ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

«Κρεμασμένους», με τη μίζα στο λαιμό

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΟΙ Άκηδες και οι Σμπώκοι δεν «μίλησαν». Θα το κάνει ο «καινούριος» που τον τράβηξαν (με την απόχη) πεσμένο στα μετρητά του στη Σιγκαπούρη; Μα κι αν κελαηδήσει ο (Καντα)δόρος ξερνώντας την αλήθεια, οι…θιγόμενοι θα αντιδράσουν. Θα απαιτήσουν αποδείξεις χειροπιαστές, που ίσως δεν υπάρχουν. Και να υπάρξουν, θα τις αμφισβητήσουν ζητώντας πιο…κρείσσονες απ’ τις «κρείσσονες».

ΑΝ είχαν δυο δράμια φιλότιμο, θα ομολογούσαν. Έχουν κάτι κοινό οι Γιάννοι με τους Άκηδες κι αυτοί με τους…Λιάπηδες. Με το τουπέ τους εκ παραδόσεως και κάποιος πρέπει να τους μιλήσει. Για εποχές που άλλαξαν και «παραδόσεις» που σβήνουν. Γιατί; Από φιλότιμο των πολιτικών μας που αλλάζουν συνήθειες, βελτιώνουν τα ήθη και συναισθάνονται το καθήκον τους; Όχι, βέβαια, και «ανάγκα και θεοί πείθονται». Αυτή (η ανάγκη) όπλισε το κρατικό χέρι με απόχη και ρόπαλο. Καθυστερημένα και άτσαλα, ωστόσο, σε μονόδρομο και ποιος ξέρει πού βγάζει…

ΚΑΠΟΤΕ οι «αρχές» αποσπούσαν την αλήθεια με τη βάσανο του κρατουμένου. Σήμερα, καλώς και φοβάται τη δημοκρατία ο βασανιστής, ωστόσο, περιμένουμε την αλήθεια εξ ουρανού για τους «εγκληματίες» επί της γης.

ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ την περίοδο του ψεύδους. Με τον ανακρινόμενο να αρνείται πεισματικά και τον ανακριτή με δεμένα τα χέρια. Πιάνεις τον κ. Κασιδιάρη «επ’ αυτοφώρω» και το αρνείται. Τους φωτογραφίζεις στολισμένους με τα φασιστικά σύμβολα και σου μιλούν για καρναβάλια. Επισημαίνεις το εκατομμύριο του Γιάννου και ψεύδεται. Δεν θα μάθεις την αλήθεια για το Βατοπέδι, ούτε για το εκατομμύριο-μπαλάκι απ’ τον κ. Τσουκάτο στο Κόμμα. (Ξανα)χώνεται λάθρα στην πολιτική ο κ. Σημίτης και…δεν τρέχει τίποτα με τους «58». Λες και σβήστηκε η σελίδα με τον μυστικό του δείπνο απ’ τη νεότερη πολιτική μας ιστορία.

ΠΩΣ αντέχουν κάποιοι άνθρωποι στη θέα της δυστυχίας κάποιων (πολλών) ελλήνων και δεν τυλίγουν στο λαιμό τους θηλιά λυτρωτική…Πώς είναι τόσο σίγουροι πως η μίζα τούς περιμένει άθιχτη και θα την κληροδοτήσουν για την καλοπέραση των παιδιών τους…

ΟΙ πάμφτωχοι (και αθώοι) «τιμωρήθηκαν» με τα μαγκάλια στο σκοτεινό υπόγειο. Καιρός για το αληταριό της αρπαγής. Να τους δούμε «κρεμασμένους», με τη μίζα περασμένη στο λαιμό. 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Πες ότι φύγαν’ οι ξένοι…

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΞΕΝΟΙ και διεθνείς οργανισμοί θέλουν να μας γονατίσουν; Θεώρησέ το δεδομένο. Για να μας αρπάξουν τον θησαυρό του υπεδάφους μας; Έστω. Τη δουλειά τους κάνουν και ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν. Με την Ελλάδα όπου οι απείθαρχοι αφήνουν τις ποδοσφαιρικές τους προτιμήσεις πάνω σε πινακίδες της τροχαίας. Με τους έλληνες του διχασμού που τσακώνονται για τα ψιλά, για να γλιστρήσουν απ’ την αγκαλιά τους τα μεγάλα.

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ πως στην περιοχή του Καστελόριζου υπάρχει τεράστια αποθέματα ενέργειας-η δεύτερη πηγή στον κόσμο. Και τα μισά να’ ναι αλήθεια απ’ τις εκτιμήσεις, για αιώνες κοιμόμαστε πάνω σε ανεκμετάλλευτες ορυκτού πλούτου, και τώρα μας ταρακουνάνε για να ξυπνήσουμε. Ποιοι; Οι ξένοι άρπαγες, με την τεχνολογία και την τεχνική τους.

ΠΕΣ, λοιπόν, πως δεν ενδίδουμε στον εκβιασμό και δεν στέργουμε στα σχέδιά τους να μας μαδήσουν, χρεοκοπημένους. Υπόθεσε πως κάνουμε πράξη το «έξω οι ξένοι» και μένουμε μόνοι. Με την πρόθεση να εκμεταλλευθούμε τον ντόπιο θησαυρό που μας χάρισε η φύση.

ΚΑΙ πώς ξεκινάς τις εξορύξεις και τις εγκαταστάσεις άντλησης του φυσικού αερίου και του πετρελαίου; Με φτυάρια και κασμάδες; Μοιραία, λοιπόν, και φυσικά, θα…καταφύγεις στους ξένους. Στην τεχνολογία τους και με λεόντειες συμφωνίες σε βάρος μας.

ΚΙ ύστερα; Τι γίνεται με τα «υπόλοιπα» που μας ανήκουν; Πώς θα γίνει η μοιρασιά μέχρι τα «κέρδη» να φτάσουν στον τελευταίο έλληνα; Εδώ, δεν χρειάζεται εικασίες και προβλέψεις. Μιλάει το παρελθόν και η ιστορία μας. Κάτι έχουμε ακούσει για απεργίες και στάσεις, ακόμα και σαμποτάζ. Για μεσάζοντες, μίζες και προμήθειες. Στην Ελλάδα των Άκηδων και των…Λιάπηδων(!). Με το «σύστημα» και τους νόμους του. Με την ΜΗ ευθύνη κορακιών σε υπουργικά πόστα. Θα γεμίσουν τσέπες, θα αδειάσουν ταμεία και θα στενάξει η…Ελβετία. Και από κοινοβούλιο; Θα ξεχυθούν οι ψηφοθήρες στην πηγή της δύναμής τους, για να πάρουν σειρά στη μοιρασιά. Βαθιά διχασμένοι, φτάνει και φύγαν’ οι «βάρβαροι».

ΤΑ ξέρουν οι «βάρβαροι», μας μελέτησαν ξεφυλλίζοντας την ιστορία μας και κάνουν τη δουλειά τους. Κι εμείς τη δικιά μας. Της διχόνοιας και της φαγωμάρας. Αυτήν ξέρουμε εκ…κληρονομιάς, αυτήν θα παραδώσουμε και «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»...

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

«Ασφαλείς» χρυσοκάνθαροι και…καθαρίστριες

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ τις…καθαρίστριες! Οι «άλλοι» (κι άλλες) παραμένουν στη θέση τους. Είναι οι «κοντινοί», τα στελέχη, οι «κάποιοι». Με τον προστάτη του έκαστος/εκάστη και με τη σιγουριά του. Το κόμμα καθάρισε, με την «ιδεολογία» του εκπεφρασμένη σε διορισμούς. Και δεν είναι μόνο κυβερνητικοί οι «δράστες». Αν ήταν, θα’ χαν οι αντιφρονούντες ξεσηκωθεί, θα’ χαν κάνει την επανάστασή τους. Για τους βολεμένους σε γραφεία, αγκαλιά με την παραεξουσία.

ΜΙΛΑΜΕ για τους μόνιμους, σίγουρους και εφησυχασμένους «στρατιώτες» στη στρατιά των εργαζομένων και «εργαζομένων» σε υπουργεία. Για χρυσοπληρωμένους συμβούλους υπουργών και μετακλητούς που δεν έχουν λόγο να μοστράρουν τη φάτσα τους στο γυαλί» ως διαμαρτυρόμενοι, ούτε να κατέβουν στο δρόμο με πανό, κραυγές και…καταλήψεις.

ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ απ’ τις καθαρίστριες οι «μεν», κραυγάζουν οι «δε» κι όλοι τους αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την πηγή. Έναν, για δείγμα, αν είχαν στη λίστα της διαθεσιμότητας π.χ. απ’ τους «εργαζόμενους» της βουλής, θα’ χαν αυτοί το άλλοθί τους κι εμείς την αίσθηση πως είναι δίκαιοι και αντικειμενικοί. Ωστόσο, μέσα στο κοινοβούλιο στεγάζεται η αποθέωση της ρουσφετολογίας. Με ρουσφετολόγους και ευνοουμένους…υπερκομματικούς, μιας και όλα τα κόμματα διόρισαν με την ψυχή τους. (Κάτι ακούστηκε πως το ΚΚΕ δεν διόρισε, ωστόσο, δεν διαμαρτύρεται, δεν ξεσπαθώνει).

ΑΝ δρασκελίσεις το κατώφλι Υπουργείου και βρεθείς στον προθάλαμο με τον Υπουργό σε σύσκεψη, βλέπεις δεκάδες «εργαζόμενους/ες», σε ιδανικές συνθήκες «πιέσεως και θερμοκρασίας». Ανακλητούς που δεν θα ανακληθούν ποτέ. Συγγενείς βουλευτών που κουβαλήθηκαν στο γραφείο τους, με νόμο βολικό και στοχευόμενα.

