Ο ΦΠΑ του…ταβερνιάρη

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΑΣ ξεκινήσουμε απ’ το αναξιόπιστο Κράτος. Το φτωχό Κράτος με τους πλούσιους διαχειριστές του. Με τα χρέη του, την αδιαφορία για την πορεία των οικονομικών και το «πέρα βρέχει» για να εξοφλήσει τους πιστωτές του, τσεπώνοντας (και) τον ΦΠΑ. Με αιχμή (της αναξιοπιστίας του) τους ομολογιούχους, εξαπατημένους και αδικημένους.
ΚΑΙ βάλθηκαν να μαζέψουν αγχωδώς ό,τι ξοδεύτηκε αφρόνως, στις δεκαετίες της ευωχίας (στο πάρτι) και της ξεγνοιασιάς. Πιέζονται (οι κυβερνώντες) γιατί πιέζονται, ψάχνουν και δεν βρίσκουν, παλεύοντας με το θεριό. Με τα σωστά και τα λάθη τους, τα περίεργα, τις υπερβολές και την ανακολουθία τους.
ΑΠ’ την άλλη, μια κοινωνία που…αντιστέκεται. Κατά σινάφι και «ιδεολογία». Από κεκτημένη ταχύτητα και δέος μπροστά στην αλλαγή. Επαγγελματίες δρομολογημένοι στο κυνήγι του κέρδους στην καπιταλιστική αγορά και με…πατέντα ελληνική.
ΔΕΝ αποδίδει έγκαιρα (είτε καθόλου) ο έμπορος το ΦΠΑ. Σαν να’ ταν δικό του έσοδο κι ας το’ χε πληρώσει ο πελάτης. Και πάμε στο απαράδεκτα υψηλό 23% της εστίασης. Το φορτώθηκε ο εστιάτορας, ανέβασε τις τιμές και κανένα πρόβλημα. Το εισέπρατταν όλοι, το παρακρατούσαν οι πολλοί και…ουδέν πρόβλημα. Μέχρι που προέκυψε το πρόβλημα της κρίσης. Με άδεια τη τσέπη του ο…εξοδούχος πολίτης, δεν έχει περιθώρια να του την ελαφρύνει περισσότερο το αφεντικό του μάγειρα και του γκαρσονιού.
ΛΙΓΟΣΤΕΨΕ η πελατεία, ξέσπασε γκρίνια και η πίεση για το ΦΠΑ έγινε αφόρητη. Με το δίκιο του ο εστιάτορας κι ο ταβερνιάρης απαιτούν χαμηλότερη φορολογία για να «σταθούν» κι ας το…τσέπωναν μια ζωή. Το 23% δεν…τρώγεται και του τρώει τα σωθικά. Ωστόσο, ας κάνουμε μιαν υπόθεση, (εις)ακούοντας το δίκαιο αίτημά τους.
ΜΕ την…άδεια της Τρόικα, μειώνουμε το ΦΠΑ. Αύριο το πρωί και σε επίπεδα ευρωπαϊκά (13%). Τρίβει τα χέρια του ο εστιάτορας, ακονίζει το μαχαίρι του ενθουσιασμένος ο σαντουιτσάς, χαμογελάει ευτυχισμένος ο τυροπιτάς και χαϊδεύει το μουστάκι του ο ταβερνιάρης. Το εισπράττει απ’ τον πελάτη (ενσωματωμένο στις τιμές) κόβοντας είτε όχι απόδειξη, το ξεχωρίζει για το…κωλοτσεπάκι σαν δικό του και στην υγειά του πελάτη.
ΘΑ τσεπώνουν (στην πλειοψηφία τους) τον ΦΠΑ οι «επιχειρηματίες» και ο τιμοκατάλογος δεν πρόκειται ν’ αλλάξει…αυθορμήτως. Όπως ο βενζινάς που σπεύδει ν’ αλλάξει τις τιμές προς τα πάνω, «ξεχνώντας» το αντίστροφο. Και; Έτσι θα πάει η δουλειά; Όχι. Θα τις αλλάξει ο έλεγχος και ο ανταγωνισμός. Με το 13% να αποδίδεται αμέσως, το Κράτος να ανταποκρίνεται και τον τουρισμό μας να αρμενίζει με ούριο άνεμο.

 οι βλαστοί…

Ω αναγνώστη αφελή!
Μας λεν οι ΜουΜουΕδες
Που για τις προδοσίες τους
Εισπράττουνε λουφέδες,
Πως είν’ κατόρθωμα τρανό,
Που των φρουρών η δράση
Έβαλε φρένο στο Βλαστό,
Το «στυγερό κακοποιό»,
Για να μην αποδράσει…

Για να ξεχνάς πως στη Βουλή
Υπάρχουνε βλαστοί πολλοί
Ασύγκριτα πιο στυγεροί
Απατεώνες και ληστές
Που ’χουν κατάμαυρες ψυχές
Και καταχθόνιο σκοπό
Να εξαφανίσουν το λαό
Μαζί με την πατρίδα
Και να δολοφονήσουνε
Την κάθε μας ελπίδα…

Και οι φρουροί μας οι καλοί
Που βάζουνε την τάξη
Αντί προστάτες, όπως λεν
Να είναι του πολίτη
Προστάτες είναι και φρουροί
Του καθενός αλήτη
Και τους ληστάρχους έχουνε
«Μη βρέξει και μη στάξει»…

Και το λαό τον αφελή
Σε κάθε ευκαιρία
Τον βασανίζουνε πολύ
Κι όταν για τ’ άδικο μιλεί
Τον κυνηγούνε σαν σκυλί…

παπα-Ηλίας

Ο (μακαρίτης) Τσάβες…το’ ξερε;

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΔΕΝ είναι που τους…έβριζε δημόσια ο Τσάβες δίνοντας τη «γραμμή» και σε άλλους της Λατινικής Αμερικής. Ήταν το «σοσιαλιστικό» του καθεστώς, οι δεσμοί με τον «πατέρα του» Κάστρο, ήταν ό,τι θύμιζε κομουνισμό στις μέρες μας, ένα…γαϊδουράγκαθο, κοντολογίς, ανάμεσα σε λουλούδια πασπαλισμένα με άρωμα.
ΚΑΙ, βέβαια, δεν ευθύνεται ο κ. Ομπάμα. Μπορεί και να λυπήθηκε ως άνθρωπος, αλλά κανένας δεν τον ρώτησε για τη ζωή και τον θάνατο του Τσάβες. Όπως δεν το υποψιάζονταν τόσοι και τόσοι (αμερικανοί) Πρόεδροι πως χτυπάει το καμπανάκι τους για τον άλλο κόσμο. Με το εξάσφαιρο σε χέρια ασύλληπτου «αγνώστου», εξασφαλισμένου με προστάτες-εντολείς.
ΚΑΙ, βέβαια, τα προβλήματα της Βενεζουέλας και το καθεστώς του Τσάβες είναι εξωτερικό θέμα για τις ΗΠΑ, αλλά κατέστη…εσωτερικό. Ελλείψει αντιπάλου. Νιώθουν μονάχοι στον κόσμο αφέντες οι Αμερικάνοι κι ήταν να μη «φάει χώμα» η πλάτη του αντιπάλου. Κι αν «τότε» σκιάζονταν(;) τους Σοβιετικούς ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους…κοιμισμένους και αρτηριοσκληρωτικούς του Κρεμλίνου, σήμερα δεν μπαίνουν στον κόπο να ζυγιάσουν ούτε καν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Είναι δικιά τους! Με πιστούς είτε πειθαναγκασμένους λαούς και κράτη.
ΚΑΙ με τι στοιχεία να ενοχοποιήσεις τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ για την εξόντωση αντιπάλων τους που «παρεκκλίνουν»; Δεν υπάρχουν. Γι αυτό και στέκεσαι μακρινός παρατηρητής, εικάζοντας απ’ το αποτέλεσμα. Σαρώνεις με το μάτι σου τον Πλανήτη με τους ηγέτες του, «σκαλώνεις» σε περίεργους θανάτους τύπου Αραφάτ και στις φανερές κρεμάλες του Σαντάμ, και περιμένεις. Το επόμενο «χτύπημα» με θύματα αντιφρονούντες που αντιστέκονται. Με προτεραιότητες που σχετίζονται με παραμένουσες εστίες «κομουνισμού».
ΕΧΟΥΝ τον τρόπο τους (οι ΗΠΑ) να σβήσουν τις «φλογίτσες», να ξεκάνουν αρχηγούς, αν χρειαστεί. Και θα χρειαστεί μόνο αν είναι πραγματικός τους αντίπαλος. Με τους «άλλους» τους φυτευτούς και διάσπαρτους που δουλεύουν για τα συμφέροντα των Αμερικανών (χωρίς να φαίνεται), καμιά έγνοια και ανησυχία. Δες, για παράδειγμα, πόσο άνετα κινείται και χωρίς να κινδυνεύει να…καταπιεί «Πολώνιο» ο Πρόεδρος του Ιράν που «εμπλουτίζει το Ουράνιο» για να προκαλέσει Νατοϊκούς(!;) βομβαρδισμούς. Ο Τσάβες, αγκαλιά με τον Κάστρο και με ιδέες «ασύμβατες», κινδύνευε χωρίς να το υποψιάζεται(;).
ΑΥΤΟΣ είναι ο κόσμος, η μοίρα των μικρών, το πεπρωμένο του «Προέδρου των φτωχών». Δεν θα μάθουμε την αλήθεια για τον Τσάβες, όπως δεν τη μαθαίναμε στο καθεστώς της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Καλός ο «δυισμός» με τον ψυχρό πόλεμο να ισορροπεί τη ζυγαριά, παρά η αμερικανοκρατία, με τους Αμερικάνους να κάνουν παιχνίδι στο απέραντο γήπεδο του Πλανήτη και χωρίς αντίπαλο.

Αλλαγή! Λες;

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΓΕΜΙΣΑΜΕ το δημόσιο με υπαλλήλους, γέμισε η αγορά με μαγαζάκια. Ποιος να λουφάρει στο δημόσιο, ποιον να (ξε)γελάσει ως καταναλωτή. Και γέμισαν οι παραλίες καφετέριες του πανάκριβου καφέ με τους/τις αραχτούς να ρεμβάζουν βαττολογούντες και τους γόνους των εχόντων σε μια διελκυστίνδα επίδειξης. Με λεφτά του μπαμπά και τα κλειδιά (του αυτοκινήτου) ακουμπισμένα δίπλα στο πακέτο του (ακριβού) τσιγάρου. Φοιτητές «τοις ‘κείνων χρήμασι τρεφόμενοι» και κάποιοι από δαύτους «ιδιοκτήτες» δωματίου στη φοιτητική εστία.
ΘΑ επιμείνουμε στο εκπαιδευτικό μας «σύστημα». Στη μηχανή που παράγει καταληψίες και διαδηλωτές (αγνώστων αιτημάτων), στον μαθητόκοσμο που ψηφίζει τον...μάγκα στο πενταμελές. Με τα αρχαία ελληνικά να γεμίζουν ώρες ανίας του (ενίοτε διαχεόμενα στην…καθηγητική άγνοια) κι όλο να λιγοστεύουν. Σε σχολείο που πασκίζουν να το βάψουν κάθε χρόνο οι γονείς πριν το ξαναμουντζουρώσουν απείθαρχοι κι ατρόμητοι που γυροφέρνουν το σχολείο, για ανομολόγητους κι άλλοτε προφανείς λόγους, περιμένοντας τη…λήξη. Για να κάψουν τα βιβλία στην αυλή με κανιβαλικό ενθουσιασμό κι ούτε σκέψη για «πλούσιες» χώρες όπου δεν τα διανέμουν δωρεάν. 
ΚΙ ο φοιτητής/φοιτήτρια της εγγραφής στο κόμμα, πριν ακόμα δρασκελίσει το αμφιθέατρο για την παρθενική του παράδοση; Ψηφίζει «κόμμα» και συμφοιτητή…άξιο και ικανό. Για να «συνεργαστεί» με τον καθηγητή, με σχέση ανταποδοτική. Για το 5/άρι του ο ένας (και η παρέα του), για το πόστο του ο «πνευματικός του πατέρας» κι όλα έτοιμα για την ελληνική κοινωνία. Τον πολιτικό της βγαλμένο απ’ το «μαιευτήριο» της πολιτικής (διάβαζε χυδαίου κομματισμού) στην Εκπαίδευση, του άνεργου που έπιασε δουλειά στο κόμμα.
ΕΧΟΥΜΕ κι άλλη κατηγορία ανθρώπων που «σταδιοδρόμησαν» περπατώντας σε οσμηρούς δρόμους αγκαλιά με την κομματική καμαρίλα. Εκείνων που «τη βόλεψαν» δηλώνοντας πίστη στο κόμμα. Χωρίς μόρφωση και παιδεία, αλλά ως καλοί αφισοκολλητές, περιμένοντας την ώρα της «πληρωμής» και των ανταλλαγμάτων.
ΜΑΣ…μπέρδεψαν οι ξένοι με τα μνημόνιά τους, οι δικαστές με τα ισόβιά τους και οι πολιτικοί με τη δήλωση…μετάνοιας τους. Ακούμε τους τελευταίους κουβαλώντας μικρό καλάθι. «Για λίγον καιρό θα ξαποστάσουν». Κι ύστερα; Ξανά οι συνήθειες και τα ήθη τους απλωμένα, στο φόρτε η πλεονεξία τους, με πάθος η αναζήτηση προνομίων. Δες τους πώς και πόσο αμύνονται κρατώντας ανοιχτές πόρτες. Για πολυτελή ταξίδια με την κουστωδία τους, αύριο οι υπουργοί (κι ας ταξιδεύει «λαϊκά» σήμερα ο κ. Αβραμόπουλος), με τη διατήρηση της φρουράς του ο κ. Πάγκαλος (Το διαβάσαμε: 4 αστυνομικοί στη φύλαξή του, δυο περιπολικά στις εξόδους του).

