μισθός (σου) δικός μου. Θα μου δίνεις τα μισά.

-Για πόσο;

-Μέχρι που θα κρατάς το πόστο.

-Κι αν μας τσακώσουν;

-Κανένας δεν βλέπει χέρια κάτω απ’ το τραπέζι. Μα, κι αν μας πιάσουν, μέχρι να μας «κρεμάσουν» θα’ χουμε…πεθάνει.

ΑΥΤΑ και το κοντέρ μηδενίστηκε. Αν το ρύθμιζες, θα το κοίταζες αδιάφορα σαν «πειραγμένο» από χέρι επιτήδειου και ανθεκτικού στον χρόνο. Και τώρα; Παρατάμε την αξιοπιστία των κυβερνήσεων στην αγκαλιά των πολιτικών μας, ψάχνουμε την κρατική σοβαρότητα (και) στους εξαπατημένους συμβασιούχους του, μοιραζόμαστε την πίκρα των απολυμένων της βάσης και…χαιρόμαστε για τα αχρηστεμένα και ανενεργά(;) λαμόγια με τις βρωμοδουλειές τους. Και ψάχνουμε για εγγυήσεις. Τις βρίσκουμε, δυστυχώς, ανώμαλα και αφύσικα στους ξένους με την Τρόικα τους και με την πρόθεση να μας εξευρωπαΐσουν. Άθελά μας και με το αζημίωτό τους.

ΜΗ μιλάς, λοιπόν, για…εξυγίανση με τη μαλθακότητα των «εξυγιαντών» και απαλό χάιδεμα του βελούδου. Θυμίζεις «Ολυμπιακή» που φούσκωσε τσέπες «ειδικών», «Ολυμπιακά» που σκουριάζουν (κανένας τους στη φυλακή και η κα Γιάννα να μοιράζει…εγκεφαλικά), θυμίζεις Ελλάδα που δεν σιάχνεται με «πρέπει», νουθεσίες και ικεσίες. 

Τρωκτικά (και της ΕΡΤ) με κατοχυρωμένα προνόμια

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΕ την Πατρίδα που μας…απόμεινε. Να φερθούμε πατριωτικά. Είναι το ζητούμενο σε ώρες κινδύνου και δεν κινδυνολογούμε. Κι ούτε (φακελωμένοι παιδιόθεν) «δεξιοποιηθήκαμε» ξαφνικά και…συμφεροντολογικά.

«ΞΕΡΕΙΣ να κρύψεις; Κλέψε!». Παλιά η ρήση, με τον συμβολισμό και την πρακτική της. Κι αν δεν θα βγάλεις άκρη με τον κ. Τσοχατζόπουλο, είναι γιατί ο κρυψώνας (των «Υπεράκτιων») είναι πατέντα αγνώστου και συνιστά παγκόσμια πρακτική.

ΑΝ «δεν συνέβη τίποτα» με το Βατοπέδι και πετάνε πάνω μας οικονομημένοι με λευκά φτερά σαν αγγελούδια, είναι γιατί κατείχαν την «τέχνη». «Όσο αυτός μιλούσε για την εντιμότητά του, εμείς μετρούσαμε τα ασημικά μας», αλλά τι σημασία έχει; Και να τον γράπωνες επ’ αυτοφώρω, θα επέμενε μέχρι θανάτου για την αθωότητα και το…ήθος του. Και για το νομότυπο των ενεργειών του (που φαίνονται), αποκρύπτοντας την καίρια στιγμή.

ΚΑΙ, βέβαια, δεν είναι τα εργαλεία του κάθε κλέφτη ο λοστός και το φανάρι. Τον αναβαθμισμένο (μεγαλο)κλέφτη των σαλονιών και των γραφείων, μεταμορφωμένο σε σουπιά που αμολάει μελάνη κι άλλοτε χταπόδι με πλοκάμια στη θάλασσα του δημόσιου πλούτου, δεν τον ξεχωρίζεις από μακριά. Μα κι αν τον δεις κατάματα, δεν θα ψαχουλέψεις τη λεία του. Προστατεύεται από τοίχο κι αυτός από τείχος. Για γενόμενες αμαρτίες του και για μελλοντικές. Στις ίδιες πατημασιές που δεν αφήνουν ίχνη.

ΤΑ τρωκτικά της ΕΡΤ δεν διακρίνονταν για την…αφέλειά τους. Το’ στησαν με σιγουριά και εξασφαλισμένα κέρδη ως πατρίκιοι εν μέσω πληβείων. Από μπετόν αρμέ, σε κάστρο άπαρτο(;). Κι ύστερα; Μιλάς για…Λυριτζήδες του χιλιάρικου ημερησίως που σαχλαμάριζαν στην πρ. ΝΕΤ, ενίοτε σκαλίζοντας τη μύτη τους; «Να μη μας τα’ διναν-δεν τα κλέψαμε» και σε αποστομώνουν. Το πας στα τρωκτικά τα μεταμορφωμένα σε συμβούλους και «ειδικούς» που…σκοτώνονταν στη δουλειά μη προλαβαίνοντας να τσεπώσουν το μάτσο με χιλιάρικα; «Μας τοποθέτησαν νόμιμα συμβούλια και επιτροπές με τζίφρες και υπογραφές» και…καθαρίζουν. Αυτά, λοιπόν, δεν «κόβονταν» με «ανοιχτή» την ΕΡΤ και λειτουργούσα με τους κανόνες και τη νομοθεσία της.

ΚΙ αν τους άρπαζες τη λεία απ’ το στόμα καταργώντας προνόμια και δικαιώματα με την ΕΡΤ ανοιχτή. Θα προσέφευγαν σε όλες τις βαθμίδες των δικαστηρίων. Με τους καλύτερους δικηγόρους και με τον νόμο υπό μάλης. Για να λάμψει η αλήθεια τους και να θολώσει το μάτι μας. Μέχρι να αγριέψει για τους εντός των τειχών χρυσοκάνθαρους, που θρηνούν στο γκρεμισμένο κάστρο τους. 

ΚΑΚΟ που έσβησαν τα φώτα, αναγκαίο για «νομική» απελευθέρωση, αλλά καλύτερα να’ ταν στιγμιαίο.

ΟΣΟ για τους «συμπαραστάτες» ανάμεσα σε γνήσιους; Καθένας με τις προσδοκίες του. Ενίοτε και με (ανομολόγητα) σχέδια.

Συμπαράσταση στην ΕΡΤ (και μόνο)

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΝΑ δούμε και τις δυο όψεις (του νομίσματος) επιμένοντας στο θέμα. Δεν είμαστε πολιτικοί μη…γίνουν εκλογές-είμαστε πολίτες. Με το κομματικό ταμπελάκι ακυρωμένο όσο η Ελλάδα λοξοκοιτάει τον γκρεμό, και για ό,τι καλύτερο. Αυτοί δικαιούνται(;) να κερδίζουν κι εμείς να διαμαρτυρόμαστε, ως φορολογούμενοι (και όχι μόνο). Και ποιοι είναι αυτοί; Οι μεν (δημόσιοι βολεμένοι) και οι δε (άρπαγες ιδιώτες).  

ΚΑΙ, βέβαια, φαίνεται πρωτοφανής η κινητοποίηση του κόσμου, με στοιχεία…λατρείας στους απολυμένους. Λες να συμπαρίσταται στην απολυμένη καθαρίστρια και στον δημοσιογράφο των 850 ευρώ της ΕΡΤ; Μπράβο του. Για το απολυμένο κομματόσκυλο, το φυτευτό και «προστατευόμενο» σε προσοδοφόρο πόστο; Ντροπή του! Και ποιοι απόμειναν; Οι διαπλεκόμενοι της κορυφής. Ακριβοπληρωμένοι και αλληλοϋποστηριζόμενοι διευθυντάδες, σύμβουλοι και «ειδικοί». Ανακάλυψαν τον  επίγειο παράδεισο με τις ηδονές του, «δημοσία δαπάνη» συντηρούμενο και χωρίς(;) ημερομηνία λήξης.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για…παρεξήγηση. Δεν ευαισθητοποιήθηκε ο κόσμος για την κα Μπίλιω (κατά κόσμον Τσουκαλά) και για τον κ. Παπαδόπουλο που δεν θα πίνει «στην υγειά μας». Για την ΕΡΤ που έκλεισε το πήρε κατάκαρδα! Για το «μαύρο» στο γυαλί της εθνική μας τηλοψίας, ανατριχιάζοντας με την ανάσα των ιδιωτών-εμπόρων του είδους- στο σβέρκο του.

ΚΑΙ αν δεχτούμε πως η συμπαράσταση είναι ανταποδοτική, γιατί να μη θυμηθούμε τα…δάκρυα των βολεμένων της ΕΡΤ για τους απολυμένους σε κανάλια που στέρεψαν (Alter και βαλε…), περιοδικά που ανέστειλαν την έκδοσή τους και εφημερίδες που έκλεισαν;

ΚΑΙ πάμε στους…πονόψυχους ιδιώτες καναλάρχες. Με την πρωτοφανή συμπαράσταση στους απολυμένους και χειμαζόμενους της ΕΡΤ. Με τα κέρδη τους και με τα χρέη τους. Βλέπουμε πνιγμένους στο…συναίσθημα τους μαγαζάτορες των ιδιωτικών μας καναλιών και ραγίζει η καρδιά μας. Πόσο τους είχαμε παρεξηγήσει…

ΑΚΟΥΣΑΝ το καμπανάκι, τα ζύγιασαν με τον Σαμαρά που δεν χωρατεύει, το  χώνεψαν πως το Κράτος ξυπνάει και πως η κρίση δεν αστειεύεται. «Λες; Λες να μας κλείσουν, αν δεν τους ξοφλήσουμε; Να ψάχνουμε για την απολεσθείσα συχνότητα στην κόλαση, στερημένοι απ’ τα μεγαχέρτζ του χαμένου παραδείσου, αν δεν καλύψουμε τα εργοδοτικά μας στα Ταμεία;». Οι σφυγμοί ανέβηκαν, οι μύτες κατέβηκαν και χώθηκαν οι ιδιώτες (εργαζόμενοι και αφεντικά) στην αγκαλιά των απολυμένων. Για δήθεν συμπαράσταση την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι. Σε κοινή γραμμή, αυτοί που έτρεχαν σε γραμμές παράλληλες.