ΔΕΝ είναι που οι παραπάνω υπεράριθμοι και ράθυμοι τρέφονται δημοσία δαπάνη. Είναι η σιγουριά στη σκιά των προστατών τους, σε «σύστημα» αναλλοίωτο και ανθεκτικό. Το’ φτιαξαν μαστόρια για πάρτη τους. Το συντηρούν για τα παιδιά τους. Για να κυκλοφορούν οι «κάποιοι» (διάβαζε Λιάπης) με πλαστές πινακίδες.

ΜΗ, λοιπόν, περιμένεις άδικα πως οι στρατιές θα λιγοστέψουν. Μην ελπίζεις πως θα βγουν οι χρυσοκάνθαροι στο δρόμο, αγκαλιά με τις καθαρίστριες. Περίμενε τις «εύκολες» στο δρόμο και τις «δύσκολες» σκυμμένες σε ένα κομπιούτερ. Χωρίς το άγχος της μετακίνησης και την αγωνία της απόλυσης.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Λειψό «έσχες», κρυμμένο «πόθεν»

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΟΣΑ θέλουν κι όποια θέλουν. Αυτά δηλώνουν, αυτά διαβάζουμε άπαξ του έτους και μετά…σκοτάδι. Ούτε «έσχες» αληθινό, ούτε «πόθεν» φανερό. Όσο να περάσουν στη σύνταξη και να μασουλήσουν ό,τι με…ιδρώτα μάζεψαν στα χρόνια των αγώνων και της προσφοράς στο έθνος. Κι ύστερα; Θα περιμένουν στη γωνιά, με τη ματιά αναίσχυντη στα δεδουλευμένα που τους…χρωστάμε. Σάμπως δεν τα ζήτησαν «κατεψυγμένοι» εθνοπατέρες μας; Τα ζήτησαν δειλά κι έκαναν πίσω μπροστά στη λαϊκή δυσαρέσκεια, μη τους πάρουν με τα λεμόνια. Αύριο θα τα ξαναδιεκδικήσουν…

ΝΑ’ ρθουμε στα σημερινά της λιτότητας που δεν τρομάζει τους επαγγελματίες της βουλής. Αρχηγοί κομμάτων με 2-3 εκατομμύρια καταθέσεις για τις…καθημερινές ανάγκες. Άλλοι, πνιγμένοι στα ακίνητα κληροδοτημένα απ’ τον πατέρα (πολιτικό), θα τα περάσουν στα παιδιά τους, υποδεικνύοντας και τον δρόμο για το προσοδοφόρο «επάγγελμα».

ΚΑΙ πάμε στον «Ιπτάμενο Ολανδό», τραπεζικό και τ. συνδικαλιστή ονόματι Τσουκαλά. Με τον παρά (με ουρά) του συνδικαλιστή και του εφάπαξ, με ύφος ψυχρού «εκτελεστή». Τυχαία βρέθηκε στο χώρο όπου τρέφει τα πολιτικά του όνειρα. Όσο κι αν οι σβήστηκαν τα όρια μεταξύ των ιδεολογιών. Και πώς να πείσει ο παραπάνω κύριος, πνιγμένος στου παρά τη σιγουριά, αναξιοπαθούντες πως θ’ αγωνιστεί να φύγουν τα μαγκάλια;

ΡΩΤΗΘΗΚΕ σχετικά και ο λαλίστατος κ. Στρατούλης, που όλα τα σφάζει και τα μαχαιρώνει. «Δόθηκαν εξηγήσεις απ’ τον ίδιο, θα το μελετήσουμε…». Να ο «αριστερός», να και η πρακτική του(ς). «Πρώτοι στα γρόσια» και τελευταίοι «στ’ άρματα», γιατί αν ο κόσμος αλλάξει, αλίμονο στην αριστερά, εάν λείψει η δεξιά. Θα μείνουν ανεπάγγελτοι.

ΜΙΑ φευγαλέα ματιά στα κιτάπια με τον τίτλο «πόθεν έσχες», μερικές κουβέντες με φθίνουσα ένταση κι άντε…του χρόνου. Μέχρι τότε θα τα’ χουμε ξεχάσει. Και τα μετρητά τους και τα διαμερίσματα στο Λονδίνο. Οι μεροκαματιάρηδες θα ξυπνούν χαράματα και οι «παρακατιανοί» θα ξεπαγιάζουν στα υπόγεια.

ΑΥΤΟΣ είναι ο κόσμος σε ανατολή και δύση κι εμείς που «ανήκομεν εις την Δύσιν» καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια. Απέναντι στους «πεπτοκώτες» που χρεοκόπησαν τη…χριστιανικότερη ιδεολογία της ισότητας των ανθρώπων.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Συνεχείς «οδικές», μικρές χωματερές

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΛΛΗΝΕΣ εργολάβοι. Δεν τους βλέπεις, μόνο τους…νιώθεις. Απ’ τα «έργα» τους μέχρι τα…διόδια. Κι απ’ τα κανάλια τους. Για να γίνει η δύναμη του χρήματος και επηρεασμός των κυβερνήσεων.

ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ κάποια οδικά έργα. Ασφαλτοστρώσεις πάνω σε άσφαλτο χωρίς κανένα λόγο. Ο λόγος συνδέεται με το κρατικό (δικό μας) χρήμα στις τσέπες τους, για να γίνουν κάποιοι πλούσιοι από μερικά χιλιόμετρα ασφαλτόστρωσης αλά ελληνικά. Κι αφήνουν στο χάλι τους δρόμους κακοφτιαγμένους «εκ γενετής», με τις επίκτητες λακκούβες και τα βουναλάκια απ’ τις ροδιές-παγίδες για ντεραπαρίσματα και ανατροπές.

ΤΟ θέμα μας δεν είναι οι εργολάβοι, το ΕΣΠΑ και τα κέρδη τους. Είναι οι ελληνικοί δρόμοι και το σκουπιδαριό τους στα πλαϊνά και κατά μήκος, με τη συμπύκνωσή του στα σταυροδρόμια. Από ‘κει θα’ πρεπε να ξεκινήσουν. Να καθαρίσουν κι ύστερα να ασφαλτοστρώσουν. Με τη μπουλντόζα! Κι ύστερα; Θα γίνουν αποκαλύψεις. Θα βγουν στο φως σκουπίδια δεκαετιών, που απεικονίζουν τον «πολιτισμό» του έλληνα οδηγού (και όχι μόνο) παρελθόντων ετών. Με την…συνδρομή αλλοδαπών που μας έφεραν τον «πολιτισμό» τους.

ΚΑΙ η συνέχεια στα χρόνια μας; Δες τον νταλικέρη που παράτησε επί τόπου το παλιό (σκασμένο) λάστιχο, λες και θα νοιαστεί ο δήμος να το περιμαζέψει. Εκεί θα παραμείνει ως που να σαπίσει-στοιχείο ελκυστικό για τον τουρίστα.

ΚΑΙ ο ιδιώτης με το απαστράπτον ΙΧ; Συνδράμει κι αυτός με το πλαστικό του απ’ το παράθυρο, ενίοτε με τη σακούλα (με σκουπίδια). Για μια συνεχόμενη χωματερή δεξιά κι αριστερά να σου δείχνει το δρόμο

ΣΤΟ σκουπιδαριό των δρόμων οφείλουν να δείξουν την ευαισθησία τους δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες. Για να μην περιμένουμε τον Σεπτέμβρη που θα μπογιατίσουν την άσφαλτο της πρωθυπουργικής διαδρομής για τη ΔΕΘ.

ΚΑΠΟΤΕ νοικοκυρές σκούπιζαν το δρόμο μπροστά στο σπίτι τους. Οι μαγαζάτορες την πρόσοψη. Οι μαθητές τον αυλόγυρο και το γήπεδο. Σήμερα χάσκουν τα σκουπίδια έξω από σκυλάδικα και σουπερμάρκετ, ακόμα και σε ταβέρνες και εστιατόρια.

ΚΑΙ, βέβαια, εύγε στον ΣΚΑΪ για τις εξορμήσεις του στις παραλίες, στα παιδιά με τη σακούλα για τις…σακούλες και τα ξεθαμμένα, ωστόσο «μία χεληδών το έαρ ου ποιεί».

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Και τα σκουπίδια; Στα σκουπίδια!

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΧΕ το επίπεδό της η (κρατική) ΕΡΤ. Είχε και τα τρωκτικά της. ‘Έπεσε «μαύρο» και ήταν αναγκαίο. Έπεσαν κεφάλια και οι συνδικαλιστές σε καραντίνα.

Η σημερινή (Ε)ΔΤ (Δημόσια Τηλεόραση) λειτουργεί σαν σχολείο. Με το υλικό-θησαυρό. Στελεχωμένη με το αναγκαίο προσωπικό (που αυξάνεται) χωρίς να θυμίζει τον υδροκέφαλο κρατικό φορέα των βολεμένων. Και δεν ακολουθούν δεκάδες ονόματα «εργασθέντων» για μια ολιγόλεπτη εκπομπή. Κι ούτε αγωνιά για την τηλεθέαση και τους αριθμούς. Κι αν είναι λίγοι οι τηλεθεατές, να θυμηθούμε πως και το «κρυφό σχολειό» δεν είχε μαζική προσέλευση. «Σχολείο» είναι και το κανάλι της βουλής. Τις ατέλειωτες ώρες που μεταδίδει κλασική μουσική (και μόνο). Κι αν τα «νούμερα» είναι μονοψήφια, να θυμηθούμε πως «Η Ρώμη (ο πολιτισμός) δεν χτίστηκε σε μια νύχτα».