Ανυπακοή(!;)

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

«Η Ιστορία γράφεται με ανυπακοή». Σύνθημα της (λεγομένης) αριστεράς των αριστερών που φωνασκούν ακόμα κι όταν έχουν άδικο, απολαμβάνοντας τα αγαθά της Δύσης. Ακριβείς στην πρακτική της και ενίοτε μπροστάρηδες στις…οικονομισιές. Με αγώνα (εκ του ασφαλούς) ακαταδίωκτων και αφακέλωτων διαδηλωτών. Αφού, λοιπόν, μπλοκάραμε δρόμους και «κοκκινίσαμε» πλατείες, αφού προτάξαμε τα «όχι» της…ζωής μας μη κάτι αλλάξει, καιρός να σαμποτάρουμε το καθεστώς μέχρι τελικής πτώσεώς του. Για (ανα)κατανομή της εξουσίας. Λες και θα κάνει πίσω ο καπιταλισμός απ’ τη φοβέρα, θα σκιαχτεί απ’ το πετροβολητό και τις μολότοφ.
ΤΖΑΜΠΑ χιλιόμετρα κι όποιος αντέξει. Με τους «αγωνιστές» να δίνουν τη γραμμή. Για ευρύτερη ανυπακοή στην (όποια) αλλαγή επιμένοντας σε μιαν απ’ τα ίδια κι εδώ είναι που…τρελαινόμαστε. Και, βέβαια, έχουν δίκαιο για το αμαρτωλό Κράτος και την κατάντια του κι όλοι συμφωνούμε σε διαπιστώσεις και καταγραφές. Το θέμα και το ερώτημα είναι τι κάνεις (αν κάνεις κάτι), ή αν θα επιμείνεις στο χάος ψαρεύοντας σε θολά νερά για ψήφους και πλειοψηφίες που θα σε κάνουν κυβέρνηση, λες και αυτό είναι το ζητούμενο στις χαλεπές μας μέρες. Για να στηθούν τα παλικάρια σου σε θώκους, με την Ελλάδα μαχαιρωμένη στα πόδια τους.
Η ανυπακοή «διδάσκεται» και επιβάλλεται, αλλά με άλλο σκηνικό και δεδομένα. Ήταν χρέος τιμής για κάποιους που αντιστάθηκαν όταν «τα’ σκιαζε η φοβέρα» και δεν τους τρώμε το δίκαιο. Σήμερα, και με τη δημοκρατία ξεχειλωμένη γιατί καθένας σκέφτεται και πράττει κατά το δοκούν, δεν είναι δα παλικαριά το «όχι σε όλα», με ακόμα παραπέρα στάση και πρακτική. Κι αν κάποτε μας ενοχλούσε η πατριδοκαπηλία των «εθνικοφρόνων», σήμερα μας ενοχλεί ο «αγώνας» για την εξουσία ως αυτοσκοπό κομμάτων και ατόμων.
Η ανυπακοή φυτεύεται στον έλληνα εξ απαλών ονύχων του με την πρακτική των καταλήψεων, για να φυτρώσει σε παιδικές ψυχές που αυτοθαυμάζονται με πρόωρους ηρωισμούς και ατιμώρητες αντιστάσεις στον νόμο. Κι αν τα φώτα της εκπαίδευσης κατάντησαν φωτάκια στο μισοσκόταδο, αυτό βολεύει τα δομικά μαστόρια του συστήματος και συγχρόνως ηδονίζει «Δονκιχώτες» με χάρτινη πανοπλία. Κι ήρθε η ώρα της «ευρωπαϊκής» αναμέτρησης, με τους πειθαρχημένους ευρωπαίους να διασκεδάζουν με την κατάντια μας.
ΑΝΥΠΑΚΟΗ, λοιπόν, για να ταξιδεύουμε με τα ίδια τραίνα. Με τα λιμάνια μας μπλοκαρισμένα και την Ακρόπολη «κλειστή». Με τον συνδικαλισμό σε χέρια συνδικαλιστών-εργαλείο πολιτικών σε σχέση ανταποδοτική, και την κοινωνία να τους ανέχεται.

«Παπανικολάου» ’96 - Νοσοκομείο Λήμνου ‘06

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

 «ΜΟΥ έκαναν σαμποτάζ απ’ την πρώτη στιγμή» (Παν. Σπύρου).
Σαμποτάζ! Παλιά η μέθοδος, όσο και ο πόλεμος. Και συνεχίζει: «Μίλησα με τον Πρόεδρο Πασχάλη Μπεκιαρίδη κι έμαθα πως υπάρχουν δυο μηχανές εξωσωματικής κυκλοφορίας. Κατέβηκα στις αποθήκες του Νοσοκομείου (Παπανικολάου). Η μια ήταν καινούρια και η άλλη σχεδόν καινούρια.
-Θέλω να τις δοκιμάσω.
Τις βάζει στη πρίζα. Δεν ανάβει τίποτα. Ούτε καν τα λαμπάκια.
-Ανοίξτε το κουτί
Ανοίγουν την πρώτη κεφαλή…τα καλώδια ΚΟΜΜΕΝΑ σύρριζα. Και δεύτερη κεφαλή, το ίδιο.
-Οι μηχανές άχρηστες!
Καλέσαμε την Ασφάλεια. Αμάθητη σε τέτοια, τι να σου κάνει; Για να τις διορθώναμε, θα κόστιζαν 15-20 εκατομμύρια (δραχμές), όσο οι καινούριες. Κινητοποιήθηκε το Υπουργείο και, πραγματικά, με βοήθησε να παραγγείλουμε μια καινούρια απ’ την Αμερική…μια “RNS”. Ειδοποιώ τον Νίκο Ακριτίδη-φίλοι απ’ τα παιδικά και πανεπιστημιακά μας χρόνια-φορτώνουμε τη μηχανή απ’ το Αεροδρόμιο, την εκτελωνίζουμε και την πάμε στο Παπανικολάου.
ΤΑ παραπάνω είναι απόσπασμα (επιτρέψτε μου) απ’ το βιβλίο μου «Ατενίζοντας την Ανατολή» (Εκδόσεις Λιβάνη).
ΚΑΙ πού «κολλάει»; Στον κατεστραμμένο (δολιοφθορά στο Νοσοκομείο της Λήμνου) μαγνητικό τομογράφο και στην «ιστορία που επαναλαμβάνεται». Με το αληταριό «παντός καιρού» (με κάθε κυβέρνηση) κάτω απ’ τη μύτη της παραεξουσίας που κουμαντάρει τη ζωή μας.
ΧΩΜΕΝΗ παντού η διαφθορά και με την ατιμωρησία να ενθαρρύνει τον κάθε άνανδρο και δειλό που «χτυπάει» και τρέχει να κρυφτεί, μην περιμένεις να ζωντανέψουν πεθαμένες αρετές.
ΓΙ αυτό και λέμε…ισόβια! Μόνο αυτό αποθαρρύνει, σιάχνει και συμμορφώνει, προκαταβολικά και «κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν». Χωρίς λόγια και φοβέρες χωρίς αντίκρισμα. Μη χανόμαστε στα λόγια αυταπατώμενοι, η ατιμωρησία ελλοχεύει αγκαλιά με τον «επίδοξο». Σε περιβάλλον ανοχής που άρχισε να τέμνεται απ’ τη χατζάρα τολμηρών δικαστών και με τη μάχαιρα των πολιτικών (και όχι μόνο) στομωμένη κι άχρηστη.

Ολυμπιακοί; Λογαριασμό!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΠΗΡΑΜΕ τους «Ολυμπιακούς» και κάναμε χαρά μεγάλη. Εμείς πλημμυρισμένοι από Ελλάδα και τη σκέψη μας στον κότινο κι αυτοί στις μίζες τις προμήθειες. Για έργα και «έργα» που μύριζαν από μακριά, αλλά δεν οσμιστήκαμε κάτι, γιατί κρατούσαμε τη μύτη μας κλειστή. Με Καλατράβες που ρήμαξαν τα δις (δραχμές) για στέγη που σκουριάζει κι άλλα, σκεπαστά είτε ανοιχτά, με κατασκευαστές ανοιχτομάτηδες. Για ν’ αποθαυμάσουν στην Ψωροκώσταινα Ευρωπαίοι κι Αμερικάνοι «προσκυνητές».
ΚΑΠΟΙΟΙ πρόβλεψαν το «πανηγύρι» και το ψιθύρισαν με δέος. «Μην αναλάβουμε τους Ολυμπιακούς, θα πληρώνουμε τζερεμέδες»-κάτι ξέροντας από δημόσια έργα και κομπιναδόρους. Τους…αποπήραμε. Κι αν η εποχή σήκωνε αντικομουνισμό θα τους έλεγαν προδότες και ανθέλληνες. Έγιναν οι αγώνες φανερά στον στίβο κι άλλοι («αγώνες») γίναν’ εν κρυπτώ. Με σπουδή για διαγωνισμούς, συμβάσεις και σχεδιασμούς, συμβόλαια με προμήθειες και μίζες κι όλα νομότυπα και με υπογραφές για χρήμα με ουρά. Και πού το ξέρεις, φίλε, πως διακινήθηκε χρήμα για μίζες και προμήθειες; Απ’ τον…ισολογισμό που δεν μας έδειξαν ποτέ (τα ξεκάρφωτα και ανεξέλεγκτα νούμερα που μας πέταξαν, κατά καιρούς, δεν σημαίνουν τίποτα), απ’ τον λογαριασμό που δεν μας έδωσαν.
ΕΠΕΣΕ η «αυλαία» και υπουργοί εξαφανίστηκαν («τον αγώνα τον καλό ηγώνισμαι…»), άλλοι συνέχισαν και η Ελλάδα έμεινε άφραγκη. Απ’ τους Ολυμπιακούς κι άλλα που συσσωρεύτηκαν, το ίδιο και χειρότερα οσμηρά, κρυφά και πονηρά που άδειασαν ταμεία για να γεμίσουν τσέπες.
ΕΝΑ μαγαζάκι και κρατάει βιβλία. Η…μαγαζάρα των Ολυμπιακών δεν(;) κράταγε. Μερικοί επανέρχονται (στον τόπο του εγκλήματος) και γυροφέρνουν τη λήθη για δραστηριότητες που τους χρεώνουμε σε περίοδο κρίσης και αναζήτησης των αιτίων και αιτιών της. Καλή η επιλογή της κας Δασκαλάκη που ένιωσε την ανάγκη να αποτυπώσει εγγράφως τις σκέψεις της για την «Επιτροπή». Δικαίωμά της, και δικαίωμά μας να επιμείνουμε. Για την «ταμπακέρα» και λογαριασμό!
ΙΔΙΑ η πρακτική τους (γενικά) της απόκρυψης των…εσωτερικών αιτίων της οικονομικής (και όχι μόνο) κακοδαιμονίας μας. Με ανθρώπους να διερωτώνται δημόσια «πού πήγαν τα λεφτά;» κι ας αμείβονταν περίπου με ένα χιλιαρικάκι την ημέρα π.χ. απ’ τα κρατικά κανάλια της σπατάλης και της διαπλοκής (Λυριτζής, Οικονόμου, Χούκλη, Τσαπανίδου…), πολυάριθμοι διευθυντάδες της ΔΕΗ με τον οδηγό τους, αξιωματούχοι του δημοσίου με τσέπες φαρδιές και κωδικούς στην Ελβετία…
ΕΔΩ και τώρα λογαριασμό για τους Ολυμπιακούς. Έλεγχο για τα «πεπραγμένα» των διαχειριστών του χρυσοφόρου Πακτωλού. Και; Ισόβια (αν χρειαστεί) και να τα…εννοούμε.