Ο ΦΟΒΟΣ ενώνει, η μοιρασιά (των κερδών) διχάζει και η ζωή συνεχίζεται. Με τους περιβόητους μπροστά στον κίνδυνο να ΜΗΝ κάνουν πια παιχνίδι σε γήπεδο δικό τους και με διαιτητή πουλημένο.

ια…«Μικράν και έντιμον Ελλάδα»(!)

Του Θανάση Νικολαΐδη

 «ΜΕΓΙΣΤΗΝ αριθμός κέκτηται δύναμιν» κι είναι ώρα για αριθμούς και στοιχεία. Μην κουραζόμαστε με λόγια παραπανίσια-όλα ειπώθηκαν σε επίπεδο ποιοτικό. Καιρός για αποδείξεις. Με το νόμισμα αναποδογυρισμένο και για τις δυο του πλευρές. Όφειλαν να «ευπρεπίσουν» την ΕΡΤ και την καταργούν! Με τα νεφελώδη περί αδιαφάνειας και σπατάλης, χωρίς να καθιστούν διαφανή (και χειροπιαστά) τα σημερινά δεδομένα της. Ας πάμε λίγο στο…μέλλον.

ΝΑ τους αποκωδικοποιήσουμε; Δεν είναι δυνατό στο σύνολό του(ς) και με ακρίβεια. Το πάνε για «Μικράν και έντιμον Ελλάδα» που οδηγεί σε Βατερλώ και μικρασιατικές καταστροφές-το’ χουν μέσα τους-κι ας μας έλειψε ο…Κεμάλ και οι «Σύμμαχοι».

ΑΥΡΙΟ, με την «επανεκκίνηση»(;), θα ‘χουν το δικαίωμα να αγοράσουν μετοχές (και) ιδιώτες! Στο όνομα της διεύρυνσης και των ιδιωτικοποιήσεων. Με δημόσια την (καινούρια) ΕΡΤ και ημικρατική, μέχρι το γλίστρημά της σε ιδιώτες, ολοσχερώς και ανεπιστρεπτί. Και τότε, βέβαια, δεν θα σπεύσουν να τις αγοράσουν άνθρωποι των συσσιτίων και των…κάδων. Θα τις γραπώσουν ιδιώτες με βαρύ κομπόδεμα. Σαν τον...χασάπη σε ρόλο παραγωγού ταινίας, ωστόσο, από εκείνους που γεύτηκαν τη γλύκα της εξουσίας μέσω των ΜΜΕ από ρόλο καλανάρχη.

ΚΑΙ τι όφειλαν να πράξουν οι θιασώτες της «Μικράς και εντίμου Ελλάδος»; Πώς θα έπειθαν και τον τελευταίο για τις αγαθές προθέσεις και την αγνότητά τους; Να μας έριχναν…κατάμουτρα τα στοιχεία της κακοδαιμονίας της (υδροκέφαλης και κακοδιοικούμενης) ΕΡΤ. Με τα συμβόλαια και τις υπογραφές διαπλεκόμενων που ρήμαζαν τα ταμεία της, μονίμως γεμάτα απ’ τον (υποχρεωτικό) οβολό μας. Λογαριασμό για τα…κέρδη της από «Γιουροβίζιον» και άλλες αηδίες.

ΤΙ άλλο; Λίστα με τους μισθούς και τα ονόματα «αξιωματούχων»-ολετήρων της, πριν κάψει τα χλωρά με τα ξερά ρίχνοντας στον Καιάδα εργαζόμενους, «εργαζόμενους», κηφήνες και ηγεμονικά αμειβόμενους. Κι είναι σίγουρο πως τους τελευταίους θα τους επαναπροσλάβει «εν καιρώ τω δέοντι», γιατί οι δυνάμεις της διαπλοκής είναι ισχυρές και αθάνατες στην Ελλάδα της «νόμιμης» αρπαχτής.

ΚΑΙ τι να’ καναν μπροστά στη «βία» της Τρόικα για απολύσεις; Να γύριζαν την…αδειανή κεφαλή τους προς τη βουλή των «εργαζομένων». Σπίτι τους και επαναπρόσληψη στο 1:20 τους (τόσοι απαιτούνται) και με νόμιμες διαδικασίες. Με τη φάτσα του κ. Σιούφα και της κας Μπενάκη προφίλ και ανφάς.

ΚΑΙ τώρα; Μας ρίχνουν στα δόντια ιδιωτών. Θα μας κατασπαράξουν ως τηλεθεατές της «ενημέρωσης, αγωγής και ψυχαγωγία μας».

(Αύριο η συνέχεια)

Το «ναυάγιο» και οι αυτουργοί του

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΠΟΤΥΧΙΑ, κι εμείς ψάχνουμε την αιτία της σαρώνοντας, ως παρατηρητές (και μόνο) τα επίπεδα, καχύποπτοι για τους πάντες, ακόμα και για τον…εαυτό μας. Θα φτάσουμε στις ευθύνες του «λαού του μικρού του μέγα», ξεκινώντας από ψηλά. Εκεί όπου φτιάχνονται σχέδια και χαράζονται πολιτικές. Για την Ευρώπη των «μακρινών» Αμερικανών που λειτουργεί ως εξάρτημα για τα συμφέροντά τους, πριν το πετάξουν στα σκουπίδια.

ΔΕΝ βρισκόμαστε στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και των (φανερών και κρυφών) ανταγωνισμών. Τους βλέπαμε «μεγάλους» (επειδή είμασταν γονατιστοί), σήμερα γίναν’ ένας που κουμαντάρει τον κόσμο, ως τρανός, μοναδικός αφέντης. Με τη στρατηγική του, αλλά και με τις…Νατοϊκές του βόμβες, αν χρειαστεί και «όπου δει». Με τους λαούς να πιστεύουν(;) πως υπάρχει ελπίδα για αναβίωση της κομμουνιστικής Ρωσίας και πως η Κίνα είναι «αφύλαχτη» και ανεξέλεγκτη. Έχει τον κρυφό(;) σκιτσογράφο της η σημερινή εικόνα του κόσμου, υπάρχουν σχέδια για το μέλλον και η γεωστρατηγική έγνοια και επίβλεψη των ΗΠΑ καλύπτεται με επιχειρησιακές δραστηριότητες. Με το ψευδεπίγραφο ταμπελάκι των οικονομικών αναζητήσεων.

ΠΑΜΕ στην «τηλεκατευθυνόμενη» Ευρώπη των γερμανικών και άρα ανθελληνικών συμφερόντων; Δεν φοβούνται οι Ευρωπαίοι «μην έρθουν οι Ρώσοι», αλλά δεν…σκίζονται για τα θησαυροφυλάκιά τους. Κίνησε τους μοχλούς της αντιρωσικά η Ευρώπη, γύρισε το τιμόνι, το καράβι στα βράχια και το αέριο εξανεμίστηκε.

ΝΑ πάμε στο…ημέτερο (λεγόμενο) κεφάλαιο (βιομηχανικό, εφοπλιστικό) με τους…άξιους εκπροσώπους του; Οι έλληνες λεφτάδες μπορεί να χρωστάνε στη ΔΕΠΑ, ωστόσο, βγάζουν έξω τα λεφτά τους και δεν τα ξαναμπάζουν για επενδύσεις στην Ελλάδα που τυχαίνει να’ ναι και πατρίδα τους.

ΚΑΙ, βέβαια, όλοι οι παραπάνω, άρα και οι Ρώσοι, κάτι ξέρουν από «εργασιακά» δεδομένα στην Ελλάδα της γραφειοκρατίας, της κομπίνας και της αρπαχτής. Λες να μην το’ μαθαν πως «δημόσιοι» λειτουργοί εξασφάλισαν το μέλλον των παιδιών τους με αρπαχτές από μίζες, φακελάκια και προμήθειες; Να μη μέτρησαν μέρες απεργίας «εργαζομένων» και λάβαρα συνδικαλιστών στον «αγώνα»; Να μην είδαν (περι)κυκλωτές της Ακρόπολης και μπλόκα σε λιμάνια;

ΚΑΙ, βέβαια, η πολιτική των διχασμένων πολιτικών μας δεν είναι άσχετη με το…ναυάγιο. Η Αντιπολίτευση επιχαίρει και θα…(κατα)δικάσει τους «ξεπουλητές», όταν και αν έρθει στη βασιλεία των ουρανών.

ΩΣΤΟΣΟ, «επιτυχία είναι να πέφτεις από αποτυχία σε αποτυχία, χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου» (Τσώρτσιλ). 