ΚΑΙ πάμε στον αντίποδα. Του κέρδους και του άγχους για τηλεθέαση. Την είπαμε ιδιωτική τηλεόραση απέναντι στο κρατικό μονοπώλιο και αναθαρρήσαμε. Μας ψυχαγώγησε «επι παχιών αγελάδων», μας διαπαιδαγώγησε, όσο υπήρχαν κανόνες και δεσμεύσεις. Με τα χρόνια και με τη «λευτεριά» να χώνεται στα στούντιο, με τους «καλλιτέχνες» και τις θεές, άρχισαν να σκουριάζουν τα ψήγματα χρυσού. Μέχρι που το «προϊόν» σάπισε.

ΚΙ έγινε η ιδιωτική μας τηλεόραση ένας τεράστιος κάδος. Με επιχρυσωμένα σκουπίδια που όλο και αποπνέουν τη φυσική τους μυρωδιά. Κοριτσόπουλα στη γέφυρα της ομορφιάς με πρότυπα τις «φτασμένες». Οι…ωραίες σταυροπόδι με το μάτι στο μόνιτορ, μαντράχαλοι να συναγωνίζονται για τη μεγαλύτερη σαχλαμάρα κι όλοι μαζί τείχος μην εισέλθει «βάρβαρος» (με ήθος, ταλέντο και σοφία).

ΑΠΟ ‘κει παρελαύνουν «αναλυτές» της μπούρδας, συνομιλούν, στα πρωνάδικά τους με…προσωπικότητες, και ενίοτε…συνεντευξιάζονται μεταξύ τους. Για τα κιλά που χάσανε, αν είναι έγκυος η τάδε και πώς είναι το σεξ πιο απολαυστικό.

ΚΑΙ το αποτέλεσμα; Μπορεί να αγνοεί τον Μότσαρτ και τον Φλέμιγκ ο μαθητής (που κατηφορίζει οργανωμένα για τον Λαζόπουλο), να μην έχει γοητευθεί απ’ τον Παλαμά και εμβαθύνει στον Καζαντζάκη, αλλά γνωρίζει τον πρόεδρο των ομοφυλοφίλων (κοιν. π…στηδων). 

ΜΑΣ είναι αρκετή η Δημόσια Τηλεόραση-σχολή και σχολείο-σε τροχιά βελτίωσης. Και τους άλλους; Τον κάδο με τα σκουπίδια (εκτός ελάχιστων τιμητικών εξαιρέσεων); Στη χωματερή!

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Με την Ελλάδα να ξεψυχάει…

Του Θανάση Νικολαΐδη

Η Ελλάδα τούς χρειάζεται. Αυτοί της γυρίζουν την πλάτη. Το κόμμα, η έδρα, η «δόξα» (και το χρήμα). Με «κινήσεις» των 58 και επιστολές των 11, μιας κι έναν-έναν βγάζουν κλέφτες με την απόχη. Κανένας τους δεν μίλησε έγκαιρα, δεν κατήγγειλε, δεν πρότεινε μέτρα και η ΜΗ ευθύνη υπουργών έγινε βίλες, καταθέσεις και Off shore για ξέπλυμα. Κι όταν κάποτε η κα Βάσω Παπανδρέου ξεστόμισε το «πλουτίσαντες», οι Άκηδες και οι Γιάννοι δεν σκυθρώπιασαν κι οι άλλοι φόραγαν ωτασπίδες.

ΚΑΙ, βέβαια, τους φαίνεται πως έβαλαν σημάδι το ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά των μεγάλων ανομημάτων που ξέρει να κλέβει και να κρύβει κι αυτό είναι η «τέχνη». Να αγιοποιεί τους ηγέτες της, που δεν…ήξεραν «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο»  και να βγαίνει λάδι με Καλαμπόκες και Βατοπέδια, Ζαχόπουλους κ.ά. νεοαστέρες που ξεχάστηκαν.

ΚΑΤΙ άκουσαν για την Ευρώπη όπου συνεργάζονται αντίπαλα κόμματα, είδαν την Ελλάδα να ξεψυχάει (με πυροβολητές τους ίδιους), παραμέρισαν τα «ιστορικά» και της κρατούν το χέρι. Οι άλλοι; Βρίζουν, σαμποτάρουν, υπονομεύουν και περιμένουν. Δεν μετέχουν και (προ)ετοιμάζονται αντιδρώντας λυσσασμένα. Η (λεγομένη) αριστερά που συνεργάστηκε με τον διάβολο. Το ΚΚΕ που αγωνίζεται για ν’ αλλάξουν οι δομές και να γίνουμε Β. Κορέα, με τον Μπόμπο να τυλίγει σε μια κόλλα τον θειο του και να τον εκτελεί (για γυναικά και πότη-φαντάσου τι θα’ καναν τον Μπερλουσκόνι).

ΔΕΣ τι τους συγκινεί και (ξανα)βγαίνουν στη πιάτσα. Τους κ.κ. Καμίνη και Κακλαμάνη να σκάνε μύτη στο «γυαλί» προεκλογικά. Μοστράρονται δήμαρχοι που ξεκινούν τον «αγώνα» κι είναι οι ίδιοι που «απειλούσαν» με τις ομαδικές τους παραιτήσεις. Δες τους βουλευτές που σπεύδουν στην εκλογική τους περιφέρεια μη χάσουν ψήφους, την αγωνία τους να στεγαστούν σε άλλο κόμμα παρατώντας την «ιδεολογία», θλιβεροί συνεχιστές του παλαιοκομματισμού σε νέα έκδοση.

ΕΧΟΥΝ διάθεση να τσακωθούν, δεν προτίθενται να σώσουν την Ελλάδα. Οι αιώνιοι έλληνες της διχόνοιας που είναι της Ευρώπης, χωρίς να είναι ευρωπαίοι. Τα κόμματά τους, η έδρα (χωρίς κανένας τους/καμιά να παραιτείται), τα προνόμια, το ρευστό. Δίπλα τους η Ελλάδα που ξεψυχάει.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΕΣΥ, εγώ, αυτοί κι…εμείς

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΡΓΟ ζωής του Α. Παπανδρέου το ΕΣΥ και μας έλεγε κοιτώντας κατάματα. «Για σένα το φτιάξαμε, όχι για τους γιατρούς». Δεν θα πουλούσε πλέον το χωράφι του για την εγχείρηση ο αγρότης, δεν θα χρεώνονταν ο αστός για να βρει την υγειά του.

ΚΙ έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά γιατροί και προσωπικό. Ωστόσο, με τα χρόνια, γέμισαν με κλινικές και διευθυντές τα νοσοκομεία. Υπήρχε χρήμα (δανεικό), υπήρχε και το κομματικό. Κι άρχισαν οι ανταγωνισμοί και η φαγωμάρα. Σε κλίμα που σήκωνε «αμαρτίες» και το Κόμμα «ήταν εκεί». Και οι συνδικαλιστές και η…διαφθορά, μιας και κανένας για κανέναν και για τίποτε δεν είχε σεβασμό και δέος. Και να, το φακελάκι της ντροπής και της ανάγκης. Να οι αυξήσεις σε υψηλόβαθμους και η τεμπελιά στους χαμηλόβαθμους. Μόνο να’ βλεπες πώς μεταχειρίζονταν το νοσοκομειακό χτυπώντας βάναυσα τις πόρτες και πόσες μέρες ήταν ακινητοποιημένο στο συνεργείο με τον γκαραζιέρη να τα οικονομάει…

ΚΙ από ταμεία; Τ’ άδειαζαν γιατροί και ασθενείς, προμηθευτές και μιζαδόροι. Νοσοκομεία με «χαλασμένα» μηχανήματα, για να’ χουν δουλειά οι «εξωτερικοί», με το αζημίωτο των μεσολαβητών. Κι ούτε ένας φακελάκιας μεγαλογιατρός στο σκαμνί, ένας δολιοφθορέας μηχανημάτων, μια νοσοκόμα που κάπνιζε, σταυροπόδι, χαριεντιζόμενη με τους γιατρούς.

ΑΥΤΑ (και άλλα πολλά) πληρώνονται και ήρθε(;) η ώρα της αλήθειας. Γιατρών που ξεβολεύονται, δομών μισογκρεμισμένων και μεταρρυθμίσεων που δεν συμφέρουν στον ασθενή που θα βάλει το χέρι στη τσέπη για να πληρωθούν τα σπασμένα, ούτε στον γιατρό, που του ξαναθυμίζουμε πως το (όποιο) σύστημα δεν φτιάχνεται για την αφεντιά του.

«ΣΚΛΗΡΟΣ» ο Υπουργός Υγείας, αλλά αλλιώς δεν γίνεται. Κι αν οι συνδικαλιστές τραβολογούν τους γιατρούς κομματικά και κατά τα «ήθη, τις παραδόσεις» και την πρακτική τους, ίσως βγουν ζημιωμένοι.

ΣΤΟ ΕΣΥ, λοιπόν; Ναι (αν θέλεις) και ξέχνα το ιατρείο σου. Ξεφορτώσου τα βιβλία και τις εφορίες, αλλά φορτώσου την αγωνία του ΣΔΟΕ (αν παρασπονδήσεις) και τις (πραγματικές) βάρδιες. Στον ΕΟΠΠΥ; Υπό όρους (200-300 επισκέψεις ασθενών το μήνα) και…ξέχνα το προσφιλές σου ΙΚΑ-προθάλαμο του ιδιωτικού σου ιατρείου. Οι νέοι γιατροί περιμένουν…

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Πολιτικοί και γραφειοκράτες τυμβωρύχοι

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ…και τι δεν πληρώσαμε. Ως φορολογούμενοι (αφήνουμε απ’ έξω τους φοροκλέφτες), για να «εξυγιανθούν» εταιρίες του δημοσίου. Με τον προϋπολογισμό να καλύπτει χρεοκοπημένες ΔΕΚΟ. Από ΟΑ μέχρι ΟΣΕ. Εκεί οι διευθυντάδες με τους ηγεμονικούς μισθούς. Θέσεις βολέματος αποτυχημένων υποψήφιων βουλευτών, είτε υπουργικής εύνοιας.