«Προσμένοντας, ίσως, κάποιο θάμα!»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

 «ΤΟ να μη διορθώνεις τα λάθη σου είναι μεγάλο λάθος» (Κομφούκιος).
Με μια διαβάθμισή τους, που ξεκινάει απ’ την παράλειψη και την κακή επιλογή, για να φτάσει στο έγκλημα. Οικονομικό είτε ποινικό. Κατά της πατρίδας χωρίς «εθνικοφροσύνες», κατά του κοινωνικού συνόλου, που δεν αντιδρά συνολικά είτε προσωπικά. Δεν θεωρεί προσωπική του υπόθεση που ο διπλανός του κάποιος κλέβει την εφορία δηλώνοντας για έσοδα πενταροδεκάρες, δεν του καίγεται καρφί για τα άδεια ταμεία και τους ανύπαρκτους δρόμους (που τους φτιάξαν’ οι άλλοι), σχολεία και νοσοκομεία. Κι αν κάποιος δίπλα του κομπορρημονεί για τη φοροκλοπή, του δίνει τα εύσημα της «εξυπνάδας» του.
ΜΕΧΡΙ που ξέσπασε ο κεραυνός, μας τρόμαξε η βροντή(!) κι ήρθε βροχή και χαλασμός. Κοιταχτήκαμε για τον εχθρό που μας σημαδεύει κι αρχίσαμε τον καυγά…μεταξύ μας. «Δεν πληρώνω κι ούτε πειθαρχώ και μόνο αν βάλεις έναν χωροφύλακά δίπλα μου, θα το…σκεφθώ. Μέχρι να σημάνει λήξη (συναγερμού)». Κι αν ο «χωροφύλακας» ξαρματωθεί ανάβοντας τσιγάρο, ξανά…ρωμιός κι ας μην τον πλακώνει η τουρκιά, σαλταδόρος κι ας είναι παρελθόν η Κατοχή. Ασύλληπτος κι απαρατήρητος, ξανά προς τη «δόξα» της μικροαπάτης και της κομπίνας, σαν πρώτος (μάγκας) μεταξύ ίσων.
ΜΑΣ απειλούν με μισθούς και συντάξεις οι δανειστές μας, τους βρίζουμε πατόκορφα και καθαρίζουμε. Κι αν μας ξανάρθει το κακό, «φταίει ο Θεός που μας μισεί-δεν φταίει το κεφάλι το κακό μας!».
ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ο καθένας κι όλοι μαζί. Με τεντωμένο το δάκτυλο και σπάνια οριζόντιο. Λες και μόνο ο πολιτικός φταίει, αν π.χ. οι μαθητές καίνε τα βιβλία τους με τη «λήξη» και ο καθηγητής τρυπώνει στα σπίτια για ιδιαίτερο με «μαύρα». Φταίνε οι κυβερνήσεις που πετάει το πλαστικό ο νταλικέρης και ο περαστικός το πακέτο στη σχάρα των «ομβρίων». Και, βέβαια, αυτοί κρατάνε τα κλειδιά. Οι μακρινοί κι απρόσιτοι που νομοθετούν κρατώντας τα καλά για πάρτη τους. Δίνουν το (κακό) παράδειγμα τσεπώνοντας το παραδάκι της «αποζημίωσης» κι αύριο της (πολλαπλής) σύνταξης, χαϊδεύουν τα προνόμια παίζοντας τη Λίστα κομπολόγι κι όλοι (μας) μαζί ένας κόσμος στρεβλά δομημένος, με οσμές και αναθυμιάσεις.
ΚΑΤΙ «κινείται» (από ψηλά) και περιμένουμε το «θάμα» (οι χαμηλά). Με την παρέμβαση των ξένων που ποτέ τους δεν υπήρξαν φιλέλληνες. Ούτε κι εμείς, συνολικά, που απλώσαμε τις…αρετές μας με πρώτη τη φοροκλοπή και…ταξιδέψαμε ως την Ελβετία με τις τσέπες γεμάτες, για να επιστρέψουμε με κωδικούς.

Επιστροφή (κλεμμένων) με δημεύσεις!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΤΟ’ χαν στρώσει νομοθετικά κι είχε ο μήνας…εννιά. Με τον νόμο περί μη ευθύνης υπουργών για αμαρτίες βαθμοφόρων όλων των «στρατών» και με τα κλεψιμαίικα εξασφαλισμένα. Το ρευστό διάσπαρτο σε κρυψώνες και βιβλιάρια, τα ακίνητα προστατευμένα και τα (ένοχα)…πουλάκια να κοιτάνε απ’ έξω το κλουβί.
ΚΙ έγινε το δημόσιο χρήμα περιουσία ιδιωτών χωρίς κινδύνους δήμευσης. Κάποιοι πονηροί  αποχαιρέτισαν έγκαιρα την πολιτική κι άλλοι, αθεράπευτα άρπαγες και αφελείς συνέχισαν, μέχρι να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του. Δεν αρκέστηκαν στο ρευστό και τους κινδύνους του, στην Ελλάδα της αβεβαιότητας. Το κλείδωσαν στην Ελβετία τσεπώνοντας τους κωδικούς για μαξιλάρι, και σήμερα ξεκαρδίζονται με τις επιτροπές που παίζουν τη Λίστα κομπολόι.
ΞΕΣΠΑΣΕ η κρίση, πέφτει χαλάζι και το αγιάζι περονιάζει πρόσωπα. Οι θρασείς συμμαζεύτηκαν. Όχι από φιλότιμο και τύψεις. Τρόμαξαν στιγμιαία, θυμήθηκαν τα πεπραγμένα τους, καμάρωσαν το ξένο (δημόσιο) βιος που το’ καναν δικό τους, μια ματιά στα ακίνητα που δεν φεύγουν κι ένα ξεφύλλισμα του νόμου. Δεν προβλέπεται δήμευση περιουσίας-πάμε για ύπνο (του δικαίου), χωρίς εφιάλτες.
ΤΟΣΑ και τόσα αποφασίστηκαν με την κρίση. Νόμοι…στο φτερό δίκην «επαναστατικώ δικαίω» με υποχρεωτική και άμεση εφαρμογή. Έναν νόμο για τη δήμευση περιουσίας «αμαρτωλών» δεν σοφίστηκαν να θεσπίσουν, μια διάταξη-διαταγή να επιστρέψουν στην πηγή τους τα κλοπιμαία στριφογυρίζει στο μυαλό τους, αλλά καθυστερεί σαν…καφές με κόκαλα. Απόφαση για φορολόγηση των πολιτών με συνοπτικές διαδικασίες, αποφασιστικά και χωρίς αμφιταλαντεύσεις, σκεπτικισμός, απ’ την άλλη, για ένα νόμο που θα δημεύει περιουσίες (μαγαλο)κλεφτών, μετά την καταδίκη τους.
ΤΟ «σύστημα» που το ‘ φτιαξαν χίλιοι μαστόροι δεν αφήνεται στην τύχη του. Το προστατεύουν γιατί τους προστατεύει. Δεν βρήκαν χρόνο για να θεσπίσουν νόμο ή ν’ αλλάξουν τον παλιό, κανένας των εθνοπατέρων μας δεν τινάχτηκε από’ το έδρανο να υποστηρίξει την ιδέα της δήμευσης κι ας τσιρίζει για τα καθημερινά, ασήμαντα, ανώδυνα  και…εντυπωσιακά.
ΤΟ’ πε ο κ. Μπουτάρης, το ξαναλέμε και επιμένουμε. Να βρεθούν τα λεφτά. Κάπου είναι κρυμμένα. Πριν φαγωθούν, όταν οι «ισοβίτες» βγουν και τα «σηκώσουν». Αν δεν δημευθούν τα ακίνητα του Άκη (μετά την δίκη και πιθανή καταδίκη του), θα τα απολαύσει στα γεράματα είτε θα τα χαρούν οι δικοί του, αφού βγάλουν στο φως του Ήλιου απ’ την κρυψώνα. Και τα ακίνητα; Κατοχυρωμένα κι αυτά απ’ τον προστατευτικό (και καταστρεπτικό) νόμο.
ΑΥΡΙΟ το πρωί αλλάζεις τον νόμο κυρά…(Συν)κυβέρνηση! Μεθαύριο δημεύεις περιουσίες (καταδικασθέντων)!!

ΟΛΑ στο βιβλίο σας, κ. Μητσοτάκη!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΕΚΛΕΙΣΕ ως πολιτικός ο κ. Μητσοτάκης, αλλά δεν έκλεισε μαζί του τα κιτάπια της η ιστορία. Πείσμων και χαλκέντερος, ξεζουμίζει την πολιτική που άσκησε ως χόμπι και επάγγελμα, έχοντας φροντίσει και για τα (δυο) παιδιά του. Στον ίδιο «επαγγελματικό»
χώρο Ντόρα και Κυριάκος, στην ίδια φάμπρικα που παράγει πολιτική με τις χαρές και τις πίκρες της-επιλογή, ωστόσο, του πατερφαμίλια, χρήσιμη και ενδιαφέρουσα.
«ΜΕ την Κυβέρνηση του στα πράγματα και με τον ίδιο στο τιμόνι, θα’ ταν άλλιώτικη η μοίρα της πατρίδας μας» γράφει στο βιβλίο του και τον ακούνε τεντωμένα αυτιά ευφάνταστων, ίσως και πολιτικά ανιστόρητων. Το(ν) ακούσαμε και πάει ο νους μας στο «βρώμικο ‘89». Με τους (αχυρ)ανθρώπους του και με την (λεγομένη) αριστερά να «συνεργάζεται και με τον διάβολο» για να τον κάνει πρωθυπουργό. Έγινε, κι ήταν όλος ταξίδια και…τσιμέντα της ΑΓΕΤ, μέχρι που βρέθηκε στη ζωή του ο Αντώνης Σαμαράς. ΚΑΙ, βέβαια, δεν σταματάμε στην παρένθεση της πρωθυπουργίας του ανθρώπου με τις 4-5 χιλιάδες κουμπαριές για να πίνει τη ρακή του σε φιλικό κλίμα ανηφορίζοντας για τον Ψηλορείτη. Πάμε στα πολύ παλιότερα, διερωτώμενοι αν θα’ ταν καλύτερη η μοίρα της Ελλάδας χωρίς την Αποστασία και τους αποστάτες!
ΔΕΝ ήταν ο ιδεώδης Πρωθυπουργός και πολιτικός ο Γεώργιος Παπανδρέου. Και τον αντικομουνισμό του έδεσε με την «ιδεολογία» του Τσώρτσιλ και για τα «Δεκεμβριανά»…παινεύτηκε. Ωστόσο, τα (δημοκρατικά) στερνά του τίμησαν τα πρώτα του και το «όχι» στο σχέδιο Άτσεσον και κάποια άλλα…ψιλά περί δημοκρατίας εξόργισαν τους μακρινούς Αμερικανούς, που γίναν’…κοντινοί με τα κάποια φίδια στον κόρφο του.
ΞΕΚΙΝΗΣΕ η Αποστασία με την Κυβέρνηση στα δυο και την εξουσία του «σαλαμιασμένη» να γλιστράει απ’ τα χέρια του. Μέχρι την παραίτησή του, για να αναλάβουν «ενεδρεύοντας», «κατεψυγμένοι» και «Βούδες» φανεροί, με τον «αρχιτέκτονα» κρυφό, δρώντα, ψυχρό και ψύχραιμο. Αδιάφορο για την Ελλάδα και τη μοίρα της. Με ακανθώδη τον δρόμο για τη δημοκρατία και ασφαλτοστρωμένο για τους συνταγματάρχες, καμαρωτούς πάνω σε τανκς της «εθνικοφροσύνης». Πριν μαντρώσουν σε κελιά τους «συνοδοιπόρους» και τα «μιάσματα» στην απομόνωση.
ΑΝ είχε απέναντί του ακροατές της…κλάσης του ο κ. Μητσοτάκης, θα’ ταν πιο συγκρατημένος. Αν είχε ο (νεο)έλληνας ψηλαφίσει τα πεπραγμένα του «αρχιτέκτονα» ξεφυλλίζοντας τη νεότερη πολιτική μας ιστορία, θα’ χε αποχωρήσει απ’ την παρουσίαση, δεν θα’ χε διαβάσει το βιβλίο του.