χριστιανοδημοκρατικά και χριστιανοφασιστικά…

 

Νέα κόμματα, κομματίδια, κομματάκια, αποκόμματα έρχονται, διαρκώς, στο προσκήνιο της πολιτικής κονίστρας:

Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν ενταγμένοι στα πολιτικά, οικονομικά και  δημοσιογραφικά σούπερ-μάρκετ ναρκωτικών και δηλητηρίων, που μεθόδευσαν τη σημερινή μας εξαθλίωση. Που, σε κάποια στιγμή άρπαξαν από μια βάρκα και δραπέτευσαν-δήθεν ή πραγματικά ο χρόνος θα δείξει- απ’ το ληστρικό πλεούμενό τους. Και έγραψαν πάνω στις βάρκες τους επιγραφές κατάλληλες να ξαναπαγιδεύσουν-«παλιά τους τέχνη κόσκινο»- στα δίχτυα τους τον αφελή και εύπιστο λαό. Που, όταν τις μεταφράσει κανείς στη γλώσσα της πολιτικής αναξιοπιστίας  μιλούν για…νέες νύχτες, για σχέδια των μεγάλων γαστέρων, για συμπαιγνίες με τους καρχαρίες, κλπ, κλπ, κλπ…

Βέβαια δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος να ασχολείται κάποιος με όλη αυτή την ποικιλία των, μέχρι πρότινος, ολετήρων και τώρα επιδόξων «σωτήρων» μας. Προκαλεί όμως, από θρησκευτικής πλευράς, ενδιαφέρον το «χριστιανοδημοκρατικό κόμμα» του κ. Νικολόπουλου.

Όπως είχα επισημάνει, σε προηγούμενο άρθρο («η αληθινή δημοκρατία», «Χωνί», 19-5-13), η δημοκρατία και ιδιαίτερα η χριστιανική δεν είναι κάποιο αλλοπρόσαλλο κατασκεύασμα. Όπως ήταν και είναι, κατά κανόνα, απ’ τ’ αρχαία χρόνια, μέχρι σήμερα, κάποιες, λεγόμενες, δημοκρατίες. Ούτε είναι μια κάποια ουτοπία. Δεδομένου ότι πήρε σάρκα και οστά στην πρώτη χριστιανική κοινωνία.

Η αληθινή αυτή δημοκρατία είχε, όπως ξανάχουμε πει, ως βασικό της άξονα την κοινωνική δικαιοσύνη και, πιο συγκεκριμένα, την κοινοκτημοσύνη. Αφού, όπως μας  λένε οι Πράξεις των Αποστόλων (Δ, 32-35), «είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και κανένας τους δεν έλεγε για κάτι ότι είναι δικό του. Αλλά ήταν όλα για όλους κοινά. Όπου ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους»!

Πάνω σ’ αυτό το πρωτοχριστιανικό μοντέλο προσπάθησε να προσαρμόσει το κόμμα της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» ο αείμνηστος Νικόλαος Ψαρουδάκης. Που βέβαια δεν κατόρθωσε να την αναδείξει κόμμα κοινοβουλευτικό, επειδή ακριβώς οι αστοχριστιανοί, όπως, χαρακτηριστικά τους έλεγε, δεν τον στήριξαν. Δεδομένου ότι έμεναν προσκολλημένοι στα κόμματα της Δεξιάς (ΕΡΕ, ΝΔ, κλπ). Τα οποία παραπέμπουν στα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Όπου η δημοκρατία, αντιμετωπίζεται σαν ένα άδειο σακί, μέσα στο οποίο ο καθένας πετάει οτιδήποτε, ανάλογα με την έμπνευσή του…

Και ασφαλώς τα κόμματα αυτού του προσανατολισμού, όπως είναι πασιφανές, δεν μπορούν να έχουν καμιά σχέση με την αληθινή δημοκρατία. Και ιδιαίτερα με μια χριστιανική δημοκρατία. Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός έχει Καταστατικό του Χάρτη το Ευαγγέλιο. Με το πνεύμα του οποίου, όχι μόνο δεν συμφωνούν τα, λεγόμενα, «χριστιανοδημοκρατικά» κόμματα, αλλά βρίσκονται και σε διαμετρική αντίθεση. Επειδή ακριβώς, ανεξαρτήτως του θρησκευτικού προσανατολισμού των οπαδών τους (καθολικών, διαμαρτυρομένων, ορθόδοξων, κλπ), είναι κόμματα καπιταλιστικά. Που σημαίνει ότι έχουν ως βασικό εργαλείο τους το μαμωνά. Του οποίου οι πιστοί υπηρέτες δεν μπορούν να έχουν καμιά απολύτως σχέση με τους πιστούς υπηρέτες του Θεού. Πραγματικότητα, που διασαφηνίζει, με αναμφίλεκτη καθαρότητα, ο ίδιος ο Χριστός, διακηρύσσοντας το «ου δύνασθε δουλεύειν Θεώ και μαμωνά»!…

Ο κ. Νικολόπουλος, για να μας δώσει ένα απτό παράδειγμα του χαρακτήρα του κόμματός του, μας λέει ότι έχει τις ίδιες αρχές, μ’ αυτές, που είχε η Νέα Δημοκρατία, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Που σημαίνει ότι, με βάση τα όσα είπαμε παραπάνω, ο χαρακτηρισμός του κόμματός του ως χριστιανοδημοκρατικού δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

Το γεγονός δε ότι θέλει σαφέστατα να διαφοροποιηθεί από την τωρινή Νέα Δημοκρατία, μας κάνει να αναρωτηθούμε για την πραγματική ιδεολογική ταυτότητα της τελευταίας. Και παράλληλα για το ποιο είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο των χριστιανών, οι οποίοι επιμένουν να μένουν προσκολλημένοι σ’ αυτήν και τους συνοδοιπόρους της.

 Η πραγματικότητα φωνάζει ότι τα κόμματα αυτού του είδους δεν είναι απλά καπιταλιστικά ή νεοφιλελεύθερα, αλλά, προφανέστατα, φασιστικά. Δεδομένου ότι, στην ληστρική εκμετάλλευση, έρχονται να προσθέσουν και την τρομοκρατική βαρβαρότητα. Τους δε οπαδούς κάποιων τέτοιων κομμάτων, που βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι είναι χριστιανοί, ο αείμνηστος Ψαρουδάκης τους ονόμαζε χριστιανοφασίστες. Ιδανικό, που είχε κάμει σημαία και φλάμπουρό της η Χούντα, με το διαβόητο εκείνο: «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Με το οποίο δρομολόγησαν και την καταστροφή της Κύπρου, προσφέροντας τη μισή στους Τούρκους. Όπως οι τωρινοί σοσιαλαριστεροδεξιοί χριστιανοφασίστες στηρίζουν το ξεπούλημα ολάκερης της Ελλάδας και τη γενοκτονία του λαού μας. Πολύ περισσότερο, εφόσον τα κόμματα στα οποία είναι προσκολλημένοι υπηρετούν το ναζισμό και τον σατανισμό των σιωνιστών τοκογλύφων…..

Και, ενώ συνεργούν σε όλα τα εγκλήματα και τις προδοσίες των ινδαλμάτων τους, δεν παραλείπουν να εξομολογούνται και να κοινωνούν συχνότατα των αχράντων μυστηρίων. Του σώματος, δηλαδή,  και του αίματος του πρωταθλητή της ελευθερίας και της δικαιοσύνης,  Χριστού.

Πάντα με τις ευχές και ευλογίες κάποιων ευλαβέστατων και άκρως επιβλαβέστατων, για την πατρίδα και το λαό, «πνευματικών» πατέρων, παπάδων και δεσποτάδων…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Σαν σήμερα (‘44), στο Δίστομο

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΙΧΕ ο Πόλεμος κριθεί και οι Γερμανοί «τα μάζευαν». Με τυλιγμένο στη σημαία τους τον φασισμό, τ’ απομεινάρια τους στο σάκο και…φευγιό. Όχι, βέβαια, με «συνωστισμό», αλλά με το αυτόματο στη μασχάλη. Για άμυνα, επίθεση και εκδίκηση. Κι είναι «της νύχτας το πιο πηχτό σκοτάδι λίγο πριν ξημερώσει». Το «Τέρας» σφάδαζε με συμπυκνωμένη μέσα του τη λύσσα της ήττας κι ό,τι προλάβουν από εκτελέσεις και βαρβαρότητα.

Ο ΕΛΑΣ είχε κάνει ό,τι μπορούσε, ωστόσο, «δεν έδωσε σοβαρές μάχες» κι ίσως αυτό συνιστά το αδύνατο σημείο του. Το λένε επιζήσαντες αντάρτες και αξιωματικοί. Δεν ήταν ανταρτοπόλεμος-αλλά ούτε μαζική αναμέτρηση με καίρια χτυπήματα στον εχθρό. Κι αν παίρνουν άριστα για την πατριωτική τους δράση οι ΕΛΑΣίτες, δεν έχουν να «επιδείξουν» εκατόμβες Γερμανών αφανισμένων απ’ τα χέρια τους στο πεδίο των μαχών.

ΚΙ αν λογαριάσουμε για ποιον «δούλεψαν» και ποιος ωφελήθηκε απ’ την Αντίστασή μας, το μάτι πέφτει στην Αγγλία και τις μεθόδους της. Κι αν θυμηθούμε τους πρ. ΕΛΑΣίτες περιφρονημένους, παρεξηγημένους και φακελωμένους απ’ το Κράτος, βγάζουμε συμπεράσματα και για την μεταπολεμική Ελλάδα της «συμμαχικής» γραμμής. Κι αν πάμε παραπέρα (Βάρκιζα, Εμφύλιος), βλέπουμε πώς μεταχειρίζονται οι «Σύμμαχοι» την «ευκολόπιστη και πάντα προδομένη» (κι ας βρέθηκε μαζί τους στη μεριά των νικητών…).