ΟΛΑ καλά (στις ΔΕΚΟ) και το κλέψιμο πήγαινε σύννεφο. Νόμιμα (και ανήθικα). Με εσωτερικούς κανονισμούς, βολικούς για εργαζόμενους και «εργαζόμενους». Δούλευαν…ρολόι άνθρωποι και μηχανές, με τις απεργίες όπλο ζεσταμένο απ’ τις ριπές μη κάτι αλλάξει. Στο τέλος; Μείον! Ελλείμματα, χωρίς κανέναν τους στο σκαμνί.

ΚΑΙ πώς καλύπτεις ένα δημόσιο χρέος; Επεμβαίνουν οι πολλοί, για να σώσουν τους ολίγους. Καλύπτει (με δανεικά) ο προϋπολογισμός τα ελλειμματικά των ΔΕΚΟ και πάλι απ’ την αρχή. Μέχρι να πέσει σκοτάδι σε υπόγεια πεινασμένων.

ΤΟ πρόβλημα των ανθρώπων που «ζούνε» στα σκοτάδια, με μαγκάλια, κεριά και παγωμένο νερό δεν σηκώνει κομματική εκμετάλλευση. Και, βέβαια, πονηροί ρωμιοί θα χωθούν σαν γλάστρες με βασιλικό. (Στην ουρά για συσσίτιο βρέθηκε ιδιοκτήτης πέντε διαμερισμάτων και με φουσκωμένο πορτοφόλι). Ασφαλώς και θα χωθούν πολιτικοί με το προσωπείο του σωτήρα, μιας και η ψήφος…ακριβή.

ΚΑΙ τι απόμεινε; Η θέληση για να λυθεί το πρόβλημα. Αν το’ θελαν, μπορούσαν. Να ξαναπάμε στα προνόμια των βουλευτών που ψηφίζονται εν σπουδή, για να γίνει το «επάγγελμα» ελκυστικό και κανένας τους/καμιά να μην παραιτείται; Στη γραφειοκρατία που δείχνει τα δόντια της μη φωτιστούν τα σκοτεινά υπόγεια της δυστυχίας;

ΚΑΚΑ τα ψέματα. «Δει δη χρημάτων» και το χρήμα έχει φαγωθεί. Οι δήμοι αδυνατούν και η ΔΕΗ πρέπει να «θρέψει» διευθυντάδες και καρεκλοκένταυρους. Και τι απόμεινε; Αυτό που λέμε δημόσιο και ετήσιος προϋπολογισμός. Αυτός να φορτωθεί τη δυστυχία αναξιοπαθούντων, μιας και φορτώθηκε αγόγγυστα τις χρεοκοπημένες ΔΕΚΟ (και όχι μόνο).

ΚΙ αν ο προϋπολογισμός δεν το «σηκώνει», τότε ν’ ανοίξει τα στραβά του το δημόσιο και να καρφώσει τη ματιά σε χώρους που υπερθερμαίνονται χειμωνιάτικα και καταδροσίζονται το καλοκαίρι. Με τα αιρκοντίσιον τους ανοιχτά σαββατοκύριακα και το κοντύλι της σπατάλης να χρεώνεται το δημόσιο, χωρίς γραφειοκρατικές κουβέντες και ψηφοθηρικές ρητορείες.

Γιατί δεν «μίλησαν»(;!)

Του Θανάση Νικολαΐδη

Θα μας…εξόπλιζαν. Εθνικά, κρατικά, πανελλαδικά. Τι έκαναν; Θωράκισαν το προσωπικό τους συμφέρον. Εξόπλισαν τη τσέπη τους με κρατική μίζα και προμήθεια. Χωρίς την αγωνία πώς θα κρύψουν τα κλεμμένα. Το’ χαν φροντίσει από πριν για να χαθούν τα ίχνη. Το δήλωσε με σιγουριά ο κ. Τσοχατζόπουλος: «Ας ψάξουν. Δεν θα βρουν τίποτα». Όχι, βέβαια γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί τα ίχνη για την «απόδραση» του χρήματος για τις of shore χάνονται, έξω απ’ τα σύνορά μας.

ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ με…αγωνία. Δίκες που…υπόσχονταν πολλά. Για ομολογίες (που δεν έγιναν) και για ονόματα συνενόχων. Περιμένοντας, στριφογύριζε στο μυαλό μας εκείνο το «κάποιοι θα χάσουν τον ύπνο τους». Δεν τον έχασαν-δεν υπήρξε λόγος. Ούτε ομολογία και κατάθεση στοιχείων, ούτε φωνές και αλληλοσπαραγμός. Και τράβηξαν για τη φυλακή…κατά μόνας αυτουργοί (Άκης…φρόντισε για όλη την οικογένεια), με τους μακρινούς συνενόχους να…κοιμούνται μακαρίως. 

ΜΠΟΡΑ είναι-θα περάσει και το χρήμα παραμένει «θαμμένο». Και, βέβαια, οι απορίες μας παραμένουν. Γιατί «δεν μίλησαν», δεν αποκάλυψαν. Είναι το «ένοχος ένοχον ου ποιεί»; Είναι ο φόβος για τις σφαίρες μαφιόζων έξωθεν; Τίποτα δεν είναι. Το ‘ξεραν πως με τσακωμούς στο δικαστήριο και αλληλοκαρφώματα, θα φτάναμε στην πηγή. Στα θησαυροφυλάκια του…ιδρώτα τους. Για ό,τι λάτρεψαν και απόκτησαν, παραμερίζοντας την ηθική.

ΑΝ η Λογίστρια, για παράδειγμα, τινάζονταν απ’ το εδώλιο κραδαίνοντας ένα «χαρτί», είτε και ο Άκης «πυροβολούσε» τον κ. Σμπώκο με πιστόλι, αυτός θα απαντούσε με κανόνι. Θα έμπαιναν σε τάξη τα χαρτιά και τα στοιχεία. Οι «φονιάδες» θα οδηγούσαν τη Δικαιοσύνη στον τόπο του εγκλήματος για αναπαράσταση.

ΓΙ αυτό και…θυσιάστηκαν. Για εαυτούς (ο νόμος προβλέπει πρόωρη…απελευθέρωση) και κληρονόμους. Δεν θα βρούμε τα λεφτά και το δημόσιο θα περιμένει-μόνο οικογένειες με μαγκάλια θα βρούμε.  Στα σκοτάδια, χειμωνιάτικα, και με το όνειρό τους να τελειώνει με ένα πιάτο φαΐ και μια λάμπα στο ταβάνι.

ΤΗΣ φυλακής τα σίδερα είναι για τους…συνετούς και υπομονετικούς. Το όνειρο των «εξοπλισμένων» θα κρατήσει όσο να φαγωθούν τα κρυμμένα. Και (τους) φτάνουν για πολλές ζωές.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ποια…ελληνικά;

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΛΗΣΑΜΕ για δολοφόνους. Ημεδαπούς και αλλοδαπούς (είναι η πλειοψηφία) που τους τρέφουμε στη φυλακή. Έξω, σκότωναν, μέσα αράζουν. Ο φορολογούμενος πληρώνει το καθισιό τους. Για να συντηρούν το τομάρι τους και να σχεδιάζουν το επόμενο χτύπημα.

ΩΣΤΟΣΟ, υπάρχουν και οι «δολοφόνοι» της γλώσσας μας, μοναδικής στον κόσμο, που χάνεται στο χάσμα της λεξιπενίας και της γλωσσικής βαρβαρότητας.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για «δημιουργίες» πτυχιούχων νεότερης γενιάς, με όλα τα μέσα και τις προϋποθέσεις για μόρφωση. Εισπράττουμε το αποτέλεσμα της «μόρφωσης» των καταλήψεων και της αποστήθισης, ακολουθούμε ουραγοί και φύλλο δεν κουνιέται. Κι αν έχουμε πρόστιμο στο κλωτσοσκούφι για μειωμένη απόδοση παίκτη, δεν έχουμε αντίστοιχη «ποινή» για…κακουργήματα στη μόστρα των «παραθύρων». Δείγμα είναι κι αυτό όπως τα άλλα και…απολαύστε τους στο γλωσσικό τους μεγαλείο.