Προτεραιότητες…απολύσεων

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΟΠΩΣ ήρθαν έτσι θα φύγουν. Τους έγνεψε φιλικά το δημόσιο και άρπαξαν την ευκαιρία. Με μπάρμπα κ.λπ. είτε ως καλοί…αφισοκολλητές. Άλλοι με πλαστά χαρτιά κι απ’ το παράθυρο. Τους φρέναραν για λίγο με το ΑΣΕΠ, αλλά οι…κλασικοί του ρουσφετιού το κατάργησαν σταδιακά μη δώσουν στόχο.
ΚΑΙ γέμισε το δημόσιο με μόνιμους της λούφας και της απραξίας. Και της κοπάνας, με χίλιους τρόπους. Στα σκιερά μιας νεφελώδους νομοθεσίας ανεφάρμοστων νόμων, υπό το σκέπαστρο της ατιμωρησίας. Κι ύστερα; Μια ματιά τριγύρω στους αραχτούς, και το μυαλό στη μίζα. Στο φακελάκι του ο γιατρός, τα «μαύρα» του ο μαθητέμπορας του δημοσίου, ο μηχανικός για την άδεια, ο νομάρχης για το «έργο», ο δήμαρχος για την προμήθειά του απ’ το «σπασμένο».
ΑΥΤΑ για τη διαφθορά στο δημόσιο. Στην ελεύθερη αγορά, αυτή λέγεται κλεψιά. Με τις διαβαθμίσεις κα τα στάδιά της. Απ’ την απάτη στην κλεψιά και τα κλοπιμαία στην άκρη, μη κάτι στραβώσει. Με το κάτιτις στην άκρη ο βενζινάς. Για την «κακιά ώρα» που το κράτος θα λειτουργήσει είτε μια καρφωτή που θα φέρει τους ελεγκτές στο μαγαζί του. Τα’ χει βγάλει τα σπασμένα και δεν τον πιάνεις σε ιδέες και εμπνεύσεις. Με την τεχνολογία συμπυκνωμένη στην εισαγόμενη κλεπτομανή, τελευταία, που βλέπει ξεπερασμένα τα αυτοσχέδια της νοθείας και της κλεψιάς.
ΠΑΡΑΠΕΡΑ ο ταξιτζής με το «χαλασμένο» ταξίμετρο, ο μπογατσατζής με το γάλα-αποφάγια για…ρυζόγαλο, πιο πέρα ο μαντράχαλος να πουλάει χαρτομάντιλα και οι φοροτεχνικοί-σαΐνια να κλέβουν την εφορία για λογαριασμό του αφεντικού. Τους πιάνεις στα πράσα και σε πιάνουν για κορόιδο. Και πετούν εκείνο το κλασικό «δεν είναι όλοι» σηκώνοντας τους ώμους κι ας έχουν πληρώσει (και) οι ίδιοι τη ζημιά.
ΚΑΙΡΟΣ να βάλουμε κανόνες στο παιχνίδι. Χωρίς «κλάματα» και οιμωγές. Όσο εύκολα τρύπωσαν στο δημόσιο, το ίδιο εύκολα θα πάρουν δρόμο. Εκείνοι που το «δικαιούνται». Δεν έχεις κάτι καλό να περιμένεις π.χ. από έναν πλαστογράφο του πτυχίου του. Όπως δεν ελπίζεις να εξανθρωπιστεί ένας ειδεχθής εγκληματίας ή να επιστρέψει ο κακοποιός απ’ την αδεία του.
ΚΑΙ, βέβαια, μη ξεχνάμε και τους παράνομα (ρουσφετολογικά) διορισμένους στη Βουλή, με τα πρωτοφανή προνόμια. Κινδύνεψε η εργαζόμενη κι άρπαξαν την «ευκαιρία» όλες οι πτέρυγες (γιατί όλες, εκτός ΚΚΕ, διόρισαν). Για αίνους και…κινδύνους των «εργαζομένων», λες και κινδυνεύει να…πνιγεί στο νερό του ποτηριού ο κομιστής, να πάθει υπερκόπωση στο φωτοτυπικό ο «εργαζόμενος».

Το…ελικόπτερο

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΣΚΛΗΡΟΙ με το θύμα, μαλ(θ)ακοί με τον θύτη. Τον κάθε βαθμίδας κακοποιό, και με τον (ειδεχθή) εγκληματία ζωντανό. Κάποτε θα σπάσουν τα δεσμά του και ξανά πουλάκι ελεύθερο για «δάση». Μέχρι τότε, τον τρέφεις και τον ντύνεις, του δίνεις και άδεια, μέχρι να τον ξανάβρεις στα…μπουζούκια. Βρήκε κι άλλα…λουλούδια για συνεργάτες του, σχεδίασαν το επόμενο χτύπημα κι ο κόσμος κοιμάται ήσυχα, μέχρι να τον ξυπνήσουν τα καλάσνικοφ.

ΣΥΝΕΒΗ κάτι με τον (μεγαλο)κακοποιό Π. Βλαστό κι ακόμα να το αποσώσουμε. Για τις ευθύνες των φρουρών που πυροβόλησαν, για τη σκληρή κοινωνία-σκληρότερη απ’ τον ισοβίτη και τα «έργα» του; Και, βέβαια, εδώ να επισημάνουμε τη διαφοροποίηση. Είναι, βέβαια, εντυπωσιακή η απόπειρα όσο και ένα ελικόπτερο που το κοιτάμε αυθόρμητα, αλλά είναι στο…μέσον και η απαγωγή βιομηχάνου. Και η σχέση του κ. Βλαστού με την τρομοκρατία, η οποία…σχετίζεται με τους επώνυμους. Βουλευτές, πολιτικούς και «κάποιους». Αλλιώτικα, θα’ χε  αγνοηθεί όπως τόσοι άλλοι που…ξεκοίλιασαν ανώνυμους ή άδειασαν σπίτια φουκαράδων.

ΕΙΜΑΣΤΕ των άκρων και το εκκρεμές δεν θα ισορροπήσει. Αστυνομία με …γλαδιόλες στον κακοποιό μη μας κακιώσει, κι άλλοτε ξύλο σε κρατούμενο. Κανένας σε κανέναν εμπιστοσύνη κι ίσως με το δίκιο του. Με το κράτος που φτιάξαμε όλοι μαζί και με την ίδια βουλιμία για φαΐ, άλλο αν δεν τα «φάγαμε όλοι μαζί». Το κάναμε καθένας με τις «δυνάμεις» και τις ευκαιρίες του κι ας μην κρυβόμαστε.

ΑΦΗΝΟΥΜΕ τις παραπάνω σκέψεις και πάμε στην παρακολούθηση του «αδειούχου». Καλώς είτε κακώς θεσπίστηκε, αλλά πλημμελώς λειτουργεί και είναι παρακινδυνευμένο να βασίζεται η Πολιτεία στη «μπέσα» του κακοποιού. Κάποτε δεν τους ξέφευγες ως…κομουνιστής στη σκιά του ξαμολημένου χαφιέ. Σήμερα, και με την τεχνολογία θαυμαστή και απλωμένη στη ζωή μας, καιρός για (αποτελεσματική) παρακολούθηση του «αδειούχου». Με την έννοια της επισήμανσης της θέσης του, ώστε να είναι άμεση και αποτελεσματική η σύλληψή του.

ΚΑΙ τι προτείνουμε; Το…βραχιολάκι. Ηλεκτρονικό και προστατευτικό της τρομαγμένης κοινωνίας. Και για τον «αδειούχο»; Προσβλητικό, αλλά όχι πιο προσβλητικό απ’ των θυμάτων του η συντριβή, την ώρα που τα’ κλεβε ή τα κακοποιούσε.

ΩΣ εκεί πάει το μυαλό μας και σταματάμε. Τα υπόλοιπα στην Πολιτεία και στο χρέος της προς το «φυλάξαι τ’ αγαθά». Κι αν είναι αγαθό για τον βαρυποινίτη η άδεια, είναι και για το θύμα η τιμή και αξιοπρέπεια, η ίδια η ζωή του.

Βασανιστική ορθοστασία(!;) εργαζομένων

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΤΟΤΕ που ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε Ανατολή και Δύση. Με το σύστημά του έκαστος και τη νοοτροπία των ανθρώπων του. Και την πρακτική τους. Σε κατάστημα είτε «πάγκο» μιας πόλης του ανατολικού (λεγομένου) μπλοκ; Σε κοίταζε αφηρημένα και καπνίζοντας αδιάφορος ο πωλητής. Του έλειπε το κίνητρο κι ας μην τον απειλούσε η ανεργία. Όλοι στο πόστο τους και απασχολημένοι, ωστόσο, ακόμα κι όλο το προϊόν να’ ταν προσωπικό του κέρδος, δεν τα’ χει βγάλει τα λεφτά του ο «εργαζόμενος» (για τροφή, ένδυση και υπόδηση).
ΚΑΙ πάμε στην «ημετέραν» Δύση, με τις μεθόδους και τα κίνητρά της για δουλειά. Ξεκινάμε απ’ τον…εκβιασμό της ανεργίας. Υπόβαλε την αίτησή σου και περίμενε, σου λέει ο καπιταλισμός. Θα επιλέξει όποιον κι όποιαν γουστάρει το αφεντικό. Με τα εχέγγυα του υποψηφίου, αλλά και με το ελεύθερο να επιλέξει κατά τις «αρχές» της επιχείρησης. Και, βέβαια, αν μου πεις ότι οι επιλογές είναι οι σωστές, σε παραπέμπω π.χ. σε κανάλια που μάζεψαν «μεσημεριανούς» κίναιδους και «μεταμεσονύχτιες» κρυπτοπόρνες. Και στο δημόσιο; Εκεί να δεις…αξιοκρατία με τον νόμο του ΑΣΕΠ πεταμένο στα σκουπίδια.
ΠΑΜΕ, λοιπόν, σε καθημερινές εικόνες εργαζομένων στην αγορά μας. Με τον καπιταλισμό χωμένο παντού, φτιασιδωμένο κι άλλοτε ακάλυπτο, απαίσιο, αποκρουστικό. Μπαίνουμε σε κατάστημα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Σε μαγαζί που το αφεντικό έχει τις σκοτούρες του, έχει και τους/τις υπαλλήλου του. Μακάρι να’ χε και καμιά…καρέκλα. Για να καθίσει ο υπάλληλος, όταν δεν υπάρχει μέσα πελάτης. Ν’ ακουμπήσει τα πόδια της η κοπέλα και να γλυτώσει τους κιρσούς. Να ξεκουραστεί φευγαλέα ο εργαζόμενος και η επιχείρηση δεν θα ζημιωθεί. Το αντίθετο! Με ξεκούραστο τον υπάλληλο, θα’ ταν πληρέστερο το σέρβις. Ο νέος/νέα πιο ορεξάτος για δουλειά και θα τινάζονταν σαν ελατήριο, όταν έμπαινε ο πελάτης.
ΕΙΝΑΙ διαρκές το βασανιστήριο κι ας πρόκειται για νέα παιδιά. Κι αν βάλεις το ηθικό τους δίπλα στον γλίσχρο μισθό, βγάζεις συμπέρασμα για το…ήθος του καπιταλισμού. Με τα καλά του (αραδιασμένα στα ράφια) και τα άσχημά του-το εξής ένα: Κέρδος υπεράνω όλων, πάση θυσία, ακόμα και με (άσκοπο) βασανισμό των εργαζομένων.
ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ(!) ο 89/χρονος τ. ναζί και των S-S φρουρός του Χίτλερ. Καθυστέρησε να το κάνει, αλλά είναι αφορμή για το κληροδότημά του Media Markt. Κόπιασε, λοιπόν, για ένα τέτοιο απ’ τα πολλά. Θα δεις παιδιά με θλιμμένο βλέμμα πρόθυμα να σε εξυπηρετήσουν, βασανισμένα απ’ την 8/ωρη ορθοστασία.