ΤΟ έγκλημα των Ναζί στο Δίστομο δεν έχει προηγούμενο. Δεν ήταν γενοκτονία-ήταν εν «ψυχρώ και εκδικητικώ τω τρόπω» εμπρησμός και αφανισμός αμάχων. Με τον υπολοχαγό των S-S να εξαφανίζεται (για το Παρίσι), να τον ξαναφέρνουν στην Ελλάδα για δίκη και να γλυτώνει την κρεμάλα. Με το «εκτελούσα διαταγές» ψωμοτύρι που σφράγιζε την ανανδρία και τη δειλία τους, το δάχτυλο να δείχνει ψηλότερα κι όλα να καταλήγουν στο…Χίτλερ.

ΟΙ παραχαράκτες (της Ιστορίας) καραδοκούν, ωστόσο, αυτή (η Ιστορία) κάνει τη δουλειά της. Εμείς «βιαζόμαστε». Και, για τον 2^ο (λεγόμενο) Παγκόσμιο πόλεμο, μπερδεύουμε τα εγκλήματα των Ναζί με το δίκαιο της προπολεμικής Γερμανίας. Το’ ξεραν Ανατολή και Δύση πού πάει το πράμα με την ηττημένη και ασφικτιώσα  Γερμανία  και την άφησαν να «εκραγεί», ερημώνοντας την Ευρώπη.

ΚΑΙ μόνο για το Δίστομο και τους άλλους τόπους μαρτυρίου Ελλήνων αμάχων δεν νοιάστηκαν. Δεν μέτρησε η θυσία μας για τους «Συμμάχους», η συμμετοχή μας στον αντιφασιστικό αγώνα. 

Το «ρολόι»

Του Θανάση Νικολαΐδη

 «ΜΗΝ κάνεις το λάθος να μην αναγνωρίζεις τα λάθη σου» είπε ο σοφός, αλλά επιμένουμε να το(ν) αγνοούμε. Και συνεχίζουμε το βιολί, αυτάρεσκα, μονότονα (και φάλτσα). Πόσο…άψογοι είμασταν και «ωραίοι», πόσο σωστή η στάση μας στη ζωή, τέλεια η συμπεριφορά μας…

ΝΑ συνεχίσουμε, λοιπόν! Καμαρώνοντας και βλογώντας τα γένια μας. Σαν τίποτα (κακό) να μη μας βαραίνει απ’ το πρόσφατο παρελθόν. Να κολακεύει ο ένας τον άλλο και να μην ενοχλείται απ’ τις «δράσεις» του (εκτός αν θιγεί το συμφέρον του), και με την αλήθεια μακρινή και αζύγωτη. Να συνεχίσουμε (ακάθεκτοι) με δανεικά στην οικονομία και με ξεχασμένες αξίες, καταργημένες παραδόσεις κι ο δρόμος (για τον γκρεμό) ανοιχτός.

ΔΕΝ είναι έτσι και το ξέρουμε. Το νιώθουμε κρατώντας το στόμα κλειστό, ωστόσο, με την ψυχή ανήσυχη. Εμείς θα επιμείνουμε. Με τη δικιά μας αλήθεια κόντρα στη δικιά τους, που (αυτ)άρεσκα την κρύβουν (κι ας βοά).

ΕΙΧΑΜΕ και έχουμε ΔΕΗ «φωτιστική», επιχείρηση δημόσια και με τα…όλα της. Διευθυντάδες των ασύλληπτων μισθών, γραφιάδες υπεράριθμους να «λοιδορούν» απ’ τα ζεστά γραφεία τους εναερίτες, είχαμε και συνδικαλιστές-επαναστάτες. Γνωστής δράσης, αλλά άγνωστης διαχείρισης των «συνδικαλιστικών» οικονομικών τους.

ΜΟΙΡΑΖΕ λεφτά (η ΔΕΗ), μοίραζε και…ρολόγια (καταγραφείς ηλεκτρικής κατανάλωσης). Απέναντι ο πονηρός ρωμιός, που μόνο ένας…ρωμιός μπορεί να τον εξουδετερώσει (κι όσο παλεύουν οι δυο τους να ησυχάσει ο κόσμος, που λέει και το ανέκδοτο), πήρε το ρολόι και το…μοίρασε. Γείτονες, φίλοι και γνωστοί, νοικάρηδες και ιδιοκτήτες είχαν τον δικό τους μετρητή, αλλά μόνο το «κεντρικό» ρολόι φαίνονταν. Χωρίς «πάγιο» οι επί μέρους καταναλωτές, χωρίς χαράτσια, σήμερα.

ΤΟ’ ξερε η ΔΕΗ; Και βέβαια, το’ ξερε, ωστόσο, ποιος νοιάζεται για ταμεία γεμάτα μέχρι τα μπούνια απ’ τον (υποχρεωτικό) οβολό των καταναλωτών; Πέρασαν τα χρόνια, περνάει και η…κρίση απ’ την πατρίδα μας. Η ΔΕΗ (το Κράτος) ξύπνησε σαν να τη χτύπησε ρεύμα και απαιτεί αριθμό απ’ το «ρολόι». Για το διαφυγόν χαράτσι και όχι για το ηθικό μέρος που σχετίζεται με την μπαγαποντιά κάποιων ανθρώπων-πολιτών, που χτυπιόνται και σκούζουν για την…αυθαιρεσία.

ΕΙΝΑΙ το Κράτος που λέγαμε. Το τραβολογούσες για να ξυπνήσει κι άλλαζε πλευρό. Είναι ο (κάποιος) έλληνας. Αν μπορούσε, θα κατάκλεβε. Οι υπόλοιποι τον κοιτάμε αδιάφορα (όταν δεν καμαρώνουμε για την καπατσοσύνη του) περιμένοντας «ίσως κάποιο θάμα». Το ρολόι κουδουνίζει, το κοντέρ «τρελό», πρέπει να τα μηδενίσουμε.

Σκληρή και…βελούδινη κλεψιά

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΠΩΣ ορίζεται η κλεψιά; Γιατί να αντιδιαστέλλεται ο «γνήσιος» κλέφτης με τον λοστό απ’ τον καταχραστή με τη γραβάτα; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Το εισπράττει το θύμα που συχνά κρατάει το στόμα του κλειστό, είτε δεν του καίγεται καρφί. Και πότε αδιαφορεί; Όταν είναι το Δημόσιο, και το «αμάρτημα» σχετίζεται μ’ αυτό που λέμε δημόσιο συμφέρον.

ΝΑ ξεκινήσουμε με πινελιές απ’ την εκπαίδευση; Δεν είναι ένας/μία-είναι πολλοί και είχε γίνει μόδα, συνήθεια και πρακτική. Ένα-δυο χρόνια πριν απ’ την επικείμενη συνταξιοδότησή του, εξαφανίζονταν απ’ το σχολείο του. «Έκοβε λάσπη» και άραζε στο σπίτι του ο «δημόσιος λειτουργός». Με επιδόσεις στο τάβλι, στο κυνήγι, στο…ιδιαίτερο (με την παραμένουσα πελατεία του) και με το «χαρτί» στη τσέπη. Πως είχε ψυχολογικά προβλήματα! Με την υπογραφή του «δημοσίου εγγράφου» να κουβαλάει την…ηθική του γιατρού και την αξιοπιστία του ΕΣΥ.

ΚΙ ύστερα πλησίαζαν οι «Ολυμπιακοί». Με αυξημένη την ανάγκη για διορισμούς γυμναστώ/γυμναστριών. Και γέμισαν τα σχολεία…παιδοτρίβες, περιττούς, παραπανίσιους και χωρίς ημερομηνία λήξης. Κοντά σε τόσες ανεξέλεγκτες και εκρηκτικές δαπάνες, μίζες, υπερβάσεις και σπατάλες, βάλε κάτι και για την…εκπαίδευση.

ΔΕΝ είχαμε μόνο λουφαδόρους στην εκπαίδευση. Είχαμε και διαμαρτυρίες και απεργίες. Έχουμε και σημερινές κραυγές των εκπαιδευτικών και με το δίκιο τους. Πένονται και δεν τολμούν να ξεκινήσουν την καριέρα τους. Ωστόσο, θα’ ταν δίκαιο, καλό και ελπιδοφόρο, να κάνουν κάτι που δεν έκαναν στο παρελθόν κι ούτε ποτέ θα γίνει. Μιλάμε για διαμαρτυρία έντονη για την λαθρεμπορία συναδέλφων τους, για τους αποσπασμένους σε γραφεία πολιτικών και για την 100% «επαπειλούμενη» κυοφορία καθηγητριών. Όλα συνιστούν κατάχρηση, είναι ζημιά και «βελούδινη» κλεψιά.

ΚΑΙ πάμε στον ευαίσθητο χώρο της Υγείας. Με φορείς και πρωταγωνιστές γιατρούς και προσωπικό που έχουν τα διάκια τους. Και λόγους ισχυρούς να βγαίνουν στο δρόμο απεργώντας και απαιτώντας. Για απλήρωτες εφημερίες και για ανεπαρκή μέσα στο λειτούργημά τους.

ΩΣΤΟΣΟ, πόσο πειστικοί θα’ ταν οι εκπρόσωποί τους, αν ξεστόμιζαν και αλήθειες. Αν ξεσκέπαζαν κυκλώματα που ρήμαξαν το ΕΣΥ και πιράνχας που ακόμα το δαγκώνουν. Βγαίνουν όλοι τους εξόχως καταγγελτικοί, με τους Βαρνάβες πρώτο βιολί.