·        Για τα μείζον προβλήματα (Κουζίλος ΧΑ/Μέγα)

·        Αν αγαπάς τους ανθρώπους, δεν αναγάγεις τους νόμους…(Κανέλη/Μέγα)

·        Πρέπει να συμπράξουν μέτωπο (Πατίδης ΚΚΕ)

·        Δεν είναι ψήφο εμπιστοσύνης (Χασαπόπουλος/Μέγα)

·        Ήταν υπέρ του δέοντος…(ΑΝΤ1)

·        Έξυπνα ποιώντες (Τζαμτζής/Μέγα)

·        Του απεχθές χρέους (Βουλευτής ΚΚΕ/Βουλή)

·        Στη λογική του απεχθές του νόμου (Ο παραπάνω)

·        Την εκλογή τους ως Πρόεδροι της Αμερικής (ΑΝΤ1)

·        Ο οποίος φοιτεί στη φιλοσοφική (Μέγα)

·        Κοινοφελή έργο Που κατακλίνουν τους δρόμους (Δούσης/ΑΛΦΑ)

·        Που κατακλίνουν τους δρόμους (Δούσης/ΑΛΦΑ)

·        Το λόγο πλέον το έχει η Δικαιοσύνη (Μακρή/ΑΝΕΛ)

·        Υπερκερνά (αντί υπερκερά=υπέρ+κέρας) (ΣΚΑΪ)

·        Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε χείμαρροι (ΣΚΑΪ)

·        Απαιτείται την έγκριση (Ματθαιόπουλος/ΧΑ/Βουλή)

·        Αφ’ όσον (ο παραπάνω)

·        Το μόνο νομίμως λειτουργόν…(Βορίδης/Μέγα)

·        Και ουκ έστιν τέλος (Σκουρλέτης/ΣΚΑΪ)

·        Να λειτουργεί με πλήρη πρόγραμμα (Αυγενάκης/ΣΚΑΪ)

·        Παρά του ότι (Καμπουράκης/Μέγα)

·        Τον οποίο και τον προσαγάγουν (ΑΛΦΑ)

·        Αυτό δεν διαπραγματεύεται από κανέναν (ΣΚΑΪ)

·        Καλύπτουν μέρος του κόστου (Ε)

·        Κοινοφελή έργο (Αμπελιώτης/Μέγα)

·        Απέκτησε ό,τι ονειρεύεσαι (Σε διαφήμιση)

·        Ερευνούνται δύο σπίτια (Star)

·        Επανέλαβε, αν θέλεις (ΔΤ)

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Κατεπειγόντως!

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΑΠΟΙΑ «κολλάνε» και άλλα τρέχουν. Και τι τρέχει με τα προνόμιά τους; Ψηφίστηκαν νύχτα και με προοπτική. Κατοχυρωμένα και στεγανά, μη πειραχτούν απ’ τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Και ο νόμος περί (μη) ευθύνης υπουργών; Τον εμπνεύστηκαν, τον ψήφισαν τον…εφάρμοσαν.

ΚΑΙ άλλα κι άλλα ψήφισαν κατεπειγόντως και καλοκαιριάτικα. Με ένα νεύμα από κόμματος εις κόμμα, χωρίς τσιρίδες και αντεγκλήσεις. Διόρισαν υπεράριθμους «εργαζόμενους» στη βουλή, ταχέως, υπούλως και ομοθυμαδόν.

ΜΑΣ καταπλήσσει η…ομόνοια των νομοθετών μας για τα καλά και συμφέροντα. Μας καταπλήσσει και η ραθυμία τους για κατεπείγουσες περιπτώσεις. Για ανθρώπους που «ζουν» χωρίς ηλεκτρικό. Και, βέβαια, δεν τίθεται θέμα πειθούς από μια οικογένεια χωμένη στο υπόγειο, με τα κεριά. Έδωσε τις «εξετάσεις» της και δεν χρειάζονται άλλα κριτήρια. ΑΠΟ’ κει και πέρα, περιμέναμε το Κράτος. Αυτό που το κατάκλεψαν φοροφυγάδες και το ρήμαξαν μιζαδόροι. Να σβήσει τα αιρκοντίσιον των Υπουργείων καταργώντας τις ιδανικές συνθήκες πιέσεως και θερμοκρασίας των εργαζομένων και «εργαζομένων». Τη ΔΕΗ με τους καρεκλοκένταυρους και τους διευθυντάδες με αστρονομικούς μισθούς, ιδιαίτερες και οδηγούς. Την περιμέναμε να πρεσάρει τους (μεγαλο)οφειλέτες της να την ξοφλήσουν. Τα κόμματα, με τη χορηγία τους να φαγώνεται πριν φτάσει στα γραφεία τους.

ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ τους δημάρχους να σηκώσουν το κεφάλι για δημότες που «ζούσαν» στο σκοτάδι. Έγκαιρα και προληπτικά. Πριν πληγωθεί βαθιά η ψυχή των παιδιών ενός κατώτερου θεού που «ζεσταίνονται» με μαγκάλι και πλένονται με παγωμένο νερό. Τους «επιμηθείς» δημάρχους της προεκλογικής αφύπνισης. Αυτούς που του καλού καιρού ξενυχτούσαν με τους…επιτελείς για να «σπάσουν» (νόμιμα και ανήθικα) έργα, μεριμνώντας για τα ποσοστά και την προμήθειά τους. 

ΞΥΠΝΗΣΑΝ τα κόμματα (εκλογές έρχονται) και νοιάστηκαν για το…ρεύμα σε παγωμένα υπόγεια, αλληθωρίζοντας προς το ρεύμα για ψήφους. Το θέμα είναι πως ΟΛΟΙ τους το πρόβλημα το εμφανίζουν με…αγκάθια. Ψήφιζαν για τα προνόμιά τους κατεπειγόντως, αλλά εξόχως ράθυμα, χωρίς ψυχή και γραφειοκρατικά, κινούνται για τις επανασυνδέσεις. Με το σταγονόμετρο και με ρυθμούς χελώνας. Αντί να τσακιστούν για μια αχτίδα χαράς και ζεστασιάς σε αναξιοπαθούντες, χριστουγεννιάτικα.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Με…παρθενορραφή

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΕ του «Ολυμπιακούς» στην Ελλάδα, πανηγυρίζαμε. Οι πονηροί τρίβαν’ τα χέρια τους. Οι Καλατράβες είχαν δρομολογήσει τη «δουλειά» τους, οι κυβερνώντες το δούλεμα κι εμείς πληρώναμε. Με δανεικά. Λεφτά υπήρχαν(;), η Ελλάδα καμάρωνε με τον κότινο ξεχασμένο και το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» απατηλό περιτύλιγμα της σπατάλης και της ρεμούλας.

ΚΑΙ τώρα; Πληρώνουμε αναδρομικά, αιματηρά και αδυσώπητα. Οι πολλοί που συνήθως πληρώνουν, με τους λίγους (πολιτικούς) να το’ χουν σκάσει απ’ την πιάτσα, τους ελάχιστους να γράφουν βιβλία και κανέναν τους/καμιά στο σκαμνί.

ΝΑ πάμε στην Υγεία; Υπήρχε άφθονο υλικό στα νοσοκομεία και πίσω του μίζα και προμήθεια. Και σπατάλη. Δεν…το’ ξερε ο διπλανός, σκυμμένος στο δικό του παχνί. Ο συνδικαλιστής το’ ξερε και το’ κρυβε, περιμένοντας τη στιγμή να καθαρίσει για τον εργαζόμενο.

ΚΑΙ στην παιδεία του «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ» προς δόξαν του τοπικού παράγοντα, του βουλευτή, του υπουργού; Μάχη για τη φοιτητική εστία ενίοτε με ψεύτικα χαρτιά και επινοικίαση του δωματίου ακόμα και μετά την αποφοίτηση. Και οι εκατοντάδες λαμαρίνες με κοτόπουλο ψητό που οι μισές πήγαιναν στα σπίτια και στα σκουπίδια κι ο φοιτητής έσβηνε το τσιγάρο του στο γιαούρτι; Τα σκέπασε η λήθη και ξανά άμωμοι και αθώοι…παρθένες με παρθενορραφή στα σκέλη.

ΔΕΝ πάμε παρακάτω, δεν πιάνουμε άλλο σινάφι. Ερχόμαστε στο σήμερα που «κλαίμε πάνω στο χυμένο γάλα». Αραδιαστοί στο «γυαλί», στο δρόμο και στην αγορά, διεκτραγωδούμε την κατάσταση που όλοι μαζί τη φτιάξαμε. Αποτραβιέται ένας-ένας τινάζοντας τους ώμους και πάει, τέλειωσε(!;).

ΚΑΙ, βέβαια, δεν κάνουμε το αυτονόητο, να σηκώσουμε τα μανίκια για δουλειά. Μαθημένοι στη λούφα του παρελθόντος και το βόλεμα. Με τον μαθητή να «μορφώνεται» στο…μάθημα των καταλήψεων, τον φοιτητή στο αμφιθέατρο των ρύπων και της αφίσας και τον πνευματικό του πατέρα να στεριώνει το πόστο του με την κομματική του ψήφο.

ΑΥΤΑ κι αυτά πληρώνουμε και δεν το μαρτυράμε. Απ’ τον μεγαλοφοροκλέφτη, ως τον…καρπουζά στη γωνία. Κι είναι η κάννη στραμμένη στον «εχθρό» και το όπλο προτεταμένο. Με ψυχολογία του αθώου που δικαιούται να βάλλει, χωρίς να περνάει απ’ το μυαλό του το…χαρακίρι.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Οι…πυροβολητές

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΟΥΤΕ αυτό μπορούμε να το χωνέψουμε. Το πυρ ομαδόν κατά των σημερινών, και ο λόγος μας δεν είναι κομματικός. Ψάχνουμε για ενόχους της στιγμής ενώ το έγκλημα ήταν διαρκείας. Και είναι «το πιο εύκολο κυνήγι το κυνήγι του αποδιοπομπαίου τράγου».