Σημίτης (και άλλοι)…απέχοντες

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΒΙΑΣΤΗΚΕ να αποικοδομήσει το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου. Με τον τρόπο που σκέφτεται, με τους «δικούς του» και με την…αρρώστια του Ανδρέα. Τους οργάνωσε ο κ. Σημίτης. Κάλεσε τους πιο πιστούς σε δείπνο μυστικό (Πάγκαλο, Βάσω, Αυγερινό), άρπαξαν το Κόμμα και μοίρασαν…υπουργεία.
ΑΡΑ, είχε την αγωνία του (διάβαζε πρεμούρα για να κυβερνήσει) ο κ. Σημίτης για το (προηγούμενο) ΠΑΣΟΚ και προσφέρθηκε να το…καλυτερέψει. Με τους συγχρονιστές του, κρατώντας για πάρτη του το πρωθυπουργηλίκι. Και διαχειρίστηκε κοινοτικό χρήμα με ουρά, μας χαμογέλασε κρατώντας τα πρώτα ευρωπαϊκά χαρτονομίσματα, (προ)ετοίμασε τους «Ολυμπιακούς» και…γεια χαρά. Αφού παρέδωσε στον επόμενο Παπανδρέου το Κόμμα και την βραδυφλεγή…βόμβα (σε σχήμα δακτυλιδιού). Την πήρε ο κ. Καραμανλής (επανιδρυτής του Κράτους των…κουμπάρων), την κράτησε στα χέρια με τη φούρια του να φύγει και την παρέδωσε επειγόντως και χέρι-χέρι στον επόμενο (Παπανδρέου). Έσκασε στα χέρια του τελευταίου, που «φορτώθηκε» τους προηγούμενους. Για να λοιδορείται σήμερα…παγκοσμίως και είναι (εν μέρει) άδικο.
ΞΑΝΑΠΑΜΕ στον κ. Σημίτη και την…κρίση. Δεν την έζησε, δεν τον άγγιξε. Αν τον άγγιζε, θα’ χε βγει απ’ την κρύπτη του. Θα παραμέριζε τους φρουρούς του και θα στηνόταν στις κάμερες.
-Τι συμβαίνει, παιδιά;
-Περνάμε κρίση, Πρόεδρε.
Θα ‘δινε εξηγήσεις, θα αναλάμβανε τις ευθύνες του αναλογούν, θα ‘δινε κουράγιο στους πενόμενους έλληνες. Δεν το’ κανε και του χρεώνουμε την αποχή στις δύσκολες ώρες θυμίζοντας την πρεμούρα του να κυβερνήσει επί παχιών αγελάδων (με δανεικά).
ΤΟ σημερινό ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του. Με του εκσυγχρονισμού τα βάρη στην πλάτη και με τον κ. Σημίτη να το(ν)…σνομπάρει. Τότε, βιάζονταν να το σώσει. Σήμερα δεν του καίγεται καρφί. Σαν ξένο σώμα το ΠΑΣΟΚ, άγνωστοι οι «συναγωνιστές» του.
ΑΡΝΕΙΤΑΙ να συμπράξει και απέχει από τα προκαταρκτικά του Συνεδρίου ο κ. Σημίτης. Κρύβει τις μύχιες σκέψεις του. Για την (συν)κυβέρνηση και το αύριο της Ελλάδας που κυβέρνησε σε καλές στιγμές. Το ίδιο και ο (εξαφανισμένος) Γιώργος Παπανδρέου, ο «σεμνός και ταπεινός» Καραμανλής με τους Αλογοσκούφηδες και τους Χριστοφοράκους του.
ΔΕΝ γίνεται έτσι δουλειά, κ.κ. τέως και πρώην Πρωθυπουργοί. Βγείτε στο «γυαλί» και δεν θα τσακωθούμε. Ούτε θα σας «δικάσουμε». Αυτά είναι δουλειά της ιστορίας. Και των ελλήνων που δείχνουν να ξεχνούν, αλλά δεν λησμονούν.

Μας πήρε το…ποτάμι

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΞΕΣΠΑΣΕ καταιγίδα φυσική (κοντά στις άλλες) και τρέχουμε αλαφιασμένοι. Ασυντόνιστα και κατά μόνας, με τις ελπίδες αφημένες στο…οργανωμένο κράτος, τους ανθρώπους και τις υπηρεσίες του. Κάποτε τα είπαν «ακραία φυσικά φαινόμενα» και καθάρισαν. Σήμερα μιλάνε για «υπερβολικό νερό» κι όλα τα παίρνει το…ποτάμι.
ΔΕΝ τρέξαμε έγκαιρα κι όταν έπρεπε προλαβαίνοντας, σε πόλεις, χωρά και στο «Κλεινόν Άστυ» (σήμερα). Στην Αττική, πλημμυρισμένη από αυθαίρετα που τα ‘φτιαξε η ελληνική μαγκιά και η κρατική αδιαφορία. Και τι άλλο; Η ψηφοθηρική αλητεία των πολιτικών που «κυβερνούσαν». Με τις ανομολόγητες προτεραιότητες και «δύσοσμα» έργα τους που απέπνεαν μίζα και προμήθειες. 
Η ανάγκη της εσωτερικής (μετεμφυλιακής) μετανάστευσης έφερε στην πόλη τον χωρικό που προσαρμόστηκε, αλλά και τον χωριάτη που επιμένει. Κλείστηκαν ρέματα κάτω απ’ τη μύτη μιας (σκοπούμενα) αδιάφορης Πολιτείας, με τη χρησικτησία να καθιστά ιδιοκτήτες τους θρασείς, αφήνοντας έξω τους νομοταγείς.
Σ’ αυτήν τη διαδικασία των δεκαετιών, κλείστηκαν ρέματα, φράχτηκαν δρόμοι φυσικής απορροής ομβρίων υδάτων, εξαφανίστηκαν δάση (πριν μας…έρθουν οι φωτιές), θάφτηκαν αρχαιότητες βιαστικά μη πάρει η Αρχαιολογία μυρουδιά την πλεονεξία του εργολάβου κι όλα πήγαν μια…χαρά. Με χορούς και πανηγύρια, ανεμελιά και εθνική…υπερηφάνεια. Τον πολιτικό να χτυπάει τον «πελάτη» φιλικά στην πλάτη. Το κόμμα να θριαμβεύει και τους παρατρεχάμενους και αφισοκολλητές σε αξιοζήλευτα λειτουργικά (και «αποδοτικά») πόστα. Κι ο κόσμος; Στην Αθήνα…βιαστικά ο χωρικός που προσαρμόστηκε, έμαθε γράμματα και εκπολιτίσθηκε, δίπλα του ο χωριάτης που επιμένει με τη χοντροκοπιά και τη νεοελληνική μαγκιά του.
ΥΣΤΕΡΑ ξέσπασαν οι φωτιές. Εμπρησμοί «εισαγόμενων εμπρηστών; Ατυχήματα ντόπιων; Έτσι κι αλλιώς, πλαγιές μείνανε φαλακρές, τα δάση μας λιγόστεψαν, οι βροχές περίσσεψαν και τα…αναθέματα δυνάμωσαν. Για το Κράτος και τις υπηρεσίες του που δεν έσπευσαν να καθαρίσουν τα φρεάτια γεμάτα «πολιτισμό» πολιτών που πετούν…λεβέντικα το πακέτο (κι όχι μόνο), δεν ήρθαν να φτυαρίσουν το χιόνι από την πόρτα του.
ΕΙΝΑΙ τα παραπάνω ορατά και καταγεγραμμένα από έναν απλό παρατηρητή. Με κάποιους «μέσα απ’ τον βούρκο να κοιτάνε τα άστρα» και άλλους να επιμένουν με τα μάτια (και μυαλό) κλειστά και πεισμόνως κομματικά. Ακούσαμε τον κ. Στρατούλη να δίνει τη δικιά τους εξήγηση για την πλημμυρισμένη Αθήνα και πλημμυρίσαμε…λογική. «Το Μνημόνιο κατέστρεψε τους μηχανισμούς των δήμων κ.λπ». Λες και υπήρχαν(!).
ΣΤΟ «μαύρο», απεχθές και εφιαλτικό Μνημόνιο κρύβεται και η ελπίδα για αφύπνισή μας, κ. Στρατούλη μας. Δυστυχώς.

«Ελλάς-Γαλλία κ.λπ»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ τον Ολλάντ και ήρθε. Έφερε και τη Γαλλία μαζί του για επενδύσεις στην Ελλάδα της κρίσης και της αταξίας. «Να μια ευκαιρία» είπε ο ένας, «θα μας φάνε το πετρέλαιο και το χρυσάφι» αντέτεινε ο άλλος-Ρωμιοί όλοι μας και (δίκαια) καχύποπτοι, διχασμένοι κι αμετανόητοι. Και, βέβαια, αν ταξιδέψει το μυαλό μας στο τραγικό ‘22 με τις μνήμες και την προδοσία των «Συμμάχων», βλέπουμε τους Γάλλους σε ρόλο αρχιμάστορα του απάνθρωπου διωγμού μας. Και πρωταγωνιστές της προδοσίας. Έσπευσαν (και) για τα πετρέλαια της Μοσούλης Άγγλοι, Γάλλοι και Ιταλοί ξεχνώντας πως ανήκουμε στην ίδια «Συμμαχία» και μας μεταχειρίστηκαν σαν...χιλιοπροδομένους έλληνες.
ΣΗΜΕΡΑ, δεν υπάρχει απέναντί μας Κεμάλ-υπάρχουν Τούρκοι και οι (γκρίζοι) λύκοι θα το βάλουν στα πόδια, αν δουν μια ισχυρή «ευρωπαϊκή» παρουσία στην Ελλάδα.
ΚΑΙ, βέβαια, ισχύει ο αντίλογος της…αποπομπής των ξένων (πριν ακόμα μας έρθουν), αλλά είναι θεωρητικός. Και ανεδαφικός. Γιατί; Γιατί αν δεν «πλακώσουν» οι ξένοι, με την τεχνογνωσία και την τεχνολογία τους, μένουμε μόνοι, καμαρώνοντας για τον υπόγειο φυσικό μας πλούτο και αποτιμώντας την αξία τους σε δις. Μέχρι να τα αξιοποιήσουμε οι ίδιοι. Χωρίς (ξένους) προστάτες, μεσάζοντες και εκμεταλλευτές. Πώς; Αρπάζουμε τις αξίνες και σκάβουμε για χρυσάφι, τα αλέτρια των τρακτέρ βαθιά στη γη για να αναβλύσει πετρέλαιο, κάρα (ντόπιας παραγωγής) για τη μεταφορά τους. Και; Στη σειρά οι μεσάζοντες για την προώθηση του προϊόντος. Καθένας με το καλαθάκι του για ποσοστό, τη μίζα του ο αφανής κουμανταδόρος του γραφείου κι εμείς στους δρόμους με πανό.
ΣΤΗΝ Ελλάδα της καφετέριας και των μεταπρατών όπου εισάγουμε…φασόλια, δεν τρέφουμε αυταπάτες. Κι αν όλοι κάπου συμφωνούμε περιμένοντας επενδύσεις και ανάπτυξη…ουρανοκατέβατη, είναι στην ουρανομήκη κραυγή «η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες». Κι αν μας πλησιάζουν ακόμα και οι Γάλλοι κρατώντας λευκή σημαία και πανό «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία», επιμένουμε ελληνικά, σχεδιάζοντας «επί χάρτου». Με τους ντόπιους σε απόσταση απ’ τις επενδύσεις, μη διακινδυνεύουν τα κεφάλαιά τους.
ΔΕΝ ήρθε ο σοσιαλιστής Ολλάν στην ημετέρα δεξιά. Έρχεται η Γαλλία στην Ελλάδα. Σήμερα που δεν υπάρχει αντίπαλος και ο καπιταλισμός αλωνίζει, τώρα που όλα γίναν’ κέρδος και μπίζνες.
ΚΑΙ κάτι ακόμα. Ήταν πολύ…καλός ο κ. Ολλάν για να ανεχθεί τα φάλτσα της μπάντας που τρυπούσαν τ’ αυτιά του. Αν οι «δολοφόνοι» ήσαν στρατιωτικοί, να τους στείλουν στην «καλλιόπη». Αν ήταν του Δήμου, σε ωδείο, μπας και ξεστραβωθούν.