ΔΕΝ είδαμε (κι ούτε θα δούμε) διαμαρτυρία (με πανό και απεργίες) απ’ τους έντιμους του κλάδου για τους «συναδέλφους» φακελάκηδες. Ούτε για το πάρτι που συνεχίζεται.

ΚΑΤΙ έπρεπε ν’ αλλάξει-δεν πήγαινε άλλο. Θ’ αλλάξει; Ίσως. Προς το χειρότερο; Δεν υπάρχει.  

Ο ιερός Χρυσόστομος και η πολιτική εξουσία

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, υπήρξε ο πλέον σκληρός επικριτής των ακροτήτων της πολιτικής εξουσίας και των φορέων αυτής που διαβιούσαν contra στα διδάγματα της Εκκλησίας και σε βάρος του πενόμενου λαού. Ο ιερός Χρυσόστομος ουδέποτε χαρίστηκε στους άρχοντες... Συνέχεια .... εδώ

Κουκουλοφόροι

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ είναι μόδα-έχει την ιστορία της. Ήρθαν οι Γερμανοί, πλάκωσε ο φασισμός, ζώστηκαν τ’ άρματα (για τους…Άγγλους) πατριώτες, φόρεσε και ο κουκουλοφόρος την…πανοπλία του. Με την κουκούλα μπροστά σε ύποπτους κι ο Γερμανός να περιμένει με το περίστροφο. Κι αν οι μελλοθάνατοι ήσαν πολλοί, στήνονταν τα πολυβόλα.

ΦΥΓΑΝ’  οι Γερμανοί, και ο κουκουλοφόρος παρέμεινε. Άγνωστος, ανενόχλητος και ατιμώρητος. Πέταξε την κουκούλα, συμπαρατάχθηκε με τους…νικητές αλλάζοντας στολή, «ιδεολογία» και αρχηγό και…. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων, οσμίστηκε «εγγλέζικο» φαΐ και εντάχθηκε στις συμμορίες της προεμφυλιακής προετοιμασίας.

Για να μην αναπνέει ρουθούνι αριστερού, στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Αφού προηγήθηκε Βάρκιζα και Γιάλτα, που μας έριξε στην…αγκαλιά του Τσώρτσιλ. Για μιαν ακόμα μαύρη σελίδα της νεότερης ιστορίας μας. Να αλληλοσφάζονται έλληνες, και ο κουκουλοφόρος (παντός καιρού) να λουφάζει στο πλευρό του (μελλούμενου) νικητή. Έχει, βλέπεις, την…ικανότητα να προβλέπει και παίρνει τα μέτρα του. Κι ύστερα; Άρπαξε πόστο στη μετεμφυλιακή μοιρασιά της εξουσίας, κυβέρνησε χωρίς κουκούλα μέχρι τελικής…πτώσεως.

ΤΟ κακό (με τον κουκουλοφόρο) έγινε.  Φάνηκε, για μια φορά ακόμα, πως η Ελλάδα-γεννήτρα ηρώων και παλικαριών «παράγει» και δειλούς, άνανδρους  και τιποτένιους. Που θα την παρέδιδαν στον εχθρό, με το πρώτο σκαμπίλι.

ΔΕΝ έχουμε Κατοχή και Εμφύλιο, έχουμε κρίση. Ο κουκουλοφόρος ξαναβρήκε τον…εαυτό του κι έπιασε «δουλειά». Χαρούμενος όπως ο λύκος στην αναμπουμπούλα. Και ποιος είναι ο σύγχρονος κουκουλοφόρος (μετά ή άνευ κουκούλας) συνέχεια του παλιού, προσαρμοσμένος στις ανάγκες των καιρών μας και τηρουμένων των αναλογιών;

ΕΙΝΑΙ ο πετροβολητής αναρχικός(;). Ο πολιτικός, μεταμορφωμένος σε ψεύτη που σου κρύβει την αλήθεια. Ποιος άλλος; Ο κλέφτης που τον συλλαμβάνεις απ’ αυτοφώρω και το αρνείται απαιτώντας «κρείσσονες αποδείξεις». Σκότωνε κάποιος, κάποτε, κι είχε την παλικαριά να παραδοθεί. Δεν κλέβει κάποιος, σήμερα,  αλά…Γιάννη Αγιάννη και να ισχυριστεί πως όταν πεινάς το’ χεις χρέος να κλέψεις (όχι να σκοτώσεις). Αμύνονται μέχρι θανάτου, βγάζοντας προς τα έξω την…ανδρεία του κουκουλοφόρου.

ΕΙΝΑΙ κουκουλοφόρος ο υπουργός της μίζας που δεν τη φόραγε όταν τα τσέπωνε και τώρα τη φοράει μη τον αναγνωρίσουμε. Ο κλέφτης, κλεφταράκος και ο απατεωνίσκος της καθημερινότητας που σου κρύβει την αλήθεια, ο ανυπόγραφος των μπλογκς (λιγόστεψαν δραματικά) που βρίζει και κρύβεται, ο ανώνυμος παλικαράς που το βάζει στα πόδια και δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του.

ΠΟΙΟΣ άλλος; Ο κουκουλοφόρος της Χαλκιδικιώτης διαμάχης για τα Ορυχεία. Και, βέβαια, δεν χρειάζεται να το πολυσκεφθείς με ποιον πάει το δίκαιο. Το μαρτυράει η…κουκούλα του.

“Thessaloniki Gay Pride”

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΑΣ προίκισε ο Θεός, ως Ελλάδα. Κι εμείς; Γράψαμε την ιστορία μας των χρυσών, ασπρόμαυρων και γκρίζων σελίδων της επιμένοντας ελληνικά, αλλά συχνά μιμούμενοι τους ξένους. Όχι στα καλά τους και τα δύσκολα. Στα αρνητικά και «συμφέροντα». Κι αυτοί (οι ξένοι) μας έρχονται και ξανάρχονται ως τουρίστες (κι όχι σαν επενδυτές). Κάτι ξέρουν, τους τρομάζει και τους απωθεί. Για τις αρχαιότητες μπαίνουν στον κόπο, ωστόσο, δεν το ψυλλιαζόμαστε πως μας αντιμετωπίζουν, ενίοτε, ως ατραξιόν.

ΚΙ αν βρεθούμε σε δύσκολη θέση, τους επικαλούμεθα.  «Έτσι κάνουν στην Ευρώπη» και καθαρίζουμε.  Κι ας είναι αλλιώτικα εκεί τα δεδομένα και η ψυχολογία, οι αντιλήψεις και η κουλτούρα.

ΠΑΡΕΛΑΣΗ των Gay (ομοφυλόφιλοι, παιδεραστές, αρσενοκοίτες) εκεί (και στην Αμερική); Το ίδιο κι εδώ! Και καταφθάνει(;), οσονούπω στη Θεσσαλονίκη και «ιδρούντι τω ίππω», κάθε καρυδιάς καρύδι. Μας αφήνουν τα…λεφτά και τη βρωμιά τους. Μοντέλα για μίμηση των «φανερών» και ενθάρρυνση των «κρυφών». Κι εμείς; Μόνο τις καμπάνες που δεν χτυπάμε για το...χαρμόσυνο του επικείμενου ερχομού.

ΚΑΙ, βέβαια, προηγήθηκε προετοιμασία, σε βάθος και πλάτος. Απ’ την προπαίδεια της σεξουαλικής αγωγής των νέων μας απ’ το αληταριό καναλιών με αραδιασμένους κίναιδους και κρυπτοπόρνες. Σε κάποια κανάλια (της σιχασιάς) «διδάσκεται» από…ειδικούς η ανωμαλία. Προβάλλεται ο κίναιδος σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ο φύσει είτε θέσει γυναικωτός γίνεται ακόμα και αφίσα στη κολώνα, μη μείνουμε πίσω από «τέχνη».

“Thessaloniki Gay Pride”, λοιπόν, και βγείτε στα μπαλκόνια σας. Για τους οργανωμένους της σιχασιάς που θα…γεμίσει το δημοτικό ταμείο και θ’ αδειάσει την ψυχή μας ταρακουνώντας τον πίνακα αξιών της. Για προσέλκυση αμύητων στο κλαμπ της φυσικής ανωμαλίας, επιχρυσωμένης με την ανθρώπινη αδυναμία να δει κατάματα την αλήθεια. Με «εκδηλώσεις» που κάνουν τον άντρα σαν άντρας να μη μοιάζει, για να θερίζουμε θύελλες αυγατισμένων του είδους κι ύστερα να ψαχνόμαστε, χωρίς προστατευτική στολή, ομπρέλα και «φανό θυέλλης».

ΝΑ πληροφορήσουμε τον τ. χρυσοπληρωμένο (ένα χιλιάρικο τη μέρα) της ΝΕΤ και σημερινό του ΣΚΑΪ αενάως…προοδευτικό κ. Λυριτζή πως ο Σεβασμιώτατος Θεσσαλονίκης Άνθιμος και φαντάρος υπηρέτησε (Αεροπορία) και όφειλε να αντιδράσει. Για την επικείμενη «γιορτή» και στα περίεργα του κυρίου με τα ολίγα μαλλιά και τα πολλά λόγια. Αν το επιθυμεί, να πάει με τα παιδιά του στην «εκδήλωση» κι ας αφήσει τα «βρίσκομαι στην Αθήνα» (τα ναύλα πληρωμένα). Και, βέβαια, αν του περικυκλώσουν το σπίτι ομαδοποιημένοι ξεβράκωτοι και ασχημονούντες, μη καλέσει την Αστυνομία…

Δεν αγαπήσαμε (το Κράτος), γιατί δεν μας αγάπησε

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ κι όλοι έκλεβαν. Εκείνοι που μπορούσαν. Σαΐνια της βάσης και μεροκαματιάρηδες, μέχρι μεγαλοκλέφτες του κεφαλαίου. Πώς θα ρετουσάρεις, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο και με τον φοροτεχνικό συνεργό αποκρύβοντας έσοδα και διογκώνοντας έξοδα, κι ήταν «καθήκον», μαγκιά και χόμπι.