ΜΠΗΚΑΝ μπροστά για να μας σώσουν εκείνοι που ευθύνονται κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά. Η ευθύνη διαχέεται. Και δεν είναι έντιμο να τους ρίχνεις τα βόλια επειδή βρέθηκαν μπροστά σου και οι συνένοχοι παραμένουν κρυμμένοι, μακρινοί. Κόμματα που δώσαν’ την σπρωξιά τους στον γκρεμό χωρίς να κυβερνούν. Συνδικαλιστές λυσσασμένοι για αυξήσεις που «δεν είδαν και δεν άκουσαν» για φακελάκι και προμήθεια. Δεν μπούκωσε τη μύτη τους η μπόχα της διαφθοράς, δεν διέκριναν τους γλεντζέδες του πάρτι και ολετήρες της οικονομίας. Και οι «ιδεολόγοι» που άρμεξαν ό,τι παλιό μπορούσαν και, μαθημένοι να τρώνε, πέρασαν απέναντι προσδοκώντας νέο φαγοπότι; Οι κάποιοι οπορτουνιστές κοινοβουλευτικοί που αλλαξοπίστησαν κρατώντας τη χρυσοφόρο έδρα;

ΠΥΡ ομαδόν, λοιπόν, σ’ αυτούς που βλέπουμε. Παπαδάκηδες που (προσ)καλούν για να φλυαρούν οι ίδιοι, διακόπτοντας. Αυτιάδες αφηνιασμένοι (με την κα Μάγδα σε πόζες και το μάτι στο μόνιτορ). Δεν έχει λόγους να μην συντάσσεται με τους πυροβολητές η κα Τσαπανίδου με το κομπόδεμα απ’ τον καιρό της ΝΕΤ που σκόρπαγε τα λεφτά μας σε Λυριτζήδες. Καλά κάνουν(;) μιας και τα νούμερα της τηλεθέασης διαμορφώνονται απ’ τους δυσαρεστημένους, ωστόσο, καλύτερο θα’ ταν να μας θυμίζουν πρόσωπα, σινάφια και πρακτικές που μας φέραν’ στη σημερινή κατάντια κι ας έπεφταν τα νούμερα.

ΒΓΑΙΝΟΥΝ ένα-ένα τα λαβράκια απ’ την απόχη, η μπόχα φράζει μύτες κι αυτοί «δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν ξέρουν». Τότε…ήξεραν. Τ’ άρπαζαν οι ίδιοι, τ’ άρπαζε ο διπλανός κι όλοι τους, σήμερα, σιωπούν, απέχουν και περιμένουν. Καθένας με τις προσδοκίες του. Και, βέβαια, μας τρομάζει η επιμονή τους για μιαν απ’ τα ίδια. Τόσος…ενθουσιασμός για επιστροφή στα προ μνημονίων και τρόικας δεδομένα; Για γεμάτα ταμεία με δανεικά (κι όποιος προλάβει να τ’ αδειάσει);

ΦΤΑΙΝΕ, λοιπόν, οι σημερινοί που «αίρουν τις αμαρτίες» μιας διεφθαρμένης Ελλάδας, άρα οι υπόλοιποι, με τα λευκά φτερά, δικαιούνται να…πυροβολούν.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Να παρατήσουν τα…Πειθαρχικά τους!

Του Θανάση Νικολαΐδη

 «ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ». Σε ευνομούμενη Πολιτεία θα σκορπούσε τρόμο. Ο νεοέλληνας το αγνοεί επιδειχτικά και με το δίκιο του. Αν είναι ιδιώτης, θα καθαρίσει ο συνδικαλιστής. Αν πρόκειται για δημόσιο «λειτουργό», θα τον σώσει ο στημένος μηχανισμός. Με αναβολές και καθυστερήσεις, μέχρι η αμαρτία να ξεχαστεί. Και τι απόμεινε να τον τρομάξει; Μόνο η ποινική δίωξη!

ΑΡΚΕΤΑ μας…έπαιξε ο κ. Πρύτανης. Την Πολιτεία, τους θεσμούς, τους φοιτητές, τον κόσμο. Έκλεισε το…μαγαζί «του», έκλεισε το μάτι στους «αγωνιστές»-Διοικητικούς και πάει για το Παρίσι, όπου ο νους κι η σκέψη του. Ωστόσο, το «Μαγαζί» έχει λειτουργικά έξοδα, έχει και «χρέη». Και ο κ. Πρύτανης; Τον παρέπεμψαν στο «Πειθαρχικό» και του’ δωσαν «παράσημο» και πόντους. Προεκλογική (του) εκστρατεία χωρίς δαπάνη, τζάμπα πόντοι για να προαλείφεται υπουργός (π. χ. πολιτισμού), με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

ΤΟΝ χάιδεψαν και τον κανάκεψαν, τον πέρασαν «Πειθαρχικό» και ο κύριος χαμογελούσε. Και μόνο όταν κάτι ακούστηκε για ποινικές ευθύνες, ο Πρύτανης σκυθρώπιασε. Με την αυστηρότητα και την ακρίβεια του ο δικαστής διαπιστώνει κακοδιαχείριση δεκάδων εκατομμυρίων στο «Καποδιστριακό» και είναι «έργο» ανθρώπων. Διοικητικών με επικεφαλής τον ίδιο και μακάρι να βγει αθώος.

ΣΗΜΑΣΙΑ έχει πως τα «Πειθαρχικά» τους σε ένα «Σύστημα» που όλα τα πρόβλεψε και τα φρόντισε είναι για να φαίνεται πως υπάρχουν οι θεσμοί. Με τις ασφαλιστικές δικλίδες και τα «παραθυράκια». Το δημόσιο «αγαπάει» τους ανθρώπους του. Και πιο πολύ τους «αμαρτωλούς». Οι αφελείς προσαρμόζονται, αλλιώς, κινδυνεύουν. Στην Ελλάδα της (παρ)ανομίας, ο φταίχτης έχει το πάνω χέρι. Προστατεύεται απ’ το αόρατο δίχτυ μιας μαφίας που δούλεψε για δεκαετίες, συστηματικά. Ο καταγγέλλων που «χαλάει την πιάτσα» βρίσκει τον μπελά του, γι αυτό και σιωπά, ζαρώνει και ευθυγραμμίζεται.

ΣΤΗΝ Ελλάδα της αταξίας, τον φταίχτη τον καλύπτει το σινάφι και καθαρίζει ο…εθνικός προϋπολογισμός. Τόσες ελλειμματικές ΔΕΚΟ και κανέναν δεν είδανε στο σκαμνί. Τόσα ταμεία που τα’ δειασαν μακρυχέρηδες και οι δράστες παραμένουν στο σκοτάδι.

ΓΙ αυτό και η νομοθεσία πρέπει να το γυρίσει στο…ποινικό. Αυτό τρομάζει και απονέμει δικαιοσύνη. Τα Πειθαρχικά τους είναι διακοσμητικά και εξόχως…διασκεδαστικά.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Μαγκάλια στα σκοτάδια…

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΤΑ κόμματα ετοιμάζονται για…εισπράξεις. Για ταμεία που αδειάζουν με καταπληκτικές αστραπιαίες κινήσεις «ιδεολόγων». Απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό. Μη…παραστρατήσουν τα κόμματα και αναζητήσουν άλλες πηγές από δρόμους πονηρούς. Για να παραμείνουν…αγνοί οι πολιτικοί μας.

ΠΑΜΕ στα «επί μέρους», δειγματοληπτικά. Άγνωστος(;) κατέθεσε 150 χιλιάρικα στο όνομα του κ. Μαντέλη. Υπουργός ήταν, το ποσό…αμελητέο, ποιος τον πιάνει τον Μαντέλη. Όταν ξέφυγε μια μπόχα ανεπαίσθητη, ισχυρίστηκε πως ήταν «δώρο για τις σπουδές των παιδιών του». Σήμερα λέει πως ήταν για το Κόμμα. Τρέχα γύρευε, ωστόσο, αν είσαι υπουργός, σπουδάζεις τα παιδιά σου με…δωρεές. Σε λατρεύουν αγνοί…ιδεολόγοι ως ιδεολόγο και το κόμμα λειτουργεί σαν χωνευτήρι. Για λεφτά και αμαρτίες.

ΚΙ ούτε με τον «στρατηγό» βγάλαμε άκρη. Το εκατομμυριάκι χάθηκε κάπου ανάμεσα σε Κόμμα και Τσουκάτο, χωρίς κανένας τους να χρεωθεί το χρήμα και την ηθική ζημιά. Περιμένουμε «ενημέρωση» για τα ίχνη και τη διαδρομή του. Κι αν ο κ. Σημίτης σκέφτεται να μας ξανάρθει, μην το κάνει χωρίς εξηγήσεις περί το εκατομμύριο-θα’ ναι…προαπαιτούμενο.

ΚΑΙ οι άγιοι εκείνοι πατέρες που κουμαντάρουν το Βατοπέδι; Εκεί, μην περιμένεις σαφήνεια και πράμματα χειροπιαστά. Ούτε καταδίκες, κελιά και επισκέψεις. Έχουν το δικό τους κελί και μην τα βάζεις με το ράσο-πίσω του η Εκκλησία. Με τους πιστούς (διάβαζε αφελείς) και τους πονηρούς. Κι αν δεις δημοσιογράφο, «επί Βατοπεδίου», με τρεις βίλες, θεώρησε πως αποκτήθηκαν απ’ τη δημοσιογραφία και πάει, τέλειωσε.

ΚΑΙ τώρα που μάθαμε πως ο Πρύτανης είναι ΣΥΡΙΖαίος τι κερδίσαμε; Απλά, δεν μας ενδιαφέρει. Τώρα που αποκαλύφθηκε ποιος κρατούσε το Πανεπιστήμιο κλειστό για να κάνουν παιχνίδι οι «Διοικητικοί»; Μας ενδιαφέρει, ωστόσο, στην Ελλάδα δεν πληρώνει ο φταίχτης. Δεν θα τον καθίσουν στο σκαμνί για να σηκωθεί με μερικά εκατομμύρια χρέος στην πλάτη από καταδίκη. Το πολύ-πολύ να τον δούμε βουλευτή μεθαύριο και, ως υπουργός, να το σκάει για μια κλεφτή παράσταση στο Παρίσι που θα (ξανα)καταπλήξει την παγκόσμια θεατρική σκηνή.