«Πρώην, τέως, νυν» και οι…εργάτες χώρια

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΘΑ επιμείνουμε στο θέμα. Στο ποινικό μέρος της εγκληματικής εισβολής των κουκουλοφόρων και στην άφρονα Πολιτεία, με τις ετεροβαρείς έγνοιες και προτεραιότητές της.
ΦΑΝΑΤΙΣΜΕΝΑ τα παλικαράκια, αλλά όχι ιδιαιτέρως ευφυή. Δεν σου παρέχει την ανωνυμία η κουκούλα σε κεφάλια 40-50 ανεγκέφαλων «συναγωνιστών». Θα βρεθεί συνεργός (στο έγκλημα), αλλά όχι…αμέμπτου ηθικής και μπεσαλής. Θα σε προδώσει ξερνώντας την αλήθεια και ο ηρωισμός σου θα καθίσει στο σκαμνί.
ΚΙ ύστερα; Ξανά φόβος και δέος να προσέλθει στη δουλειά του ο εργαζόμενος. Είναι κάποιας…διαλογής πολίτης και δεν το’ χει καημό να τον (προ)φυλάξει η Πολιτεία. Αλλού  στραμμένη η προσοχή της, για άλλους κι άλλες νοιάζεται και μεριμνά, με τα εντεταλμένα όργανα και τις ανησυχίες της. Κι αν θέλεις δείγμα γραφής της, δες, σκέψου και θυμήσου. Με όλες τις κυβερνήσεις και χωρίς η (εκάστοτε) αντιπολίτευση να προβάλλει…σθεναρή αντίσταση, πρώην, τέως και νυν πολιτικοί με χωροφύλακες ξοπίσω τους μη (μας) πάθουν κάτι κι ας είναι οι πρωταίτιοι της κατάντιας μας. Θεωρητικά και πρακτικά. Τους φυλάνε και οι δυνάμεις επαρκούν. Με τους φρουρούς, για τα μαγαζιά και τη βουλή, σε χορούς και πανηγύρια. Με φρουρούς (του δημοσίου) ακόμα και στα ακίνητα (διάβαζε βίλες τους κτηθείσες εν τη πολιτική).
ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ το Κράτος με τον «Ελληνικό Χρυσό». Μέτρησε η ζημιά, δεν μετρούν οι άνθρωποι. Ανησυχεί το Κράτος για την ψυχολογία των επενδυτών, δεν της καίγεται καρφί για την ασφάλεια των εργαζομένων για λογαριασμό του. Μόνο αν κάτι ακουστεί για «τρομοκράτες» βαράει συναγερμό. Και βγάζει με απόχη τους «τσαλακωμένους», μοστράρει τη φάτσα τους στο «γυαλί» και πάει για ύπνο. Συνεδρίασαν, όταν χρειάστηκε, οι εθνοπατέρες μας με τα ΜΑΤ ολόγυρά τους. Για την ασφάλεια και την…τιμή τους. Μη τους αγγίξει διαδηλωτής, ή τους πετάξει αυγά, μη τους πιάσει βόλι τρομοκράτη.
ΟΙ παραπανίσιοι στο δημόσιο απειλούνται με απόλυση-δεν είναι ώρα για απολύσεις. Οι «πρώην, τέως και νυν» είναι χορτάτοι από φρουρούς. Οι εργαζόμενοι στον Ελληνικό Χρυσό κινδυνεύουν και η Πολιτεία δεν ευαισθητοποιείται, παραμένοντας στις επιλογές της. ΚΙ εμείς επιμένουμε. Να το σκεφθεί καλά η (συγ)κυβέρνηση. Να πάρει μέτρα περιφρούρησης των εργαζόμενων. Μας είναι πολύτιμοι όσο ο χρυσός, έναντι πολλών κίβδηλων και «παραχαραγμένων» του Κοινοβουλίου, με ανάμεσά τους κάποιους…ντενεκέδες.

Επιλεκτικές (περιβαλλοντολογικές) ευαισθησίες

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΤΑΞΙΔΕΨΕ, περπάτα και καμάρωσε. Τις φυσικές ομορφιές της πατρίδας μας «διαμορφωμένες» απ’ την φυσική παρουσία του (νεο)έλληνα. Δεν ζούμε στην εποχή που η νοικοκυρά σκούπιζε το δρόμο κι ο μαγαζάτορας το πεζοδρόμιο. Έχουμε ξένους με τον «πολιτισμό» τους, ντόπιους με τον πόνο τους (να κυβερνήσουν) κι άλλους με την τύφλα τους στα τριγύρω τους περιβαλλοντολογικά.
 ΕΙΚΟΝΑ 1η: Έλληνας βοσκός ξαμόλησε τα προβατάκια του για τροφή. Και σκάλιζαν με τη μυτούλα τους σκουπίδια πεταμένα στην «αυθαίρετη» χωματερή, ανάκατα με νοσοκομειακά απόβλητα. Ό,τι ματωμένο και μολυσμένο είχαν πετάξει οι «αρμόδιοι», ανάμικτο με την επαγγελματική αλητεία και την κρατική αδιαφορία. Τα είδαμε στην τηλεόραση και κάποιος φίλος έκανε 2-3 χρόνια να φάει αρνάκι, τη Λαμπρή. Κανένας φύλακας-άγγελος της δημόσιας υγείας-δεν είδε κι ας το είδαμε στην τηλεόραση. Δεν συγκινήθηκαν  οργανώσεις κι ούτε οι «αρχές» πήραν αμπάριζα τα μαντριά για έλεγχο εγκαταστάσεων και ποιότητας…κρέατος.
ΕΙΚΟΝΑ 2η: Η «νόμιμη» (με μίζες και λαδώματα) βίλα του μεγαλοαστού καμαρώνει στην πλαγιά, έχοντας ανοίξει τεράστια «τρύπα» στο δάσος. Πήγαν δέντρα υπέρ…πίστεως, πήγε και ο λεφτάς τα πλούτη και τις ανέσεις του στη βίλα. Και τη μαγκιά του για θέα στον λαό που ανέχεται και στο Κράτος που του χορήγησε την άδεια. Κανένα…ντου από ακτιβιστές, ρεσάλτο για το θράσος του, καμιά οργάνωση δεν έκανε φύλλο φτερό την «άδεια». Μη χαλάσει το κέφι του «δολοφόνου» της φύσης και νεκροθάφτη δέντρων.
ΕΙΚΟΝΑ 3η, συνεχής και στατική: Παράκαμψη στο «Ρ» (πάρκο της εθνικής λεγόμενης οδού) για ξεμούδιασμα του οδηγού και μιαν…ανάσα. Με τα σκουπίδια τριγύρω να την εμπλουτίζουν με τις οσμές αντί οξυγόνου. Τον πολίτη ανενεργό και το Κράτος θεατή. Κι αν ψάξεις έναν επαρχιακό δρόμο στα κράσπεδα και τις νησίδες του, θα ανακαλύψεις σκουπίδια δεκαετιών-κληροδότημα «πολιτισμού» στους επιγενόμενους.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ…ευαίσθητοι για το περιβάλλον και τις πληγές του; Βεβαίως! Δεν άντεξαν και ζώστηκαν τ’ άρματα. Πήραν στουπί, βενζίνη και μολότοφ, άρπαξαν το καλάσνικοφ φορώντας την κουκούλα-δείγμα αντρισμού, παλικαριάς και…πίστης σ’ αυτό που κάνουν-και όρμησαν στο εργοτάξιο. Δεν σκότωσαν (ακόμα), αλλά μας φόρτωσαν τη ζημιά.
ΤΟ περιβάλλον κακοποιείται και πήραν τα βουνά. Ο «Ελληνικός Χρυσός» έγινε παρανάλωμα, εμείς μείναμε άναυδοι, ο Χαλκιδικιώτης χωρίς δουλειά και ο…επενδυτής το’ βαλε στα πόδια.
ΠΡΟΤΑΣΗ: Τα «παιδιά» (που πιάστηκαν) να πιάσουν δουλειά. Στο Εργοτάξιο, υποχρεωτικά, φρουρούμενα και για μια 20/ετία.

«Το καραβάνι περνάει…»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΕΠΙ δεκαετίες το’ χαν στρώσει «επιστημονικά». Με προσαυξήσεις, αφαιρέσεις και βελτιώσεις. Στη βάση του ακαταδίωκτου και με δεδομένη την ατιμωρησία. Έτσι το’ πιασαν, τέτοια (δι)έπρατταν κι αλίμονο σ’ όποιον κατήγγελλε  την αλητεία τους. Θα του την «πέφτανε» ξεψαχνίζοντας τα έργα και τη ζωή του, θα τον ξετίναζαν με μηνύσεις και αγωγές, μη ξανατολμήσει.
Η «μηχανή» πρόβλεπε και αποκατάσταση των αμαρτωλών. Εμμέσως και υπούλως. Δια των καθυστερήσεων σε συμβούλια επιτροπές και συνεδριάσεις. Και, βέβαια, με τη, (προ)μελετημένη τους σύσταση. Για να βρει το…δίκιο του ο «αμαρτωλός» (κρινόμενος από «συναδέλφους» και δίπλα τον συνδικαλιστή φύλακα και αρωγό του) και να το χάσει η κοινωνία.
ΜΕ την πρακτική τους και την ανοχή μας, φτάσαμε να θερίζουμε θύελλες πιάνοντας τη μύτη. Και βγαίνουν στο φως ιστορίες του παρελθόντος με κατορθώματα δραστών που δεν το περίμεναν, ωστόσο, επιμένουν. Κατά την αρχή του Le Chatelier, ένα σύστημα αντιδρά σε κάθε αιτία που προσπαθεί να το μεταβάλλει. Και ήταν τόσοι και τόσο βολεμένοι, με την αντίδρασή τους σθεναρή και πολύμορφη, που συνιστούν μεγάλο πρόβλημα.
ΤΟ δημόσιο δεν έστρεξε ποτέ του στη μηχανοργάνωση. Το κομπιούτερ που δεν έλειπε από ένα φοιτητικό δωμάτιο δεν «κοσμούσε» τα γραφεία της δημόσιας διοίκησης. Για να’ χουν «δουλειά» λουφαδόροι και ενίοτε για να συνωμοτούν, ανέλεγκτοι.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως δεν περίμεναν την ανατροπή (με δημοκρατία και με…μνημόνια) και τους ήρθε ταμπλάς. Αυτοί με χειροπέδες για τη «στενή»…χαμογελώντας κι εμείς απ’ τα…σύννεφα(;), με κάποιες ελπίδες για τιμωρία των παλιών και τρομοκράτηση των επίδοξων (για κομπίνα).
ΜΑΔΟΥΣΑΝ τα ταμεία τους για βίλες μετά…πισινών και παραμένουν στη μισθολογική λίστα, γιατί τα πειθαρχικά δεν…συνεδρίασαν (ακόμα). Οι «τρύπες» καλύπτονταν απ’ τον δημόσιο προϋπολογισμό κι εμείς σηκώναμε τους ώμους. Από φόβο μη μπλέξουμε κι από αδιαφορία πως άλλος θα πληρώσει και πληρώνουμε. Βίλες, μίζες και προμήθειες, που δεν θ’ αλλάξουν κτήτορα μέχρι να περάσει η μπόρα (γι αυτούς) και οι εντυπώσεις για ‘μας.
ΔΕΝ θέλαμε μνημόνιο και ήρθε. Θέλαμε εθνική περηφάνεια και τη χάσαμε (την καταβρόχθισαν απατεώνες ολκής και απατεωνίσκοι της καθημερινότητας). Θέλουμε τιμωρία για εγκλήματα και πάμε σαν χελώνα. Η αρχή (ως ήμισυ του παντός) έγινε, ο κ. Σαμαράς μην κάνει πίσω (στην πάταξη της διαφθοράς) και η (συν)κυβέρνηση να τον στηρίξει.
«Οι κύνες αλυχτούν, το καραβάνι περάνει».