Ο ίδιος που χτυπιόσουν για το ανύπαρκτο(!;) Κράτος, που δεν έσπευσε να σβήσει έγκαιρα τη φωτιά, να χρηματοδοτήσει το ΕΣΥ, να φτυαρίσει χιόνι απ’ την πόρτα σου. Αφού, λοιπόν, του βγάλαμε τα μάτια ως φορολογούμενοι-φοροκλέφτες κάθε βαθμίδας και επαγγέλματος, αφού το κατέκλεψαν εκπρόσωποί του μακρυχέρηδες κολυμπώντας στα βαθιά, ήρθε η ώρα να πληρώσουμε και να την…πληρώσουμε.

ΚΑΙ, βέβαια, δεν σήμανε συναγερμός από φιλότιμο και φιλοπατρία. Ήρθε η Τρόικα, μας πιέζουν οι ξένοι και οι πολιτικοί μας κελαηδάνε στα κανάλια. Σε εύκολο ρόλο οι αντιπολιτευόμενοι (αρνήθηκαν να συγκυβερνήσουν και επείγονται να…κυβερνήσουν) και ξεσπαθώνουν. Σαν να μη βρίσκονταν στην Ελλάδα της κομπίνας και της αρπαχτής για να προλάβουν καταστάσεις, λες και δεν κουβάλησαν νερό και χώμα για τη λάσπη και το τέλμα.

ΚΑΙ, βέβαια, θα θέλαμε το Κράτος να…αγαπιέται αφ’ εαυτού κι εμείς να το προστατεύαμε αυθορμήτως, απλώνοντας το χέρι μην καταποντιστεί. Δεν το κάναμε και τινάζουμε αδιάφορα τους ώμους. Άλλοι λαοί (ευρωπαίοι…κουτόφραγκοι, πειθαρχημένοι και νομοταγείς) το κάνουν κι είναι πιο εθνικόφρονες από ‘μας τους «εθνικόφρονες». Θα γίνουν οι φορολογικές δηλώσεις, θα πληρώσουμε με βαριά καρδιά και από φόβο, ωστόσο, η αντίληψη περί (αναξιόπιστου) κράτους παραμένει και είναι…ανταποδοτική.

ΡΙΞΑΜΕ μια φευγαλέα ματιά στη δίκη Τσοχατζόπουλου. Ακούσαμε δηλώσεις συνηγόρων του ίδιου και της…οικογένειάς του. Πολλοί σε αριθμό, άριστοι σε ποιότητα, πείσμονες και διεκδικητικοί. Απ’ την άλλη το…Κράτος. Με τους δικούς του συνηγόρους που…κακοκάρδισαν εκείνον τον «άχρου, άοσμο και άγευστο» συνήγορο της Αρετής ονόματι Δημητρακόπουλο. Δεν γούσταρε την παρουσία του…Κράτους στο δικαστήριο! Πήραμε και γεύση ιδιώτη παθιασμένου με το…δίκαιο απ’ τον επιμελώς (για την περίπτωση) μετριοπαθή  κ. Κούγια-συνήγορο της κας Σταμάτη.

ΚΑΙ βάλαμε δίπλα στους «ράθυμους» (ίσως τους αδικούμε) της κρατικής εκπροσώπησης τον ιδιώτη. Με τα κίνητρά του ο δεύτερος, με το δημοσιοϋπαλληλικό τους προφίλ οι πρώτοι. Είναι αυτό που λέγαμε. Ποιος, πώς και γιατί να νοιαστεί για το Κράτος και το δημόσιο συμφέρον, να δώσει τη μάχη για να καταγάγει νίκη που δεν θα αναγνωριστεί; Με τι κίνητρο και ποιαν αμοιβή; Ενώ η άλλη πλευρά…

Ο (έντιμος) Γ. Σούρλας και τα…γκαζάκια

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΟΠΙΑΣΕ για το κονάκι βουλευτή. Θα δεις ακόμα και σήμερα…πελάτες. Και πάμε «ψηλότερα». Θέλεις να συναντήσεις υπουργό; Περνάς από προθαλάμους με φύλακες ορατούς και αοράτους.

-Τι τον θέλετε; Σε ρωτούν με ξινισμένα μούτρα

-Είμαι δημοσιογράφος κι έχουμε ραντεβού.

Τα ξινισμένα μούτρα γλυκαίνουν, σου δίνουν καρέκλα κι εσύ παρατηρείς. Δεκάδες κεφάλια ανδρών και γυναικών, μόνιμων και αποσπασμένων, σκυμμένα στο κομπιούτερ. Με το κινητό για δημόσιες σχέσεις «δημοσία δαπάνη». Ένας κόσμος με την ηλεκτρονική στην υπηρεσία του. Και είναι το κομπιούτερ που το έμπασαν αργά και καθυστερημένα στη δημόσια διοίκηση. Σκόπιμα, μη μαθευτούν τα κόλπα ι οι κομπίνες τους.

ΜΕΤΑ την κοπιαστική δουλειά και σε συνθήκες «πιέσεως και θερμοκρασίας» ιδανικές, παίρνουν το δρόμο για το…σπίτι, βγαίνει και ο υπουργός. Με τη φρουρά του-μόνιμα εξαρτήματα-από ένα κράτος που ρίχνει τη ματιά του προστατευτική και παίρνει μέτρα. Για τους τωρινούς, αλλά και για «σκοτωμένα φίδια» της πολιτικής, που αγνοούμε την ύπαρξή τους. Και για τους «κάποιους».

ΚΙ ύστερα; Ανοίξαμε την τηλεόραση για την μικρή-μεγάλη είδηση. Γκαζάκια στη πόρτα του έντιμου, ταπεινόφρονα και «πολύτιμου» Γ. Σούρλα! Του Λαρισαίου πολιτικού, που μόνο κατ’ όνομα σχετίζεται με τους Σουρλαίους και την προεμφυλιακή τους δράση (δολοφονία δημοσιογράφου Κ. Βιδάλη κ.ά.).

ΜΑΣ πληροφορούν ότι ο παραπάνω δημόσιος λειτουργός καλείται να ανταποκριθεί στο μεγάλο, δύσκολο και επικίνδυνο έργο του της διαφάνειας, χωρίς τα μέσα και το προσωπικό που απαιτείται. Απέναντι σε αφανέρωτους μαφιόζους που τον απειλούν προειδοποιώντας με γκαζάκια. «Δεν κάμπτομαι, δεν με τρομάζουν» λέει ο βουλευτής και συνεχίζει.

ΕΜΕΙΣ συνεχίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε φλύαρους «αναλυτές» και τηλεοπτικούς κοκορομάχους. Πολιτικολογούντες, μονότονους και επαναλαμβανόμενους, απείθαρχους συζητητές, που ενίοτε σου‘ ρχεται να ξεράσεις. Αμέτρητες τηλεοπτικές ώρες της σαχλαμάρας και του τίποτα, με «φίρμες» που δεν κινδυνεύουν από μαφιόζους και γκαζάκια.

ΚΙ από χωροφύλακες για φρουρά και προστασία του πεισματάρη και ρηξικέλευθου βουλευτή; Δεν ξέρουμε αν και πόσους του διέθεσαν-θα το ψάξουμε. Κι από εμφανίσεις του τηλεοπτικές για ενημέρωσή μας; Με το σταγονόμετρο κι όταν σκάσουν στην πόρτα του…γκαζάκια. Κι ας κρατάει στα χέρια του φακέλους των δις με τους δράστες ατιμώρητους και με το δάκτυλό τους στη σκανδάλη. Για έναν έντιμο και ηρωικό Γ. Σούρλα, που θα’ πρεπε να μας ενημερώνει καθημερινά και συστηματικά. 

ο αντιρατσισμός των αρχιρατσιστών!…

 

Το, κατ’ ευφημισμόν, λεγόμενο, «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο, δεν είναι παρά ένα ακόμη τρομοκρατικό μέτρο σε βάρος του λαού. Αφού στην οικονομική και αστυνομική έρχεται να προσθέσει και τη νομική τρομοκρατία.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα από τα ρατσιστικότερα και διαστροφικότερα κατασκευάσματα. Κατ’ εικόνα και ομοίωση των αρχιτεκτόνων του. Και αυτό δεν χρειάζεται να ψάξουμε, για να το ανακαλύψουμε. Το ίδιο το «νομοσχέδιο» το φωνάζει:

Λέει, για παράδειγμα, μεταξύ πολλών άλλων αμοραλιστικών και εξωλογικών, το εξάμβλωμα αυτό: 

«Όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου…τιμωρείται, κλπ» (άρθρο 3, παρ.1).

Κι, όταν αυτά και άλλα παρόμοια λέει, μη φαντασθείτε ότι αναφέρεται στα εγκλήματα πολέμου σε βάρος της Κύπρου, του Αφγανιστάν, της Σερβίας, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, κλπ. Ή στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων! Ή στην καταιγιστική γενοκτονία, που, τώρα, μεθοδεύεται και προωθείται σε βάρος του λαού μας. Σε καμιά περίπτωση! Τα τωρινά εγκλήματα είναι καλά καμωμένα και ευλογημένα απ’ τη διεθνή συμμορία. Το νομοσχέδιο αναφέρεται σε εγκλήματα πολέμου και γενοκτονίες άλλων εποχών.