Η κομματική αλητεία δεν δίνει πεντάρα για να θάψουν την 13/χρονη. Φόρεσε τα καλά της (η κομματική αλητεία), αλλά ακόμα δεν περιδιαβαίνει τις φτωχογειτονιές. Θα το κάνει αύριο (ψάχνοντας για ψήφους) και αγνοώντας επιδεικτικά τα μαγκάλια στα σκοτεινά υπόγεια.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ

Δεκέμβρης ‘44

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ εισέβαλαν μόνο οι Γερμανοί. Ήρθαν και οι Άγγλοι. Οι Γερμανοί σκότωναν. Οι Άγγλοι υπονόμευαν. Με πράκτορες ανάμεσα σε ΕΛΑΣίτες στο βουνό και υπήρχε…λόγος. Αφού μας χρησιμοποίησαν ποντάροντας στο πατριωτισμό του έλληνα και στο αντιφασιστικό του φρόνημα, έπρεπε να περάσει στην ιστορία ό,τι θύμιζε αριστερά και ΚΚΕ.

ΓΙ αυτό και ξεκίνησαν νωρίς την προετοιμασία για την «αλλαγή φρουράς». Η συμφωνία του Λιβάνου βάζει τη θηλιά στο λαιμό του ΚΚΕ (με την υπογραφή του) και στη Καζέρτα αναγνωρίζεται καθολικά και «ενυπογράφως» ο Σκόμπι γενικός δερβέναγας στη…Σκομπία του.

ΟΛΑ έτοιμα ανθελληνικά και…αντικομουνιστικά κι ας ήταν φρέσκια η διακήρυξη του…λαοκράτη Γ. Παπανδρέου («Πιστεύουμε και εις την λαοκρατίαν» - Σύνταγμα, Οκτώβρης ’44). Το ΚΚΕ οργανώνει τη μεγάλη διαδήλωση της 3^ης Δεκ. ’44, στο Σύνταγμα. Ξαφνικά πέφτουν ριπές και οι πρώτοι νεκροί. Οι ακροβολισμένοι ασφαλίτες του Ά. Έβερτ σημαδεύουν καλά και το σχέδιο εξελίσσεται…ικανοποιητικά. Με τους (28) νεκρούς διαδηλωτές (και της επόμενης μέρας-σαν σήμερα) έναυσμα για ν’ αρπάξει φωτιά η Αθήνα.

ΑΥΤΟ ήταν κι αρχίζει η «Μάχη της Αθήνας». Θα κρατήσει 33 μέρες και η αναμέτρηση θα είναι άνιση. Αριστεροί απ’ τη μια (ΕΑΜίτες, ΕΛΑΣίτες…) χωρίς καν σχέδιο κατάληψης της Αθήνας κι απέναντι το…Κράτος. Ενισχυμένο και ασφαλές με την παρουσία Άγγλων κομάντος που θα συλλαμβάνουν αθηναίους πολίτες. Με αεροπλάνα της ΡΑΦ να μολύνουν τον αττικό ουρανό και τους…Ρώσους χιλιάδες μίλια μακριά, άσχετους και αμέτοχους.

Η ζυγαριά έγειρε, ο Τσώρτσιλ ήθελε τον Γ. Παπανδρέου πρωθυπουργό και η επίσκεψή του (παραμονή Χριστούγεννα ’44) φανέρωνε το «ενδιαφέρον» του για τα ελληνικά πράγματα. Γι αυτό και το ΚΚΕ τηλεγραφούσε ευχαριστώντας την…εξοχότητά του. (Με τέτοιας πνευματικής οξυδέρκειας ηγέτες του ΚΚΕ, γιατί να μην τσουβαλιάσουν την αριστερά Τσώτσιλ και Παπανδρέου;).

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ η Βάρκιζα και η ταπείνωση, πριν αρχίσει ο μεγάλος διωγμός. Το δράμα είχε τη συνέχεια του, για να καταλήξει στη μεγάλη τραγωδία του Εμφυλίου. Η Ελλάδα «επεδικάσθη» στη Δύση και η παγκόσμια μοιρασιά στη Γιάλτα δεν σήκωνε επιμέρους διεκδικήσεις της αριστεράς και δη με ηγεσίες μπαρμπέρηδων, καπνεργατών και τσαγκαράδων.

ΤΑ «Δεκεμβριανά» τέλειωσαν ως προανάκρουσμα, ο δρόμος για τη μεγάλη σφαγή άνοιξε και η έκρηξη του Εμφυλίου ήταν υπόθεση μερικών μηνών και κατάλληλης…προετοιμασίας.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Εύκολη λεία και…ιερές αγελάδες

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΟΙ απολυμένοι σχολικοί φύλακες καθιστοί, ακίνδυνοι, ανενεργοί. Τα ΜΑΤ όρθια, «δραστήρια», επικίνδυνα. Δείχνει η Πολιτεία τα δόντια της για τους «επόμενους». Οι…προηγούμενοι δεν χαμπαρίζουν. Ταχτοποιημένοι στα γραφεία τους και δημοσία δαπάνη τρεφόμενοι, «ιερές αγελάδες» που δεν τους τρομάζει φοβέρα καμιά. Γιατί; Γιατί δεν είναι «ταπεινοί» σχολικοί φύλακες-είναι «εργαζόμενοι» της βουλής. Δεν τους διόρισαν τα κοινωνικά κριτήρια της γειτονιάς-τους διόρισε η πολιτική αλητεία των πολιτικών μας. Διαχρονικά και αδιακρίτως «σημαίας».

ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ την πίεση για μείωση του υδροκέφαλου Κράτους. Την εύκολη «πηγή» για απολύσεις δεν κατανοούμε. Καθαρίστριες και…καθαρίσαμε. Σχολικοί φύλακες και…διαφυλάξαμε την τιμή μας. Με την ατιμία να κόβει βόλτες ανενόχλητη σε χώρους δυσπρόσιτους και απαρατήρητους. Δεν βγήκαν στους δρόμους οι «εργαζόμενοι» της βουλής-καθάρισαν «εσωτερικά». Με τους βουλευτές να τους κλείνουν το μάτι και τα κόμματα-ομπρέλα προνομίων και ανομημάτων.

ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ, κολλάμε στα Υπουργεία. Σε στρατό εργαζομένων, «εργαζομένων» και λουφαδόρων, που δεν «κινδυνεύουν», δεν διαμαρτύρονται δεν βγαίνουν στο δρόμο. Και πότε, ποιος και πώς τους διόρισε; Μην το ψάχνεις, θα χαθείς. Απ’ το «κατόπιν ενεργειών μου» στον μπάρμπα απ’ την Κορώνη κι από ‘κει στα «δικά τους παιδιά».

ΣΤΗ συνέχεια, εισχωρήσαμε στα υπουργικά γραφεία. Με τους προθαλάμους και το προσωπικό. Τους γραμματείς, συμβούλους και ειδικούς συνεργάτες. Πολλή δουλειά, πολύς…ιδρώτας, πολλή σιγουριά. Ένας κόσμος απόκοσμος, χωρίς την αγωνία της διαθεσιμότητας και τον εφιάλτη της απόλυσης. Όλα κανονισμένα και ρυθμισμένα, με το (δημόσιο) ταμείο να μην τους προλαβαίνει.

ΚΑΛΗ είναι η «γραφή» τους, αλλά κακό το δείγμα της. Τους παινέψαμε για τον ηρωισμό τους να αναλάβουν, ωστόσο, πρέπει να πείσουν. Και τον τελευταίο που το κόψανε το ρεύμα οι αποφασίζοντες, απ’ τη ζεστασιά των γραφείων τους.

ΜΙΑ-δυο, λοιπόν, και πείθεις. Πώς; Αρπάζοντας απ’ το σβέρκο εκείνους που περισσεύουν. (Για δουλειά 2 ατόμων, διόρισαν 20(!) στη βουλή. Και βέβαια, να μας απαντήσουν οι υπουργοί αν τους είναι απαραίτητοι όλοι εκείνοι οι σκυμμένοι στο κομπιούτερ που καμώνονται πως δουλεύουν).

ΟΣΟ δεν γίνονται κινήσεις δίκαια, αμφίπλευρες και ισορροπημένες, δεν πείθεται ο πολίτης. 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

«Πόλεμος ένδοξος…»

Του Θανάση Νικολαΐδη

 «ΣΑΝ βγεις στον πηγαιμό για την Ελλάδα», με κρουαζιερόπλοιο, να εύχεσαι μην πέσεις σε λιμάνι αποκλεισμένο. Κι αν είσαι Ευρωπαίος; Τράβα τη μερσεντές σου στους «δρόμους» της Χαλκιδικής κι αν βγεις γερός, σταυροκοπήσου.

ΚΑΙ για την Αθήνα του Παρθενώνα; Πάρε βαθειά ανάσα. Για το θυμικό και για τη τσέπη σου. Ανά 20 χιλιόμετρα και πριν καλά-καλά το αμάξι πιάσει την τελική, σε περιμένει ο…ληστής. Φρενάρεις, σταματάς και, εκεί στις κατεβασμένες μπάρες, καταθέτεις την αξιοπρέπειά σου. Και τον οβολό σου. Για δρόμους που δεν έγιναν. Στην Ελλάδα που τα ευρωπαϊκά κονδύλια φαγώθηκαν πριν γίνουν άσφαλτος, εργολάβοι τα’ κονόμησαν και μεσάζοντες έγιναν πλούσιοι.

ΣΕ μιαν Ελλάδα, λοιπόν, αφυδατωμένη, πέφτεις στα νύχια των μεγαλοεργολάβων. Διόδια, σου λένε. Αν τα γουστάρεις. Αλλιώς συνέχισε, χωρίς δρόμους και μην ψάχνεσαι για το ακριβό…γάλα (από σοκάκια).

ΔΕΝ έχουμε Λαλιώτη, έχουμε Χρυσοχοΐδη. Ο πρώτος «έφυγε νωρίς» απ’ το προσκήνιο (κομήτης είναι, θα ξανάρθει), αλλά υπάρχει και παρασκήνιο. Ο σημερινός έδωσε(;) τη μάχη των διοδίων, έπεσε…αντιηρωικά και συνεχίζει. Προς τι; Γιατί; Για να νιώθει ο εποχούμενος σαν ποντικός στη φάκα. Περιτριγυρισμένος από δυσκίνητες μπάρες και με τον εφιάλτη των διοδίων. Υπερβολές, θα σου πει ο βουλευτής. Και τι ψυχή έχουν 23 ευρώ για Θεσσαλονίκη-Αθήνα που κοντεύουν τα 30; Δεν του απαντάς μη χαλάσεις τη διάθεσή σου, ωστόσο, οι του σιναφιού του που…ξεραίνουν το «σκ…» τους επέμεναν και δεν πληρώνουν διόδια! Εξαίρεσαν τον εαυτό τους από ό,τι τρομάζει και ταλαιπωρεί τον πολίτη.

Ο τουρίστας επιμένει. Οδικώς και…αρχαιολογικώς. Πολύ ακριβά του πουλάμε το τουριστικό μας προϊόν. Με τα διόδια που φαίνονται και με τις κλεψιές που δεν φαίνονται. Κι αν ήρθε στην Ελλάδα για να τον κλέψει ο ταξιτζής και για να τον φεσώσουν με μια πορτοκαλάδα, δεν θα ξανάρθει! Κι αν δεν ξανάρθει; Φτάνει που ο ρωμιός έκανε τη «δουλειά» του και ξανά προς τη…δόξα. Με την ανασφάλιστη εργασία, χωρίς έκδοση αποδείξεων και εγγυήσεις υγειονομικών δεδομένων.

ΔΙΟΔΙΑ; Πάλη με τους μεγαλοεργολάβους στα μαρμαρένια αλώνια; Κύριε Χρυσοχοΐδη, υπάρχει και ο «ένδοξος» δρόμος της παραίτησης. «Πόλεμος γαρ ένδοξος ειρήνης αισχράς αιρετότερος».

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

«Πόλεμος ένδοξος…»

Του Θανάση Νικολαΐδη

 «ΣΑΝ βγεις στον πηγαιμό για την Ελλάδα», με κρουαζιερόπλοιο, να εύχεσαι μην πέσεις σε λιμάνι αποκλεισμένο. Κι αν είσαι Ευρωπαίος; Τράβα τη μερσεντές σου στους «δρόμους» της Χαλκιδικής κι αν βγεις γερός, σταυροκοπήσου.

ΚΑΙ για την Αθήνα του Παρθενώνα; Πάρε βαθειά ανάσα. Για το θυμικό και για τη τσέπη σου. Ανά 20 χιλιόμετρα και πριν καλά-καλά το αμάξι πιάσει την τελική, σε περιμένει ο…ληστής. Φρενάρεις, σταματάς και, εκεί στις κατεβασμένες μπάρες, καταθέτεις την αξιοπρέπειά σου. Και τον οβολό σου. Για δρόμους που δεν έγιναν. Στην Ελλάδα που τα ευρωπαϊκά κονδύλια φαγώθηκαν πριν γίνουν άσφαλτος, εργολάβοι τα’ κονόμησαν και μεσάζοντες έγιναν πλούσιοι.

ΣΕ μιαν Ελλάδα, λοιπόν, αφυδατωμένη, πέφτεις στα νύχια των μεγαλοεργολάβων. Διόδια, σου λένε. Αν τα γουστάρεις. Αλλιώς συνέχισε, χωρίς δρόμους και μην ψάχνεσαι για το ακριβό…γάλα (από σοκάκια).

ΔΕΝ έχουμε Λαλιώτη, έχουμε Χρυσοχοΐδη. Ο πρώτος «έφυγε νωρίς» απ’ το προσκήνιο (κομήτης είναι, θα ξανάρθει), αλλά υπάρχει και παρασκήνιο. Ο σημερινός έδωσε(;) τη μάχη των διοδίων, έπεσε…αντιηρωικά και συνεχίζει. Προς τι; Γιατί; Για να νιώθει ο εποχούμενος σαν ποντικός στη φάκα. Περιτριγυρισμένος από δυσκίνητες μπάρες και με τον εφιάλτη των διοδίων. Υπερβολές, θα σου πει ο βουλευτής. Και τι ψυχή έχουν 23 ευρώ για Θεσσαλονίκη-Αθήνα που κοντεύουν τα 30; Δεν του απαντάς μη χαλάσεις τη διάθεσή σου, ωστόσο, οι του σιναφιού του που…ξεραίνουν το «σκ…» τους επέμεναν και δεν πληρώνουν διόδια! Εξαίρεσαν τον εαυτό τους από ό,τι τρομάζει και ταλαιπωρεί τον πολίτη.

Ο τουρίστας επιμένει. Οδικώς και…αρχαιολογικώς. Πολύ ακριβά του πουλάμε το τουριστικό μας προϊόν. Με τα διόδια που φαίνονται και με τις κλεψιές που δεν φαίνονται. Κι αν ήρθε στην Ελλάδα για να τον κλέψει ο ταξιτζής και για να τον φεσώσουν με μια πορτοκαλάδα, δεν θα ξανάρθει! Κι αν δεν ξανάρθει; Φτάνει που ο ρωμιός έκανε τη «δουλειά» του και ξανά προς τη…δόξα. Με την ανασφάλιστη εργασία, χωρίς έκδοση αποδείξεων και εγγυήσεις υγειονομικών δεδομένων.

ΔΙΟΔΙΑ; Πάλη με τους μεγαλοεργολάβους στα μαρμαρένια αλώνια; Κύριε Χρυσοχοΐδη, υπάρχει και ο «ένδοξος» δρόμος της παραίτησης. «Πόλεμος γαρ ένδοξος ειρήνης αισχράς αιρετότερος».

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Φερτοί…ιδεολόγοι

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΧΤΥΠΗΣΕ καμπανάκι και σκίρτησε η καρδιά τους. «Ξεπουλιέται δημόσια περιουσία (1-2 στρεμμάτων), ο ιδιώτης ξερογλείφεται…τι καθόμαστε;». Και πήραν το δρόμο για το περιφερειακό συνέδριο. Οργανωμένοι, φανατισμένοι και (ακόμα) χωρίς σιδερογροθιές. Αρκούσαν τα…μπράτσα του κ. Στάθη Παναγούλη, τριγύρω τραμπούκοι «ιδεολόγοι» (ευτυχώς χωρίς κουκούλα) και η δουλειά έγινε.

ΕΥΚΟΛΗ η δημοκρατία στην εφαρμογή της, δύσκολη για απαίδευτους, κι όσο για τους μη δημοκράτες…δεν το συζητάμε. Αυτοί καθαρίζουν (με κραυγές) για πάρτη της και τη γρονθοκοπούν την κατάλληλη στιγμή. Όφειλαν οι φερτοί μπαχαλάκηδες να δεχθούν την απόφαση της πλειοψηφίας (Σγουρού, Κικίλια, Ψαριανού) και δεν το’ καναν. Μια, λοιπόν, ακόμα ευκαιρία για δράση…εθνική και πατριωτική, μη ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία μας, μη καταστρέψουν το περιβάλλον ιδιώτες.

ΑΥΤΑ βλέπουν (και) οι Τροϊκανοί και μας αλλάζουν τα φώτα. Και χίλια ακόμα χρόνια να περάσουν απ’ τη σύσταση του ελληνικού κράτους, θα φαντάζουμε σαν καβγατζήδες στο παγκόσμιο στερέωμα, και μόνο από λύπηση θα μας νοιαστούν οι ξένοι.

ΟΙ διαφορές δυο φαινομένων φαίνονται, αν τα βάλεις δίπλα-δίπλα. Χωρίς προκατάληψη και προκατασκευασμένη κρίση. Γι αυτό και πάμε στο μείζον πρόβλημα που δεν προβάλλεται από κανάλια, δεν αναλύεται, δεν συζητιέται. Είναι από ντροπή μας στους εταίρους; Μη φανεί πού πάνε τα λεφτά; Έτσι κι αλλιώς, πληρώνουμε!

ΚΑΙ τι πληρώνουμε; Κάποια εκατομμύρια ευρώ τη μέρα. Για τις ανοιχτές χωματερές στην πατρίδα μας-Ελλάδα απέραντο σκουπιδότοπο-που κανέναν μας δεν συγκινεί. Αφού, λοιπόν, το πρόβλημα είναι «πανελλαδικό» και μας αγγίζει (πολιτικούς και πολίτες) δεν είναι δίκαιο να το φορτώνεις σε φορείς και κόμματα. Ωστόσο, είναι σωστό να σαρώνουμε στο μυαλό πράξεις και πρακτικές «ιδεολόγων».

ΔΕΝ νοιαστήκαμε για τις ανοιχτές χωματερές και πληρώνουμε πρόστιμα στην Ε.Ε., αλλά να τους θυμηθούμε ποιοι και πώς ξεσήκωναν τους μαθητές-πετροβολητές των ΜΑΤ-μη γίνει χωματερή (είτε ΧΥΤΑ) στην περιοχή τους.

ΟΙ ίδιοι ηθικοί αυτουργοί των εν δυνάμει δολοφόνων στις Σκουριές. Κέρβεροι μη χαθεί σπιθαμή ελληνικής γης στους «βαρβάρους». Κι είναι το ζόρι τους μη μείνουν πίσω από εντυπώσεις, ψήφους και ποσοστά.