Σαν σήμερα (1964)

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΝΑ θυμίσουμε και να θυμηθούμε τη σημερινή επετειακή ημέρα. «Η δημοκρατία ενίκησεν» (16/2/64) κατά Γεώργιον Παπανδρέου κι ας κουβαλούσε τις «αμαρτίες» του. Αγγλόφιλος μέχρι μυελού οστέων και αντικομουνιστής, «απελευθερωτής» και ρήτορας στο Σύνταγμα, αλλά «συνδιοργανωτής» (με τον Τσώρτσιλ) των «Δεκεμβριανών». Για να φτάνει, πολύ αργότερα, στα (αδιάφορα) αυτιά του το σύνθημα-παράπονο και απειλή των κομουνιστών «Παπανδρέου πού θα πας…».
ΠΟΛΥ ύστερα και στα…ύστερά του, δημοκράτης! Με τον «Ανένδοτο Αγώνα» (του) και το «1-1-4» να γεννάει ελπίδες στη νεολαία που τον αγκάλιασε ως «Γέρο της Δημοκρατίας», το «τρομοκρατείστε τους τρομοκράτες» να παραμερίζει θρασύδειλους δεκαετιών και το «Παπανδρέου-Δημοκρατία» να δονεί καρδιές.
ΜΕΤΑ την οριακή νίκη της Ε.Κ. (Νοέμβρης 1963) και τον Πρωθυπουργό (Γ. Παπανδρέου) «περίκλειστο» στο κάστρο της δεξιάς και ανίσχυρο, έρχεται ο εκλογικός θρίαμβος του 53% (σαν σήμερα, 1964). Με τη δημοκρατία να τη σημαδεύουν πολλά τουφέκια ακροβολισμένων και το μεγάλο κανόνι της υπερπόντιας «φίλης, προστάτιδας κλπ.» να τον σημαδεύει. Οι καιροί ήταν βαθιά αντικομουνιστικοί και δεν σήκωναν ενθαρρύνσεις και ανοίγματα.
ΞΕΚΙΝΗΣΕ η Αποστασία για να γίνουν πλούσιοι (κάποιοι) αποστάτες, «Πρωθυπουργοί» (ενεδρεύοντες είτε «κατεψυγμένοι») να εναλλάσσονται δοκιμαστικά, ο «Άναξ» να ορκίζει ακόμα και…Τσιριμώκους προετοιμάζοντας τη δικιά του χούντα (των στρατηγών) και το πράμα να…ωριμάζει για τανκς και χούντα, γύψο και ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Ο εκλογικός θρίαμβος του ’64 σηματοδοτεί τη δίψα του έλληνα για δημοκρατία, αλλά και την απαρχή δεινών. Με την ασυδοσία να βγαίνει απ’ το καβούκι της, να ξαναχώνεται στα χρόνια της χούντας κι ύστερα ξανά στο ξέφωτο. Αγκαλιά με την ατιμωρησία που γεννάει ιδέες σε «απελευθερωμένα» μυαλά, άτομα υπολειπόμενα σε δημοκρατική συνείδηση κι ας το παίζουν δημοκράτες.
Ο κ. Β. Μαρκεζίνης τοποθέτησε, χρονικά, το ξεκίνημα της διαφθοράς (στην Ελλάδα) κάπου στο 1965. Έχει τη λογική της, μιας και τότε ξεκινά η «δημοκρατία». Και φθάνουμε στο σημερινό χάλι, με τη διαφθορά χωμένη απ’ τη χαραμάδα είτε από ορθάνοιχτες πόρτες. Χωρίς σκοπιά και θυρωρό, και με την κομπίνα ατομικό και ομαδικό σπορ. Να μην προλαβαίνει τους κομπιναδόρους το Κράτος που ξύπνησε και πάει να βάλει τάξη.
«Η ελευθερία είναι πολύτιμη, γι αυτό πρέπει να δίνεται σε δόσεις» είπε ο Λένιν, αλλά εμείς δεν το λέμε. Και τι λέμε; «Με τη δημοκρατία, κανένας δεν κάνει ό,τι θέλει».

Μόνο τα…γαϊδούρια κλωτσάνε

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΔΕΝ γινόμαστε Ευρώπη μέσα σ’ ένα βράδυ και το ξέρουμε. Πάμε για…Ευρώπη (με χίλια βάρη και βαρίδια στην πλάτη) κι είναι ελπιδοφόρο, αλλά δυσκολευόμαστε στη λογική του «κουτόφραγκου». Και στην πρακτική και τις συνήθειές του. Δεν έχουμε τα ίδια ιστορικά «πάθη» μ’ αυτόν, το ίδιο κλίμα και DNA. Και, βέβαια, δεν είναι απαραίτητο, ως λαός με ήθη, έθιμα και παραδόσεις να αφομοιωθούμε με τους ευρωπαίους, μεταγενέστερους ιστορικά, γλωσσικά και πολιτισμικά. Δεν τους ακολουθούμε «καθ’ όλα» σαν να’ ναι σωστοί αυτοί κι εμείς στο λάθος, ωστόσο, ο κοινός ευρωπαϊκός μας δρόμος (μας) επιβάλλει αλλαγή και προσαρμογές.
ΣΤΗΝ κοινή μας πορεία και εξευρωπαϊζόμενοι, καλώς είτε κακώς και σε κάποιον βαθμό, θα επιμένουμε ελληνικά, απέχοντας απ’ τον τελικό στόχο και παραμένοντας έλληνες. Με τα σωστά και τα κουσούρια μας, ωστόσο, σε ένα modus vivendi με τους ξένους που γίνονται έλληνες στις…διακοπές κι εμείς ευρωπαίοι στις εκδρομές.
ΕΙΔΑΜΕ την…ακτιβιστική εφόρμηση ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ σε γραφείο δημοσίου ανδρός και είναι αποδεκτό ως φαινόμενο ελληνικό. Είδαμε και τα ΜΑΤ με τον υπερβάλλοντα ζήλο τους («δι ασήμαντον, πρακτικά, αφορμήν») και είναι μη επιθυμητό, αλλά παράδεκτο, ως φαινόμενο…ελληνικό.
ΚΙ εμείς που νομίσαμε πως μόνο τα γαϊδούρια κλωτσάνε…Που ακόμα περιμένουμε πορίσματα ΕΔΕ και καταδίκες κανίβαλων που χτύπαγαν (με το κλομπ απ’ την ανάποδη), λυσσασμένα, πεσμένους καταγής…
ΠΟΛΥ διστακτικά και σε τόνο ήπιο, «την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος» μπροστά σε φωνές και διαμαρτυρίες, «διέταξε» ΕΔΕ ο κ. Δένδιας (και καλά έκανε). Για τη συμπεριφορά ζηλωτών της…κλωτσιάς κατά βουλευτών που είχαν παρανομήσει «βελούδινα» (για τα δεδομένα της Ελλάδας που λέγαμε…).
ΔΕΝ είμαστε «και με τον…αστυφύλαξ», ωστόσο, δεν χρειάζεται υπερβολική βία, δεν σκοτώνεις τσιροπούλια με κανονιές. Το’ παμε πως οφείλουμε να’ μαστε προσεχτικοί στη χρήση βίας του ένστολου γιατί βαραίνεται  με αμαρτίες του παρελθόντος και πρέπει να εξιλεωθεί, ωστόσο, πειθαρχικοί και στον νόμο, που ορίζει και απαιτεί.
ΟΙ (όποιοι) πολίτες (ομάδες, συντεχνίες, κόμματα…), «εισβολείς» και εν δυνάμει καταληψίες δημόσιου χώρου οφείλουν να γνωρίζουν το «απαγορευτικό» και να πειθαρχούν. Άλλως, ο νόμος υπάρχει και τα ΜΑΤ περιμένουν. Προληπτικά, εκφοβιστικά, έστω. Αν οι διαμαρτυρόμενοι επιμένουν πολιτισμένα, δεν χρειάζεται βία. Για να μην δημιουργείς «ήρωες» της ημέρας, της κατάληψης και των…εθνικών οδών.
«Η ιστορία ΔΕΝ γράφεται ΠΑΝΤΑ με ανυπακοή».

Β. Κορεάτικη…απειλή

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΕΠΕΣΕ το μεγάλο «κάστρο», ακολούθησαν μικρότερα κι όταν η ανθρωπότητα ανέπνευσε απ’ το άγχος του κομουνιστικού «κινδύνου» (όπως τον σφήνωσε στα μυαλά της η δυτική προπαγάνδα), σήμανε λήξη. Για την αντικομουνιστική υστερία, σε κάθε γωνιά της γης. Τη γνώρισαν λαοί εμφυλιοπολεμικά μην έρθουν οι «κόκκινοι», κι εμείς τραγικά (Εμφύλιος).
ΚΙ όταν η ανθρωπότητα ηρέμησε, της σφύριξαν (οι μοναδικοί αφέντες): «πυρηνικές δοκιμές τέλος! Με διεθνή (παγκόσμια) συμφωνία, τώρα (1990) που ολοκληρώθηκε η κατάρρευση και η ανθρωπότητα αναπνέει καπιταλιστικά». Κι ας είχαν συνταράξει τον πλανήτη, μέχρι τότε, οι ίδιοι, υπεργείως και υπογείως με δοκιμές πολλών kt, για λόγους άμυνας(!;) απέναντι στη Σοβ. Ρωσίας. Ισοπέδωσαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι σαν πρόβα και δοκιμή επί εμψύχων, αλλά, τέλος ο κομουνισμός, τέλος και οι πυρηνικές δοκιμές. Στα «χαρτιά», μέχρι που έσκασαν μύτη κάποιοι «μικροί» και απειθάρχητοι.
ΚΕΡΔΙΣΑΝ στην διελκυστίνδα οι Αμερικανοί, κατίσχυσαν παγκόσμια, αλλά σκοπίμως και…ευφυώς, άφησαν κάποιες μικρές «φλογίτσες» να καίνε. Χωρίς κινδύνους για τις ΗΠΑ και την παγκόσμια κοινότητα, αλλά εξόχως προπαγανδιστικές. «Δείτε πώς σβήνουν (σαν το κεράκι) χώρες που επιμένουν σοσιαλιστικά, πνιγμένες στα προβλήματά τους. Την Κούβα και τη Β. Κορέα-απομεινάρια του συστήματος μιας ιδεολογίας που πέθανε(!;), όπου τρώνε ψόφια μοσχάρια» λένε οι Αμερικάνοι και το…‘φχαριστιούνται. Για να εισχωρήσει στα καπιταλιστικά μυαλά της φτώχιας η προπαγάνδα (της υπερβολής), χωρίς να…προλαβαίνουν να λειτουργήσουν (τα μυαλά), πνιγμένα στα προβλήματα και το άγχος της επιβίωσης.
ΔΕΝ «ζηλέψαμε» το καθεστώς της Β. Κορέας κι ακόμα γελάμε με τους…κλαίοντες για τον θάνατο του προηγούμενου, πριν αναλάβει ο γιος τον προεδρικό του θρόνο. Με τον χαφιέ να καταγράφει τους μη κλαίγοντες…γοερά, πριν ανακριθούν απ’ τους γελώντες (από μέσα τους) του καθεστώτος. Ωστόσο, στην ευτυχία τους οι Αμερικάνοι είναι και…δυστυχείς. Γιατί; Γιατί ξεμύτισε αντίπαλος! «Μικρός» και τιποτένιος, ωστόσο, ικανός για το μεγάλο κακό των εντυπώσεων. Και είναι πραγματικός και γνήσιος αντίπαλος η Β. Κορέα, κάτι αλλιώτικο απ’ την «δρομολογημένη» (στον καπιταλισμό) Κίνα και το «ελεγχόμενο» Ιράν.. ΜΕ την πρόσφατη πυρηνική τους δοκιμή οι Β. Κορεάτες δεν συντάραξαν (υπόγεια) μόνο τη γη. Ξύπνησαν και τη στρατηγική και πολιτική συνείδηση των Αμερικάνων, που τινάχτηκαν απ’ το…κρεβάτι, βάρεσαν συναγερμό και «κίνησαν» τις διαδικασίες. Για τον ΟΗΕ (τους)-για το ΝΑΤΟ (τους) είναι επικίνδυνο-μη μείνει αδρανής, για το Σ.Α. (Συμβούλιο Ασφαλείας) του μη δεν συνεδριάσει. Και είναι το ίδιο (ως θεσμός) μ’ εκείνο που…χασμουριόταν, όταν έπεφταν βόμβες (Νατοϊκές-Αμερικανικές) στα Βαλκάνια, στο Ιράκ και…αλλαχού.