Και μάλιστα κατ’ επιλογήν, όπως φαίνεται, στο ολοκαύτωμα των Εβραίων. Που βέβαια είναι σεβαστό, αλλά δεν είναι το μοναδικό.

Και γίνεται αυτό, για να έχουν αυτοί οι ίδιοι άλλοθι, για τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες, που μεθοδεύουν και πραγματοποιούν, εδώ και τώρα. Γιατί, αν αναφέρονταν στα τωρινά εγκλήματα και τις γενοκτονίες, θα έπρεπε οι αξιότιμοι αυτοί κύριοι, αντί να δίνουν μαθήματα αντιρατσιστικής δεοντολογίας, να είναι καθισμένοι στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τα ολόφρεσκα και καταδικασμένοι για τα μπαγιάτικα κακουργήματά τους. Όμως…

Όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό, αλλά είναι, όπως προαναφέραμε, και οι μεγάτιμοι ενορχηστρωτές της τωρινής αχαλίνωτης κακουργίας σε βάρος των λαών. Έτσι, που να θυμίζουν το Χριστό, που έλεγε στους φαρισαίους της εποχής του, αλλά και όλων των εποχών: «Αλίμονο σε σας γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί χτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων και λέτε: Αν ζούσαμε εμείς στις μέρες των πατέρων μας, δεν θα συμμετείχαμε στα εγκλήματά τους. Και τα λέτε αυτά, όταν εσείς κάνετε τα ίδια και χειρότερα»!….

Και απαιτούν, οι αρχιρατσιστές αυτοί, από τους λαούς, που ασφυκτιούν και πνίγονται μέσα στο βούρκο της αφόρητης υποκρισίας  και κακουργίας τους, να προσκυνήσουν αυτούς και τα εγκλήματά τους. Και να αλυσοδεθούν με τα παμπόνηρα νομοθετήματά τους, που είναι γεννήματα της αχαλίνωτης εγκληματικότητας και της ανίατης ηλιθιότητάς τους.

Έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους λαούς ως mazaperrdita(=υλικό για καταστροφή).

Επικαλούμενοι κάθε φορά  τις οποιεσδήποτε αλητήριες προφάσεις:

 Άλλοτε τη δήθεν τρομοκρατία, προκειμένου να έχουν αυτοί το μονοπώλιο της τρομοκρατίας. Άλλοτε τα πυρηνικά όπλα, προκειμένου να έχουν αυτοί το αποκλειστικό δικαίωμα ζωής ή θανάτου. Και άλλοτε τον δήθεν ρατσισμό, για να έχουν αυτοί το μονοπώλιο της επιλογής των ρατσιστικών εκκαθαρίσεων και γενοκτονιών σε βάρος των άλλων λαών.

Καταστρέφοντας, έτσι, τις πατρίδες τους και εξαναγκάζοντας όσους επιβιώνουν να μεταναστεύουν.

Με αποτέλεσμα να γίνονται πρόβλημα δυσβάστακτο και άλυτο, για τους άλλους λαούς. Αφού δημιουργείται πρόβλημα αβίωτης συμβίωσης. Όπως συμβαίνει, τώρα, στην περίπτωσή μας. Και ύστερα έρχονται οι αρχιρατσιστές αυτοί να μας δώσουν, από πάνω, και μαθήματα φιλοξενίας και αντιρατσιστικής συμπεριφοράς.

Οι Έλληνες είναι φιλόξενοι και όχι ξενόφοβοι.

 Η ελληνική ξενοφοβία είναι εφεύρημα δικό τους. Την επινόησαν, για να φορτώσουν σε μας τη δική τους μισανθρωπία και να δώσουν άλλοθι στην ευνόητη απέχθεια απέναντί τους. Γιατί καταλαβαίνουν ότι κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να αισθάνεται και  την παραμικρή έστω συμπάθεια γι’ αυτούς και την καταστροφική και διαστροφική και αποκρουστική συμπεριφορά τους. Και δεν χρειάζεται να μαντέψουμε τις προθέσεις των ρατσιστικών τους καταχθονίων σκοπών και μεθοδεύσεων. Αφού η βαρβαρότητά τους προελαύνει και παρελαύνει με περισσή, μάλιστα, αναίδεια και ιταμότητα.

Και δεν έχει καμιά απολύτως σημασία το πώς οι ντόπιοι εφιάλτες και σερβιτόροι των δολοφονικών αυτών ιδιοσκευασμάτων αυτοπροσδιορίζονται: Αριστεροί, δηλαδή, αριστεροδέξιοι, σοσιαλιστές, δημοκράτες, και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ούτε ακόμη ποιες προφάσεις επικαλούνται και επιστρατεύουν. Όπως ο φασισμός ή ο νεοναζισμός κάποιων άλλων. Όταν οι βάρβαρες αυτές διαστροφές χαρακτηρίζουν, περισσότερο από κάθε άλλον, αυτούς και τους πάτρωνές τους.

Αυτό, που έχει σημασία είναι ότι εφαρμόζουν πιστά την καλιγούλεια συνταγή:

Σύμφωνα με την οποία  αυτοί έχουν το δικαίωμα να βασανίζουν το λαό, με όλα τα μέσα και τους τρόπους, που η διαστροφή η δική τους ή των πατρώνων τους υπαγορεύει.  Αλλά ο λαός, όχι μόνο να δεν έχει το δικαίωμα να διαμαρτύρεται, αλλά είναι υποχρεωμένος να δείχνει και τρισευτυχισμένος.

Όπως έκανε και ο αντάξιος πρόδρομος των σημερινών διεστραμμένων και αμοραλιστών νομοθετών, ο Καλιγούλας.

Ο οποίος, μέσα στην παντοδυναμία της αφροσύνης και της παραφροσύνης του, υποχρέωνε τους άντρες να παρίστανται στο βιασμό των γυναικών τους.

Και τους εξανάγκαζε να δείχνουν ότι πλέουν μάλιστα και σε πελάγη απέραντης ευτυχίας.

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e mail: yfantis.ilias@gmail.com

Οι «εισαγόμενοι»

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια ασυδοσίας… Ήρθε και θρονιάστηκε η διαφθορά, ξαμόλησε τη μπόχα της κι ήταν άρωμα για τους πολλούς. Τα κονόμησαν, τα τσέπωσαν, τα…σφράγισαν. Με τη μεγάλη «σφραγίδα» του Κράτους σε χέρια καταφερτζήδων και αδίστακτων που άπλωσαν τη γραφειοκρατία-μέσον να τους προσκυνήσεις για μίζα και φακελάκι.

ΕΤΣΙ κύλησε η ζωή (με δανεικά και αταξία), ξέσπασε κρίση (φυσικό και αναμενόμενο) κι η σκέψη μούδιασε στη θέα των μαγαζιών με τα ρολά κατεβασμένα. Τα’ χαμε αραδιάσει δίπλα-δίπλα, υπερβολικά στον αριθμό και μονότονα στο προϊόν τους. Εισαγόμενο και επεξεργασμένο από ξένα χέρια, έτοιμο για μεταπώληση στην ελληνική αγορά των μεταπρατών.

ΚΙ από παραγωγή; Θα σάπιζε ο καρπός στα χωράφια χωρίς τον «είλωτα», φτηνό και με τα «μαύρα». Το δικό μας παιδί «έμαθε γράμματα, δεν πάει στο χωράφι». Ανεργία, και στήθηκε στο τάβλι, με το τσιγαράκι η κοπελίτσα, δίπλα της ο αραχτός να ξεσπαθώνει για τη μπάλα κι όλοι μαζί να περιμένουν το γονικό χαρτζιλίκι κι ίσως «κάποιο θάμα». 

ΚΑΙ, βέβαια, δεν πέφτει όλο το άδικο στον άεργο και ανενεργό πολίτη, που καλείται ανά τέσσερα χρόνια να ανανεώσει την εξουσία και το «σύστημα. Είναι θέμα αξιοπιστίας του σε ένα αναξιόπιστο Κράτος.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ κάτι σε Κράτος που (προ)φυλάσσει τη γραφειοκρατία σαν κόρη οφθαλμού και κάνει θραύση το φακελάκι; Με τον Πρωθυπουργό «ικέτη» για επενδύσεις ανά τον κόσμο και των «ημετέρων» εφοπλιστών και βιομηχάνων οι…επενδύσεις να εξαντλούνται σε ένα πλοιάριο-δώρο στο Λιμενικό;

ΚΙ από πολιτική, πολιτικούς και κόμματα; Δίνουν τον «αγώνα» τους, αγωνιώντες μη δεν αναλάβουν τα ηνία, μη δεν υπουργοποιηθούν «αγωνιστές», μη δεν τους αφαιρέσουν απ’ τον κόρφο την πιστόλα. Με τους ίδιους που μας ρήμαξαν σε ρόλο σωτήρα και με το «σύστημα» να αμύνεται λυσσωδώς.

ΚΑΙ τι βλέπεις, φίλε, να γίνεται, πού ακουμπάς κάποιες ελπίδες για την αλλαγή που δεν έρχεται, για την άνοιξη που καθυστερεί; Όχι, φίλε μου. Δεν ποντάρουμε στη μεταμόρφωση (των πολιτικών μας) από λύκους σε αρνάκια, ούτε στην (αυτο)κατάλυση του «συστήματος». Μόνο από «εξωτερικές» δυνάμεις θα εξουδετερωθούν οι εσωτερικές και μην κλαίμε πάνω στο χυμένο γάλα.