«Ο λαός στην εξουσία…»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΔΙΨΟΥΣΕ για δημοκρατία ο λαός κι έκανε ξαστεριά. Με τους αγώνες του, με θυσίες δημοκρατών. Και οι θύλακες νοσταλγών; Δεν έχει σημασία-τους πήρε το ποτάμι. Κι ύστερα; Ξεχύθηκε η δημοκρατία σε δρόμος σοκάκια, πόλεις και χωρία. Διαμόρφωσε συνειδήσεις, τρύπησε κεφάλια, φούσκωσε μυαλά.
«ΜΕΓΑΛΩΣΕ» ο κάθε έλληνας απλώνοντας τα πόδια του έξω απ’ το στρώμα. Και νόμισε πως έκαστος μπορεί να κυβερνήσει την Ελλάδα από θέση…πρωθυπουργού. Κι η ελληνίδα πως αδικείται στο χωράφι. Το ίδιο κι ο μάστορας, σκυμμένος στη δουλειά. Και ο γραφιάς με ένα χαρτί στο χέρι, ο φοιτητής που ανακάλυψε τον δρόμο του συνδικαλισμού για άμεση επαφή και σχέση «ανταποδοτική» με τον καθηγητή, ο μηχανικός του λαδώματος, ο βουλευτής των προνομίων, ο υπουργός της μίζας κι όλα πήγαν μια…χαρά.
ΑΥΤΑ, χωρίς ονόματα, αξιώματα και διευθύνσεις. Μα κι αν απαιτείται, αναφερόμαστε στον Α. Παπανδρέου και την εποχή του, που αγαπήθηκε αλλά και λοιδορήθηκε όσο κανείς. Αναγνωρίζοντας τον σοσιαλισμό του που δεν άφησαν να’ ρθει εχθροί και φίλοι του και το επικίνδυνα δημοκρατικό «Ο λαός στην εξουσία». Ένιωσε ‘λεύτερος ο πολίτης και απαλλαγμένος από φοβίες δεκαετιών, αλλά …υπερβολικά ελεύθερος. Με τη δημοκρατία «ξυράφι σε χέρια νηπίου» και την ατιμωρησία να κουμαντάρει το μυαλό του για «έργα».
ΑΠΟ’ κει αρχίζει το «λάθος». Ποιος να (κατα)διώξει ποιον, πώς να τιμωρήσεις «αμαρτωλό», με τα «πειθαρχικά» σε χέρια (3) «συναδέλφων» και (2) συνδικαλιστών;
ΑΥΤΟ είναι το ξεκίνημα και η αφετηρία δεινών, αθέατων, σε φανταχτερό αμπαλάζ. Με τον «λαό στην εξουσία», τουτέστιν κάθε καταφερτζή να υποσκελίζει, με άλματα, τον ιδεολόγο. Και γέμισε ο κόσμος κομματόσκυλα, σε μια χαώδη κοινωνία της αναξιοκρατίας, με την (ατιμώρητη) μπαγαποντιά τρόπο ζωής και σκέψης.
ΓΙΑ κάθε πόστο και δουλειά χρειάζεται γνώση, προπαίδεια και εξειδίκευση. Εμείς τα…ξεπεράσαμε! Κι έμαθε να κουρεύει στου κασιδιάρη το κεφάλι ο κουρέας, αυτοδίδακτος γεωπόνος ο αγρότης, του κεφαλιού του ο κτηνοτρόφος και, παραπέρα (με την ατιμωρησία παραμάσχαλα), φοροκλέφτης ο «επαγγελματίας», άρπαγας ο βουλευτής, μιζαδόρος ο υπουργός, κι όλα πήγαν μια…χαρά.
Σ’ αυτήν τη βάση της απόλυτης ελευθερίας και της παρεξηγημένης γνώσης, στην Ελλάδα της «αφοβησιάς» όπου (ακόμα) κλέβουν σχάρες και μετασχηματιστές, μουντζουρώνουν πινακίδες πετώντας το πλαστικό στο δρόμο, είναι ματαιοπονία να μιλάς για δημοκρατία.
ΑΝ, όντως, νοιάζεσαι για τον λαό και την τύχη του, τον μορφώνεις και οριοθετείς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του. Βάσει του συντάγματος και των νόμων που ψηφίζεις δημοκρατικά. Κι ύστερα; «Ο λαός στην εξουσία»!

(Μικρο-μεγαλο)οφειλέτες…κακομαθημένοι

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΔΕΝ θα τα «βρούμε» μεταξύ μας κι ούτε θα ομονοήσουμε. Για μικρά της καθημερινότητας, για σημαντικά του μέλλοντος. Όπως στη μακραίωνη ιστορία μας της διχόνοιας και των ερίδων. Στην Ελλάδα των ηρωισμών και των αθλιοτήτων, των παχέων προεκλογικών (και όχι μόνο) λόγων και των ισχνών πράξεων.
ΑΦΗΝΟΥΜΕ τους πολιτικούς των σκοπιμοτήτων και της καριέρας. Πάμε στον απλό έλληνα της καθημερινής κρίσης και κριτικής, «παντός απτομένου» και ενίοτε βαθιά νυχτωμένου, αναποφάσιστου και διχασμένου. Με δείγμα άποψης, στάσης και συμπεριφοράς του τις φωνές (και ενίοτε κραυγές του) για τη φοροδιαφυγή, και το ανάθεμά για τους φοροφυγάδες. Με τον «δυνάμενο» να κλέβει το Κράτος, άφοβα, καθότι ατιμώρητα.
ΚΑΤ’ αρχάς, έχουμε δεδομένη τη μόνιμη αδιαφορία του μέσου έλληνα για το δημόσιο ταμείο κι ας μην κρυβόμαστε. Το’ χαν, βέβαια, αδειάσει μακρυχέρηδες, αλλά κι όταν είχε μέσα δυο δεκάρες, δεν το’ χε καημό (ο πολίτης) να τις αυγατίσει. Παρέμενε με τα σχολεία όπου οι μαθητές καίγανε τα βιβλία, βολεύονταν χωρίς νοσοκομεία και με τον βουλευτή μεσάζοντα για κρεβάτι στην εντατική, καυγάδιζε πάνω σε ασυντήρητους δρόμους με τη λακκούβα έτοιμη να τον καταπιεί, αλλά η φοροδιαφυγή-φοροδιαφυγή. Σαν χόμπι, άθλημα και εθνική μαγκιά. Με τον «επαγγελματία» να δηλώνει (χωρίς ντροπή) πενταροδεκάρες ως εισόδημα, τον αγρότη αφορολόγητο, τον «αμαρτωλό» να τα βγάζει λάθρα και αφορολόγητα στην Ελβετία και τον εφοπλιστή μακρινό και απείραχτο απ’ την τσιμπίδα.
ΚΑΙ τι απόμεινε; Ο δημόσιος υπάλληλος, κι εδώ θα σταθούμε. Στον ανεπαρκή και τεμπέλη ανάμεσα σε δουλευταράδες, στον κοπανατζή και λουφαδόρο που τον «κάλυπτε» ο συνεπής και επιμελής, που όμως όλοι μαζί συνιστούν ένα σύνολο φορολογουμένων χωρίς δυνατότητα φοροδιαφυγής. Προκαταβάλλει τους φόρους ο λειτουργός και «λειτουργός» του δημοσίου, του τα παίρνουν έγκαιρα και με ακρίβεια μαθηματική, δεν έχει περιθώρια «κλοπής» (κι ας το επιθυμούσε σφόδρα).
ΞΕΣΠΑΣΕ η κρίση και τα πράματα σκούραιναν. Βρέθηκε μια (συν)κυβέρνηση…κορόιδων (με τα όποια λάθη, αδυναμίες, ακόμα και σκοπιμότητες), ωστόσο αποφασιστική για σύλληψη της φορολογητέας ύλης. Με μια διαβάθμιση που ξεκινάει από συλλήψεις μεγαλοοφειλετών, για να απειλήσει και τον τελευταίο που δεν πλήρωσε έγκαιρα (κι όταν μπορούσε). Γιατί; Γιατί έτσι είναι (κακο)μαθημένος.
ΑΠ’ τη τσέπη, λοιπόν, του ασυνεπούς κάθε βαθμίδας στον δημόσιο κορβανά κι ας μας…κακοφαίνεται. Τα 3-4 χιλιάρικα που προκατέβαλε ο «δημόσιος» τα κράτησε στη τσέπη ο «επαγγελματίας», για να κατεβάζει, σήμερα, «καντήλια».
ΑΦΟΥ διευκολυνθούν όσοι όντως δεν έχουν, οι «άλλοι» να…τσακιστούν να τα βρουν, κι ας χτυπούν τα στήθια τους, απελπισμένα.

Η...Λέσχη
Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 
ΔΕΝ θα μιλήσουμε πολιτικά. Δεν μετράει το κόμμα, όταν ψάχνεις για την αλήθεια. Ούτε οι «ιδεολογίες» για το δίκαιο. Γιατί, αν ο λόγος μας ήταν πολιτικός-κομματικός, θα ξεκινούσαμε απ’ τα «βραχώδη» των Καραμανλήδων, τα «σάπια κρέατα του Μπαλόπουλου» και τα «προσοδοφόρα» Βατοπέδια, για να φτάσουμε στα μυθώδη ποσά που σχετίζονται με τον κ. Τσοχατζόπουλο και την παρέα του.
ΚΑΙ, βέβαια, δεν μιλούσαμε κάποτε για σκάνδαλα όχι γιατί δεν υπήρχαν, αλλά «δια τον φόβον των Ιουδαίων». Ο χαφιές παραμόνευε με την «τρύπια» εφημερίδα για να βλέπει και το ους τεντωμένο για να αφουγκράζεται. Ό,τι πεις μη του φύγει, με όποιον σε δει μην του ξεφύγει. Ένα ζωντανό μαγνητόφωνο εποχής και μια πρακτική που σφαλνούσε στόματα και χαμήλωνε τα κεφάλια. Ο φάκελος εμπλουτίζονταν, ο στρατός σε περίμενε… 
ΥΠΑΡΧΕΙ, βέβαια, και αριστερά. Η πραγματική και η…ψεύτικη. Εκείνη των αγωνιστών της Αντίστασης που, εν πολλοίς κατέληξε στη…Μακρόνησο και η ψευδεπίγραφη που συνεργάστηκε με τον διάβολο από κίνητρα ταπεινά. Δεν διαχειρίστηκε δημόσιο χρήμα, αλλά η…ζημιά στο δημόσιο είναι ιστορική και διαρκείας. 
ΑΠΛΑ, λοιπόν, και με την κοινή λογική, ολότελα στην τύχη και με δυο «φρέσκα» παραδείγματα, πρώτα να δούμε και μετά να θυμηθούμε. Να δούμε κάποιους αναξιοπαθούντες, σήμερα, που σκαλίζουν για μεταλλικά απομεινάρια στα πεταμένα και στα παζάρια, κι ίσως αύριο για τροφή στα αποφάγια.
ΚΑΙ βλέπουμε τον έλληνα να επιστρατεύει το φιλότιμό του και να βοηθάει. Την Εκκλησία να κάνει ό,τι μπορεί στο πλαίσιο του φιλανθρωπικού της έργου, κι ας παραβλέψουμε κάποιους ελάχιστους δεσποτάδες σε ρόλο σύγχρονων Φαρισαίων της υποκρισίας, που θα ξανασταύρωναν τον Χριστό.
Η Δικαιοσύνη ερευνά για τα «πεπραγμένα» του Άκη και απαιτεί χρόνο. Ωστόσο, κάποιες ξεχασμένες(;!) περιπτώσεις μάς γεμίζουν απορίες και περιμένουμε αποτέλεσμα. Με χειροπιαστές καταδίκες, μιας και ο ένας ομολόγησε και ο άλλος μας…μπέρδεψε.
ΟΙ ερωτήσεις είναι ρητορικές, αλλά η πρότασή μας σαφής.
Ζήτημα 1ον: Ομολόγησε ο κ. Μαντέλης πως κάποιος…άγνωστος του έβαλε στο βιβλιάριο 150-200 χιλιάρικα για τις…σπουδές των παιδιών του; Φαντάσου, λοιπόν, να τα’ χαμε στο τραπέζι των πεινώντων ως τροφή και βρώση. Για δωράκια σε ορφανά ή για υποτροφία σε φτωχόπαιδο. Στη σειρά τους πεινασμένους και στην είσοδο μιας «Λέσχης», λίγο πριν απ’ το καζάνι που αχνίζει, μια μεγάλη ταμπέλα: «Συσσίτια Μαντέλη».
Ζήτημα 2ον: Τι απόγινε το χιλιάρικο του κ. Τσουκάτου; Το’ δωσε στο Κόμμα; Το τσέπωσε ο ίδιος; Φρονούμε πως θα’ πρεπε η Δικαιοσύνη να’ χει βγάλει άκρη και να βλέπαμε: «Λέσχη Τσουκάτου. Για ένα ζεστό φαγητό σε πεινασμένους».