ΜΕ «εισαγόμενους» θα ταξιδεύαμε σαν ευρωπαίοι, θα πειθαρχούμε σαν…κουτόφραγκοι και θα απαλλαγούμε απ’ τον εσωτερικό φασισμό του «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω;». Ακόμα και τα ρημαγμένα «Ολυμπιακά Έργα» θα αξιοποιηθούν και μη γελιόμαστε. Από «εισαγόμενους»!

Απ’ τον «Δράκο», στον ατιμώρητο φονιά

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΑΓΡΙΑ τα εγκλήματα του «Δράκου του Σέιχ Σου», άγρια και η εκτέλεσή του. Και βέβαια, δεν πείστηκε κι ο…τελευταίος πως ήταν ο Παγκρατίδης ο δολοφόνος με την πέτρα. Χρόνια δεξιού παρακράτους (λίγο μετά τη δολοφονία Λαμπράκη η σύλληψή του), σε εποχή σκληρής Χούντας η εκτέλεσή του (1968).

ΚΙ αν «δολοφόνησαν» έναν αθώο, πρωί στο Επταπύργιο; Το έγκλημα της Πολιτείας είναι διπλό. Μια φωτογραφία (στη «Μακεδονία») που μας είχε γίνει εφιάλτης. Μπροστά ο μελλοθάνατος με χειροπέδες, 2-3 μέτρα πίσω του οι παπάδες με το ευαγγέλιο, ο εκπρόσωπος της δικαστικής εξουσίας, όλοι τους πεζή στη λιτανεία του θανάτου και έπονταν…τι; Η νεκροφόρα! Την είδε ο μελλοθάνατος, την άλλη μέρα η μάνα του, η κοινωνία που δεν έβγαλε άχνα για τη βαρβαρότητα.

ΚΑΠΟΙΑ (λίγα) χρόνια πέρασαν, τα ήθη…αναβαθμίστηκαν και τα μέσα (για το έγκλημα) «βελτιώθηκαν». Η πέτρα έγινε μαχαίρι στα χέρια του Κοεμτζή («ο θανών δεδικαίωται», αλλά ακόμα κλαίνε μαυροφορεμένες μάνες κι αδερφές των δυο-απ’ τους τρεις- δολοφονημένων αστυνομικών), αιτία η «παραγγελιά» και η εκτέλεση φυλάκιση (1973). Για να κλείσει η αυλαία της θανατικής ποινής με τον Λυμπέρη. Στην Ελλάδα των άκρων και των ακροτήτων, όπου το ζύγιασμα και η ισορροπία δεν εμπνέει, δεν εντυπωσιάζει...

ΚΙ ύστερα;  Έγινε η Ευρώπη…Αμερική (αλλά χωρίς ηλεκτρική καρέκλα) και η Ελλάδα Ευρώπη. Με τους Ευρωπαίους να νομοθετούν (και) για λογαριασμό μας. Απ’ τις χοντράδες, λοιπόν, της Χούντας στα…λεπτεπίλεπτα της δημοκρατίας (διάβαζε ασυδοσίας) κι απ’ την πέτρα στο περίστροφο. Και στο καλάσνικοφ, αν «χρειαστεί». Και, αντί της νεκροφόρας…μην αγγίξεις τον φονιά-θα μπλέξεις. Μη δείξεις τη φάτσα του στο «γυαλί», μη του χαλάς το κέφι στο κατώφλι της φυλακής. Υπομονή, μέχρι την αποφυλάκιση (απ’ τα…ισόβια), μετά πολλών αδειών (ενίοτε χωρίς επιστροφή) και συντονισμό του με άλλα «λουλούδια», ημεδαπά κι αλλοδαπά, για το επόμενο χτύπημα.

ΕΚΤΕΛΕΣΕ τον ατυχή βενζινά μπροστά στα μάτια της συζύγου του, με τρεις σφαίρες στο λαιμό!. «Δι ασήμαντον αφορμήν» και με πολλή βαρβαρότητα. Κι ήταν ο ίδιος (το θύμα), που είδαμε να αφηγείται πώς τον ξανάκλεψαν και πόσο αναγκαία είναι η αστυνόμευση. «Και η σκληρή τιμωρία του φονιά», προθέτουμε.

ΚΑΙ ψάχνουμε για…αστυνομικό (χωρίς να ευθύνεται ο ίδιος). Τον συναντάμε ξάγρυπνο και με το δάκτυλο στη σκανδάλη, μη σκάσει μύτη…τρομοκράτης και σημαδέψει «ιδεολόγο» της Βουλής, κι ας κουβαλάει…πιστόλι. Έχει η Πολιτεία τις προτεραιότητές της. Κι εμείς την αγανάκτησή μας.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (NON COPYRIGHT MUSIC)

ΜΟΥΣΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ (NON COPYRIGHT MUSIC)

Η MAD MELODY επιλέγει μουσικές συλλογές ανεξάρτητων παραγωγών των οποίων

τα πνευματικά δικαιώματα δεν έχει παραχωρήσει σε καμία εισπρακτική εταιρία.

Τις πιο αξιόλογες συλλογές τις κατηγοριοποιεί, δημιουργώντας μουσικά σύνολα που

μπορούν να επενδύσουν ηχητικά, από χώρους εστίασης, μέχρι χώρους αναμονής ή χώρους μαζικής κατανάλωσης.

Μη δεν μας…ξανάρθει ο τουρίστας;

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ σε κρίση, το ίδιο και η Ευρώπη. Για τα δικά της σφάλματα, αλλά και γιατί το’ θελαν οι μακρινοί μας «Σύμμαχοι, προστάτες κλπ». Ήθελε η «Γηραιά» την…ανεξαρτησία της και ένωσε τα κράτη της με κοινό νόμισμα και με παλιούς πολιτισμούς, ποικίλους και ανόμοιους.  Υπογράφηκε η συμφωνία πειθάρχησαν οι λαοί, αλλά η «υπερπόντια» ματιά του «μεγάλου αδελφού» έπεφτε πάνω της βαριά, ασήκωτη και απαγορευτική. Για πολλά που είχαν να κάνουν με τα Αμερικάνικα συμφέροντα και για λίγα που θα τα ‘ λυνε η ίδια.

ΑΝΑΜΕΣΑ τους κι εμείς, της Ψωροκώσταινας τα άξια τέκνα, κάτι σαν κολλητήρια χωρίς ανατροφή, αμόρφωτοι και ασυμμόρφωτοι στην ευρωπαϊκή ιδέα των νόμων και των κανονισμών. Μαθημένοι σε κόλπα ελληνικά και με συνήθειες παλιές. Όσο και ο ελληνισμός που κατέκτησε τον κόσμο, αλλά πέρασε κι απ’ τα σκοτάδια της Τουρκοκρατίας, για να του απομείνει κάτι από νοοτροπία, συνήθειες και  πρακτική.

ΚΙ ερχόμαστε στις μέρες μας, άγριες μέρες ιδιωτικής δράσης σε πλαίσιο ιδιωτικής (λεγόμενης) πρωτοβουλίας παρεξηγημένης όσο ποτέ. Με Κράτος που το λειτούργησαν κι αυτό σαν μαγαζί άρπαγες, κλέφτες και επιτήδειοι.  Με τραυματικές εμπειρίες «αναξιοποίητες», αλλά και με τη σιγουριά πως «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

ΚΑΙ ποιο είναι το μεγάλο όπλο μας απέναντι στην ανεργία, αντίδοτο της κρίσης και ελπίδα για να εισρεύσει ξένο χρήμα με επισκέπτες από κάθε γωνιά της γης; Ο Τουρισμός!  Με «κίνητρα» για τον ξένο που το ’χε όνειρο να γνωρίσει την Ελλάδα και τους Έλληνες.

ΕΠΙΑΣΕ στεριά το καράβι, πάτησε στη γη το πόδι του κι έριξε τη ματιά τριγύρω. Βρίσκονταν στην Ελλάδα της ιστορίας και του πολιτισμού. Δίπλα στον έλληνα της καθημερινότητας, που κρύβει μέσα του έναν  μικρό Οδυσσέα. Η πιάτσα, το ταξί, ο ταξιτζής. Δεν άκουγε κλασική μουσική ο τελευταίος-είχε στη διαπασών την πενιά και στα χείλη τη μαγκιά. Και το ταξίμετρο πειραγμένο και μαστορεμένο. Δεν ανήκε στους τίμιους επαγγελματίες-ανήκε στους άλλους μισούς. Της μαγκιάς και της ατιμώρητης κλεψιάς. Και, βέβαια, θα πάει φυλακή κάποιος που σου ‘ κλεψε το πορτοφόλι, αλλά τον ασίκη του βολάν θα τον…συμμορφώσουν με συμβουλές και νουθεσίες.

ΚΑΙ βρέθηκαν τα μισά ταξί «πειραγμένα», με τον οδηγό τους κλέφτη(!) και τον ιδιοκτήτη…ανήξερο  κλεπταποδόχο. Με την καπατσοσύνη του «επαγγελματία» χύμα στην άσφαλτο κι άλλοτε κρυμμένη στις παγίδες που στήνει ο ρωμιός. Και με την Πολιτεία παρατηρητή! 

ΔΕΝ χαλαλίζουμε την Ελλάδα στον κάθε ατιμώρητο μπαγαπόντη που «δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά».