«Δολοφόνοι»

Του Θανάση Νικολαΐδη   

·        Κρόοντας τον κώδωνα του κινδύνου (Γ. Παππούς/Μέγα)

·        Η κυβέρνηση την ορίζει ο Πρωθυπουργός (Άδωνης/Μέγα)

·        Αυτοί μετακυλίουν στους εκτός σχεδίου (Δημ/φος)

·        Είναι όλες, μηδενός εξαιρουμένου (Διακουμάτος/ΣΚΑΪ)

·        Ο κ. Βενιζέλος αμάρτησε υπαιτιότητα των συνεργατών του (Σκουρλέτης/ΣΚΑΪ)

·        Το συνήθες θέμα (Καλαϊτζής/Μέγα)

·        Της απονείμει τα εύσημα (Δημ/φος, ειδήσεις/ΜΕΓΑ)

·        Δεν θα πάρει ούτε μισό σεντς (ΣΚΑΪ)

·        Μα, αυτό το ψεγάζετε (Διακουμάτος/ΣΚΑΪ)

·        Η κουβέντα μας ελλοχεύει τον εξής κίνδυνο (Μπόζεμπεργκ/ΣΚΑΪ)

·        Γίνεται η κηδεία του κυρίου Νάκου (Μάγδα-παρτεναίρ Αυτιά/ΣΚΑΪ)

·        Το λέω κι εγώ αστεΐζοντας (Δημ/φος/ΣΚΑΪ)

·        Με τηρουμένων των αναλογιών (Μιχελάκης/ΑΝΤ1)

·        Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτά που θα πούμε (Δημ/φος/ΣΚΑΪ)

·        Απορροφούνται πλήρως (Βορίδης/ΣΚΑΪ)

·        Πλήγουν…(Δημοσιογράφος/ΣΚΑΪ)

·        Μετέφερε, Αλεξάνδρα, τι γίνεται (Παπαδάκη/ΑΝΤ1)

·        Γιώργο, μετέφερέ μας λίγο…(Τσαπανίδου/ΣΚΑΪ)

·        Έχουμε μια εμπειρία και αυτή καταθέτεται (Κουτρουμάνης/ΜΕΓΑ)

·        Στις χώρες που πλήττεται από την κρίση (ΣΚΑΪ)

·        Εξέστιν (Επιτρ. Λίστας Λαγκάρντ)

·        Από πειθήνους εκφραστές (ΣΚΑΪ)

·        Το αν πυροβολάει…(Στρατούλης/ΣΚΑΪ)

·        Εντός 24/ωρο (ΝΕΤ)

·        Υγιή δημοσιονομική ανάπτυξη είναι (ΣΚΑΪ)

·        Τους οποίους είχε εισάγει (ΝΕΤ)

·        Οι περισσότερες απ’ αυτές κατατίθεται (ΝΕΤ)

·        Δεν εκτίθομαι (Στεργίου/ΣΚΑΪ)

·        Να πάτε να το λήξετε το θέμα (Χασαπόπουλος/ΜΕΓΑ)

·        Κάνοντας το πλήθος να ξεσπάσει χειροκροτήματα (ΜΕΓΑ)

·        Ξεκίνησε καταρρακτώδη βροχή (Αθλητικά/ΜΕΓΑ)

·        Το έχουν υπογράψει οι κυβερνούντες (ΣΚΑΪ)

·        Τέσσερις αγρότες προσαγάγονται (ΜΕΓΑ)

·        Η Βόρειο Ελλάδα…(Τσαπανίδου/ΣΚΑΪ)

Νύκτωρ…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΦΩΤΙΕΣ μας ρήμαξαν τα δάση, τα πλάκωσε σκουπιδαριό και δέντρα θυσιάστηκαν για…νόμιμα παράνομες βίλες πλουσίων, σε καταπράσινες βουνοπλαγιές. Κι αν η φύση εκδικείται, την εκδίκηση θα την εισπράξουν (και) Χαλκιδικιώτες. Θύτες και θύματα που ξεσηκώθηκαν μην υποβαθμιστεί τουριστικά η περιοχή με τα ακίνητά τους, μη πατήσει «βάρβαρος» με τα φίλτρα στην εξόρυξη χρυσού και τις θέσεις εργασίας, μη πάρει απάνω του ένα Κράτος βυθισμένο στην ύφεση της κρίσης.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ των κατοίκων να διαμαρτύρονται, δικαίωμα και της Πολιτείας να επιμείνει στις επιλογές της. Με τους μισούς κατοίκους απέναντι, αλλά και με τα κόμματα να  κοντράρουν την τριμελή Κυβέρνηση και τις επιλογές της. Για δικό τους λόγο που σχετίζεται με ψήφους και άλλα «παραδοσιακά» που τα ορίζει η διχόνοια.

ΚΑΙ τι συνέβη, στην πιο άγρια μορφή της διαμαρτυρίας; Εισέβαλαν στο εργοτάξιο κουκουλοφόροι, κατέστρεψαν ό,τι οι φορολογούμενοι θα χρεωθούμε και λίγο έλειψε να πεθάνουν, μαρτυρικά, αθώοι.

ΚΙ άρχισε η αναζήτηση ενόχων της κουκούλας, με την δικαστική εξουσία να κατευθύνει την Αστυνομία και να ορίζει τις κινήσεις της. Αστυνομία με τις κακές και τις καλές στιγμές της, και το μυαλό μας κόλλησε σε κάποιους βάρβαρους των ΜΑΤ να δέρνουν διαδηλωτές πεσμένους καταγής. Και, βέβαια, δεν εξαντλείται σ’ αυτά και μ’ αυτούς ο ρόλος της. Έχει και αποστολή με ανελαστικά καθήκοντα των ανθρώπων της κι αλίμονο να μην έψαχνε για τους εν δυνάμει δολοφόνους-κουκουλοφόρους της Χαλκιδικής.

ΚΙ αρχίζει το δράμα της (παρεξηγημένης) δημοκρατίας. Απ’ το πρωί στη «γύρα» του από κανάλι σε κανάλι ο εκπρ. Τύπου της ΕΛΑΣ να δίνει εξηγήσεις για την απόλυτα νόμιμη επέμβαση της ΕΛΑΣ, νύκτωρ, μην αντιδράσει ο…λαός. Ομάδα αδίστακτων που τον «εκπροσωπούν» χωρίς να το ξέρει. Εισβολείς σε αστυνομικό Τμήμα που τα κάνουν λίμπα, χωρίς κανένας των κατοίκων να βγαίνει στο δρόμο για διαμαρτυρία.

ΖΗΤΩΝΤΑΣ «πελατεία» τα κανάλια, αντιρρησίες και φωνακλάδες που ανεβάζουν νούμερα και υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, άνοιξαν τα μικρόφωνα, έστησαν την κάμερα, σιάχτηκαν στον καθρέφτη, το μάτι τους στο μόνιτορ κι η γλώσσα τους ροδάνι. Μη δεν ήταν νόμιμη η επέμβαση της Αστυνομίας σε σπίτια υπόπτων, μη δεν κρατήθηκαν οι τύποι, μη δεν φόραγαν οι αστυνομικοί τα…διακριτικά τους;

ΨΑΞΕ σε Ανατολή και Δύση, δεν βρίσκεις Αστυνομία να σου δίνει λογαριασμό στο βαθμό που της ζητάμε οι Έλληνες της υπερβολής. Και, βέβαια, έχουμε το νου μας γιατί κουβαλάει (και) αμαρτίες στην πλάτη της, ωστόσο, μην εξαντλούμε την κακογλωσσιά μας κι όταν κάνει σωστά τη δουλειά της.

Σταυριπροσκύνηση ή σταυροπροδοσία;

 

Ο Χριστός είχε ανεβάσει στα μεσούρανα τους μαθητές του. Κι απ’ όλους πιο ψηλά τον Πέτρο.

Καθώς του είπε ότι αυτός (δηλαδή, ο Πέτρος) θα είναι η πέτρα, πάνω στην οποία θα θεμελιώσει την Εκκλησία. Και που καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να την καταργήσει.

Με αποτέλεσμα να φουντώσει η φαντασία των μαθητών: Πως ο Χριστός θα γινόταν κοσμοκράτορας. Κι εκείνοι θ’ απολάμβαναν δόξες, τιμές και μεγαλεία. ‘Όπως, κάπως ανάλογα, φαίνεται να φαντάζονται και οι σύγχρονοι σιωνιστές.…

Αλλά, για να μη ζουν με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, ο Χριστός φρόντισε να προσγειώσει τους μαθητές του. Και μάλιστα αρκετά ανωμάλως: Καθώς τους είπε πως «τώρα, που θα πάμε στα Ιεροσόλυμα οι γραμματείς και οι φαρισαίοι θα τον συλλάβουν, θα τον εξευτελίσουν και θα τον σταυρώσουν…»! 

Πράγμα, που δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό κανενός. Και πιο πολύ του Πέτρου. Ο οποίος δεν δίστασε να επιτιμήσει το Χριστό, που τολμούσε να αναφέρεται σε τέτοια απαισιόδοξα ενδεχόμενα!

Γεγονός, που ανάγκασε το Χριστό να μη διστάσει, ύστερα απ’ την ανώμαλη προσγείωση, να τον γκρεμίσει ακόμη και στα Τάρταρα. Λέγοντάς του το πασίγνωστο και παροιμιώδες, εκείνο: 

«Ύπαγε οπίσω μου σατανά! Γιατί δεν σκέπτεσαι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά σύμφωνα με το θέλημα των ανθρώπων»…

Και, παίρνοντας αφορμή απ’ τη συμπεριφορά αυτή του Πέτρου, να πει στους μαθητές του, αλλά και τους άλλους, που τον ακολουθούσαν: 

“‘Όποιος θέλει να με ακολουθήσει πρέπει ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του και να φορτωθεί το σταυρό του».
 Τα λόγια, δηλαδή, του Ευαγγελίου (Μάρκου: η,34-θ,1)που ακούστηκαν την περασμένη Κυριακή στις εκκλησιές.

Βέβαια το να ενστερνιστεί κάποιος το πνεύμα του σταυρού συνεπάγεται αγώνες και θυσίες, που μπορεί να φθάσουν κόμη και μέχρι το θάνατο. Αλλά αυτός, που φοβάται μήπως χάσει τη ζωή του, που είναι πρόσκαιρη, λέει ο Χριστός, θα χάσει την ψυχή του, που είναι αιώνια. 

Που σημαίνει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι το «όπιο του λαού», όπως ο Μαρξ είχε χαρακτηρίσει τη θρησκεία. Και όπως ήταν για πολλούς αιώνες και είναι, δυστυχώς, και σήμερα, προκειμένου να επιτελεί το ρόλο του ναρκωτικού για τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Έτσι ώστε να μην παρεμποδίζεται η καταλήστευση και η καταδυνάστευση των λαών εκ μέρους των εκάστοτε κυρίαρχων αρπακτικών: Αυτοκρατόρων, βασιλιάδων, τσιφλικάδων, βουλευτάδων. Και των πάσης φύσεως «μεγαλειότατων και εντιμότατων» ληστάρχων και κλεφταράδων…

Κι από το άλλο μέρος, προκειμένου να δικαιολογείται η παθητική στάση του λαού απέναντι στα οποιαδήποτε απάνθρωπα μέτρα και καθεστώτα. Και να φρενάρονται οι προσπάθειες για την αποτίναξη του οποιουδήποτε ζυγού. Όπως, δυστυχώς γίνεται και στον τόπο μας. Και μάλιστα με περισσή δουλοπρέπεια και αναξιοπρέπεια. 
Κι όχι μόνο απ’ το λαό, αλλά κι από παπάδες και δεσποτάδες.

Οι οποίοι ψάλλουν ύμνους στην «Υπέρμαχο Στρατηγό», που συμπαραστεκόταν στους αγώνες του Βυζαντίου αλλά και του στρατού μας στην Αλβανία.
Και τονίζουν, σε κάθε περίπτωση, την προσφορά του κλήρου, κατά τον αγώνα της εθνεγερσίας. Και υπενθυμίζουν το γεγονός ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τα όπλα των επαναστατών. Και εξυμνούν τα ηρωικά κατορθώματα του Διάκου και του Παπαφλέσσα και όσων άλλων αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας. Ενώ παράλληλα διαμαρτύρονται, εντονότατα, κάθε φορά, που κάποιοι αρνούνται την εθνική προσφορά των κληρικών.

Την ίδια, όμως, στιγμή, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, απαγορεύουν να μιλήσει κάποιος στις εκκλησιές για το κανιβαλικό και εφιαλτικό καθεστώς, που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα και, πρόσφατα, την Κύπρο, από τους σύγχρονους σταυρωτές. Για να προσφέρει, έστω και λίγη παρηγοριά, στους σταυρωμένους. Προφανώς, για να μην ενοχλούνται τα ανδρείκελα της Μέρκελ και της Λαγκάρντ, που, κατά περίεργη συγκυρία είναι και κατηχητόπουλα της σατανικής Μπίλντεμπεργκ. 

Και επιβάλλουν τις απαγορεύσεις αυτές, επειδή, λέει, οι τέτοιου είδους αναφορές συνιστούν πολιτικολογία. 

Όταν οι ρασοφόροι αυτοί επιφυλάσσουν στους εαυτούς τους το δικαίωμα να κάνουν πολιτική του αισχίστου είδους. Δίνοντας γραμμή και προπαγανδίζοντας την τυφλή υπακοή στα οποιαδήποτε σαμάρια και στουρνάρια και τούβλα και αποδέλοιπα άχρηστα και επικίνδυνα, «προς κατεδάφισιν» υλικά της κυβερνητικής συμμορίας. 

Και ο λόγος των αηθεστάτων αυτών απαγορεύσεων δεν είναι ότι έχουν κάτι να φοβηθούν, όπως οι μάρτυρες και οι ήρωες άλλων εποχών. Αλλά το γεγονός ότι τους συνδέουν σχέσεις διαπλοκής και εξαρτήσεως με τους εφιάλτες και κανιβάλους αυτούς…

Κι έτσι, από το ένα μέρος, καπηλεύονται και μάλιστα με υπερβάλλοντα ναρκισσισμό τη δόξα και την τιμή, για τους αγώνες των κληρικών του ’21 και άλλων εποχών, κι από το άλλο, δεν ντρέπονται ν’ απαγορεύουν την οποιαδήποτε αναφορά στο τωρινό καθεστώς εθελοδουλίας και προδοσίας….

Για να ανακαλούν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη μνήμη μας, τα «ουαί», που είπε ο Χριστός στους φαρισαίους.

Οι οποίοι «έκλειναν τη βασιλεία του Θεού, μπροστά στους ανθρώπους. Κι, ενώ οι ίδιοι δεν ήθελαν να μπουν, εμπόδιζαν την είσοδο και σ’ οποιονδήποτε άλλον»… 

Κι όμως κάποιοι απ’ αυτούς, που έτσι φαρισαϊκά σκέφτονται και φασιστικά «αποφασίζουν και διατάσσουν» κάνουν μεγάλους σταυρούς. Και προσκυνούν σήμερα, Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης, αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση, το Σταυρό.

Το πνεύμα του οποίου συστηματικά και συνειδητά προδίδουν κι απ’ το οποίο τους χωρίζουν έτη φωτός…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Παλιάνθρωποι…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΕΥΚΟΛΑ τους διόρισαν, δύσκολο να τους απολύσουν. Για τους λεγόμενους «επίορκους» μιλάμε κι ανάμεσά τους κάποιους παλιανθρώπους. Κρατάει την άμυνά του ο Υπουργός, αμύνονται οι πολιτικοί (και όχι μόνο) που τους διόρισαν, οι ίδιοι κάνουν την πάπια και η Τρόικα επιμένει. Λες κάτι να ξέρει από ελληνική πραγματικότητα του παρελθόντος, να της το σφύριξαν πως η αυτοκάθαρση δεν είναι στις επιλογές μας; Έτσι κι αλλιώς, στήνουν τις προϋποθέσεις για να πάρουν τα λεφτά τους. Εχέγγυα που τους αρνούμαστε, ονόματα που δεν τους δίνουμε και ηθικούς αυτουργούς του ανομήματος που δεν τους αποκαλύπτουμε, γι αυτό η Τρόικα απαιτεί και δεν πολυσκοτίζεται.

ΤΟΥΣ άρπαξε ο…Μπάρμπας τους απ’ το σόι, τους ανακάτεψε με τους αφισοκολλητές της φάτσας του, έδωσε πόντους (με ανταλλάγματα) «ρίχνοντας» του γείτονα τα παιδιά με τα προσόντα τους κι έπιασαν «δουλειά» οι ευνοούμενοι. Κι ύστερα; Τους εγκατέλειψε κάτω απ’ τη μακρομάσταρη Ελλάδα για τροφή, στην πιάτσα για ‘κονόμα.

ΚΑΙ τι να περιμένεις από διορισμένο «φωτογραφικά» μη του πάρουν τη θέση είτε με «πτυχίο» του τυπογραφείου ή βαθμολόγιο «πειραγμένο», ως προϋπόθεση του διορισμού; Περίμενε συνέχιση της αρχικής απάτης. Με τις ίδιες «ιδιότητες» και το μάτι του ορθάνοιχτο για κομπίνα. Τρεχάλα στο απέραντο γήπεδο του δημοσίου για ατιμώρητο πέναλτι. Με κάποιους συμπαίκτες ανταγωνιστές για την πιο έξυπνη κομπίνα, χωρίς διαιτητή και θεατές.

ΤΗΝ κάρτα στο δεξί για «χτύπημα» στην είσοδο του υπουργείου και στο ζερβό του «συναδέλφου», γεμάτος ‘περηφάνεια σαν να’ ταν το δημόσιο δικό του μαγαζί, έπαιρνε το σοκάκι για την αγορά, είτε για κλεισμένες ιδιωτικές δουλειές. Άλλος (διορισμένος καθηγητής/τρια του δημοσίου) το ‘στρωνε στο (παράνομο) ιδιαίτερο έχοντας δηλώσει «ψυχολογικά προβλήματα». Για πολυετή αποδέσμευση απ’ την ψυχοφθόρο(;) τάξη, είτε για «γραμματειακή υποστήριξη» σε γραφεία, με τις καρέκλες να μη φτάνουν για τους αργόσχολους και αποσπασμένους. Κάτι σαν τους λουφαδόρους της ΕΛ.ΑΣ που βάζουν μέσον για να «υπηρετήσουν» στη Βουλή.

ΑΠΟ παλιάνθρωπο, λοιπόν, που άρπαξε μίζες και προμήθειες κι έστρωσε τη ζωή του ζημιώνοντας το δημόσιο, μην περιμένεις άλλο από δια βίου συνέχιση. Με το «κουσούρι» αθεράπευτο και το ηθικό ξανά ακμαίο, μόλις χαλαρώσουν τα λουριά και χαϊδέψει την ανανέωση της ισόβιας παραμονής του στο δημόσιο.

ΠΡΑΞΤΕ τα δέοντα, κ. κ. Κυβερνώντες και μη κοιτιέστε μεταξύ σας. Όπως φέρατε τα πάνω κάτω με δημοκρατικούς…αναγκαστικούς νόμους, κόψτε το λαιμό σας για την εξυγίανση του δημοσίου, αρχίζοντας απ’ τους «δημοσία δαπάνη» τρεφόμενους…παλιανθρώπους.

Μνήμη, λήθη και η αλήθεια

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΤΑ τραπεζικά μας πάνε…καλά, οι «δημόσιοι» τα ψιλοβολέυουν με τα…κουρεμένα, οι φακελάκηδες έριξαν την ταρίφα, οι οικονομημένοι χορταίνουν με το «λίπος» και η ύφεση καλά κρατεί. Απέναντί μας τα συσσίτια και πιο πέρα κάποιοι ψάχνουν στα σκουπίδια για πεταμένα «τιμαλφή» κι αύριο, ίσως, για τροφή.

ΠΟΛΛΑ τα ζούμε «από μακριά», με τις…Αντουανέτες να διερωτώνται κι άλλα μας τα φέρνουν κοντινά τα ΜΜΕ. Μπολιάζουν τη σκέψη μας με τη δυστυχία συνανθρώπων μας χωρίς στον Ήλιο μοίρα, ωστόσο, δεν μας ξεδιπλώνουν όλη την αλήθεια και «μισή αλήθεια είναι ο ολόκληρο ψέμα».

ΟΣΟ βολική είναι η λήθη, τόσο ενοχλητική η μνήμη γι αυτό και τα ξεχάσαμε. Πριν, λοιπόν, οι «ενημερωτές» μάς μπολιάσουν με τη δυστυχία συνανθρώπων μας, είναι χρήσιμο και αναγκαίο (κάποιοι) να…απολογηθούν. Και να μην μας την πέφτουν λάβροι υπέρ των πεινώντων και δυστυχούντων. Είχαμε δημοσιογράφους αφανείς που πάσκιζαν για το μεροκάματο, κι άλλους στο προσκήνιο και με το χιλιαρικάκι τους στη τσέπη. Ανά εκπομπή και ημερησίως, με την πλάκα τους κι απ’ τον δημόσιο κορβανά. Κι αν άμεσα δεν μας ενδιαφέρει το σημερινό μηνιάτικο π. χ. της κας Τσαπανίδου και των κ. κ. Λυριτζή και Οικονόμου, μην το ξεχνάμε πως κάποτε μας ενδιέφερε (στην…αδιαφορία μας), γιατί (και) έτσι άδειαζε ο δημόσιος κορβανάς (ΝΕΤ) πριν τον γεμίσει η…φοροδιαφυγή των διάσπαρτων φοροκλεφτών στην Ελλάδα της κομπίνας και της κονόμας, της κλεψιάς και της ασυδοσίας.

ΕΙΝΑΙ καιρός, λοιπόν, να θυμηθούμε. Και ν’ αραδιάσουμε δίπλα στα τραγικά της φτώχιας και της δυστυχίας των ημερών μας, εκείνα που μα έμπασαν στο τούνελ. Πέρα από ξένους και συμφέροντα ανθελλήνων που πλάκωσαν για τα λεφτά τους και μας «κυβερνούν». Αυτοί «βρήκαν φως και μπήκαν». Ωστόσο, εμείς που τους «καλέσαμε» κλείνουμε τα μάτια και ξεχνάμε. Ό,τι μας πληγώνει αναδρομικά και τότε μας «διασκέδαζε».

ΕΚΕΙ, λοιπόν, που περιγράφουμε φιγούρες δυστυχούντων διεκτραγωδώντας τα (τωρινά) δεινά μας, να θυμηθούμε (για παράδειγμα). Εμείς κι εμείς, ο λαός «ο μικρός ο μέγας» δεν ήμασταν που κατακλύζαμε τα ιατρεία με το βιβλιάριο στο χέρι, κόσμος απλός και καθημερινός δεν άραζε στους προθαλάμους των διαγνωστικών κέντρων (φίσκα από πελατεία) για να πατώσουν τα ταμεία μας στα βαθιά της ανεμελιάς;

ΘΕΛΕΙΣ μνήμη και λήθη να συνυπάρχουν συνταιριάζοντας σε μια συνείδηση ισορροπημένη; Πες την αλήθεια κι είναι μία. Εκείνη που την άγγιξες και πας να την ξεχάσεις. Θύμισέ μας απ’ το φανταχτερό «γυαλί» ή με τον κομματικό σου λόγο τι έπαιρνες το μήνα. Για να πειστούμε πως νοιάστηκες για του λαού τα βάσανα και για τη συμφορά που πλάκωσε.

Δημόσιο, με πρακτικές ιδιώτη

Του Θανάση Νικολαΐδη 

 ΜΕ το «δείγμα» της Κομοτηνής, πήραμε γεύση και από…ηθική στον ιδιωτικό τομέα. Τσιράκι και εξαρτημένο (απ’ το αφεντικό κι απ’ το μεροκάματο) το γκαρσόνι «πάσκιζε» για το…δίκαιο του μαγαζιού. Με το ίδιο…πάθος που αράζει ο «δημόσιος» στην καρέκλα του.

ΝΑ γενικεύσουμε. Απ’ την αδιαφορία και την ανεπάρκεια του δημοσίου ανδρός, στην…υπερεπάρκεια του ιδιώτη. Μόλις ο ιδιώτης διοριστεί, μεταφέρει στο δημόσιο και την «κουλτούρα» του. Ένα σύνολο ιδιοτήτων και συμπεριφοράς που αποκτήθηκαν στο πεδίο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και προσαρμόστηκαν στους «κανόνες» του δημοσίου. Κι αν μέχρι χτες εκλιπαρούσε για μια θεσούλα «προσκυνώντας», μόλις εντάχτηκε στη λίστα των αμειβομένων απ’ τον δημόσιο κορβανά, άρχισε τις…απεργίες.

ΜΙΛΑΜΕ για νοοτροπίες και πρακτική φορέων και προσώπων ευαίσθητων μόνο όταν οσμίζονται ψήφο. Σε πλαίσιο ανταποδοτικής σχέσης με τον πολίτη που τους ψηφίζει και την επομένη τους βρίζει. Και, βέβαια, έχει τα δικαιώματά του ο δήμαρχος, έχει και ο δημότης. Προκύπτουν απ’ τον νόμο (σκοπούμενα νεφελώδη) κι άλλοτε σαφή, που όμως…σκυθρωπιάζει (όπως ο καιρός) στην πορεία για την εφαρμογή του. Δήμαρχοι, για παράδειγμα, έκλεισαν μαγαζιά για αμαρτίες ιδιοκτητών τους (μετά από αναφορές ελεγκτικών φορέων), αλλά το «χαρτί» πήγε στον…πάτο. Τελευταίο στη σειρά στο μάτσο, απ’ το μακρύ χέρι του δικηγόρου του. Η εκδίκαση θα καθυστερήσει δραματικά (για να «τη βγάλει» με 50-60 ευρώ ο υπεύθυνος), αφού κρέμασε στο μαγαζί την «Ανακαίνιση», όσο κρατούσε η «τιμωρία».

ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ, λοιπόν, η «ηθική» του ιδιώτη στο Κράτος, έγινε το μαγαζί του δημόσια «επιχείρηση», κάποιοι οσμίστηκαν μεζεδάκι μέχρι να γίνει γεύμα και το’ στρωσαν στο φαγοπότι. Γι αυτό δεν απορούμε για την συμπεριφορές στο δημόσιο, δεν διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για την «ηθική» κάποιων δημοσίων ανδρών (και γυναικών).

ΜΙΑΣ κι είναι το σύνολο ενιαίο με την «ηθική» του να κινείται σε δυο επίπεδα και σε ποικίλες μορφές, δεν περιμένουμε (αυτο)ίαση. Ούτε από ψηλά (μας έδωσαν δείγματα πειστικά της αφερεγγυότητας και του πολιτικού αμοραλισμού), ούτε από χαμηλά, που τους επιλέγουμε σε σχέση ανταποδοτική. Άρα, ένας από μηχανής θεός θα μετριάσει το κακό, γιατί «φύσιν πονηράν ου ράδιον μεταβαλείν», οι «παραδόσεις» τηρούνται και ο παράδεισος βρίσκεται μακριά.

ΕΛΑ, λοιπόν, να...τροχίσουμε μαζί τους άξονες (αν δεν είναι έλκηθρο) της τρόικας, να «εξευτελίσουμε» την Μέρκελ και να ξορκίσουμε τα μνημόνια, ωστόσο, χωρίς αυτά τα δεινά στο κεφάλι μας, ήταν αδιανόητο να φανταστείς πολιτικούς κ.ά. μεγαλοσχήμονες και ατσαλάκωτους στη φυλακή.

Ο τραμπούκος του…μεσονυκτίου

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΠΗΡΑΜΕ την αλητεία, την κομματιάσαμε και τη μοιράσαμε στους…δικαιούχους. Κοινωνικά, μιας και ατομικά θα την προσδιορίσουν τα δικαστήρια. Μιλάμε για τον άτυχο φοιτητή της Κομοτηνής που κόντεψε να τον σκοτώσει ο νυχτερινός τραμπούκος, με υπόδειξη του γκαρσονιού.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ απ’ το θύμα. Τον κακοποιημένο φοιτητή με τη σπασμένη γνάθο και το πρόσωπο γεμάτο ράμματα. «Καλός καγαθός», υπέρ το δέον ανεκτικός και ειλικρινής, χωρίς ίχνος εκδικητικότητας, κι η τρομαγμένη ψυχή του να απορροφάει τόση αδικία…Γιατί; Γιατί βάλθηκε να εφαρμόσει τον νόμο ξεκινώντας απ’ το στέκι όπου πάει κόσμος κι έρχεται, χωρίς να πολύνοιάζεται για ΦΠΑ και αποδείξεις, για φουσκωτούς πορτιέρηδες και δειλούς που δέρνουν και εξαφανίζονται.

ΚΙ ύστερα έσκασε μύτη ο…δικηγόρος. Κι αυτός θα γίνει «διάσημος» με την αναφορά του στο συμβάν. Με την αλήθεια επιμελώς κρυμμένη στα ψέματα και προφανή την προσπάθειά του για αποπροσανατολισμό. Πόσο…καλός είναι ο μαγαζάτορας που αποδίδει τον ΦΠΑ (αλλά τρώει και πρόστιμα απ’ το ΣΔΟΕ), και το θύμα ας κόψει το λαιμό του για τα τραύματα, το ταμείο του που θα πληρώσει, ο πατέρας του που ακόμα δεν άρπαξε καμιά καραμπίνα…

ΠΛΑΚΩΣΕ στο «γυαλί» και ο…Αντιδήμαρχος. Δεν το περίμενε πως θα τον κάνουν με τα κρεμμυδάκια οι κ. κ. Χασαπόπουλος, Αναγνωστάκης, με τον δεύτερο, να παίρνει άριστα (για φέτος). Και με ποιον θα’ ταν ο κ. Αντιδήμαρχος; Με το θύμα και τους φίλους του που’ ναι κι αυτοί ξένοι και δεν ψηφίζουν στην Κομοτηνή; Κι ήταν όλο φόρα και αμφισβήτηση. Για το συμβάν, αλλά και για το (ανέλπιστο) «βήμα». Του τράβηξαν αρκούντως τα μουστάκια κι έφυγε «δαρμένος». Και με το ερώτημα να του βαραίνει τους ώμους.

-Γιατί δεν το πήρες ζεστά, δεν πήγες στον εισαγγελέα, γιατί δεν έκλεισες το «μαγαζί»;

-Δεν είναι δικιά μου δουλειά.

Και, βέβαια, από μέσα του, άλλα θα σκέφτονταν. «Πότε θα’ ρθουν εκλογές να…’ξαργυρώσω. Την αβάντα μου στον επιχειρηματία. Με τις…φαρδιές μου πλάτες και στο πνεύμα του ανταποδοτικού οφέλους, στη μικρή κοινωνία μας…». Γνωστή η πρακτική, γνωστό και το «σύστημα».

ΑΥΤΑ, λοιπόν, λίγο-πολύ και μην περιμένεις τον τραμπούκο-συμμορίτη να εμφανιστεί αυτοβούλως. Οι «άνδρες» εξαφανίζονται, κρύβονται κι όταν τους γραπώσουν αρχίζουν το…κλάμα. Σαν παλικάρια πλασμένα να δέρνουν ανυπεράσπιστους, δειλοί που το’ βαλαν στα πόδια και, φαντά σου τους σε πόλεμο πόσο…ανδρείοι θα’ ναι. Με την πανοπλία (της δειλίας τους), την ανωνυμία για οχυρό τους.

ΚΑΙ πάμε λίγο παραπέρα τη θλιβερή ιστορία μας. Στο κοντινό μέλλον, με την δίκη που θα διεξαχθεί, μέσα στον εσμό (ψευδο)μαρτύρων που θα σπεύσουν για υπεράσπιση και σε πλημμυρίδα ψεύδους και ανανδρίας. Θα κουβαλήσει τους φίλους και κολλητούς του ο τραμπούκος, θα μας…πείσουν, δασκαλεμένοι και με μια φωνή, «πόσο καλό παιδί» είναι και οι δικηγόροι θα κάνουν τη δουλειά τους. Και τα δικαστήρια, επίσης. Για να’ ναι μεγίστη (προβλεπόμενη) ποινή και χωρίς οίκτο για τον τραμπούκο. Και για την αλητεία (με τη διαβάθμισή της) που τον περιβάλλει; Αποθαρρυντική και διδακτική.

«Γελοίε, απατεώνα, κλέφτη-φασίστα…»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΕΧΟΥΜΕ τη Βουλή, έχουμε και την Επιτροπή. Και είναι προέκταση του Κοινοβουλίου μας στη σύνθεσή της, με τις αναλογίες και την εκπροσώπηση των κομμάτων. Ωστόσο, με τη νοοτροπία και τα «κουσούρια» των μελών της.

ΖΩΣΜΕΝΟΙ στην κομματική πανοπλία τους, δεν πρόκειται να ψάξουν για την αλήθεια. Κι αν την ανακαλύψουν, θα της κάνουν νεύμα να παραμείνει θαμμένη, μέχρι να ξεψυχήσει και την ξεχάσουμε. Όπως τόσα που μας κούρασαν στο ψάξιμο και δεν μας έμεινε κουράγιο.

ΕΔΩΣΑΝ, στο παρελθόν, δείγμα γραφής οι…Επιτροπές. Στο Βατοπέδι που χάθηκαν στην…ισάδα, στη Siemens των Χριστοφοράκων που δεν του φορέσαμε «βραχιολάκι» και στα υποβρύχια που μας έπνιξαν. Ποια, λοιπόν, Λίστα για διερεύνηση, που είναι πολιτικοί υπεύθυνοι της απόκρυψης και πιθανότατοι καταθέτες στην Ελβετία; Εκεί το μάτι κι ο λογισμό τους, και με το χέρι τους δήθεν να ψαχουλεύει για ονόματα και ενόχους.

ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ τα κομματικά τους σε θέμα εθνικό (κίνδυνος κατάρρευσης). Αγωνίζονται με πάθος απ’ τα κομματικά τους μετερίζια. Θα’ πρεπε να πορεύονται για την αλήθεια ενωμένοι κι αγαπημένοι κι αυτοί τσακώνονται. Και, βέβαια, μην τους αδικούμε συνολικά, γιατί 2-3 είναι του καυγά και της φαγωμάρας. Οι άλλοι σεγκοντάρουν με τη…σιωπή τους και δεν τολμούν να τους αποβάλουν. Ούτε ο κ. Μαρκογαννάκης, τολμηρός και ειλικρινής, συνοπτικός και αποφασισμένος (αυτή είναι η εντύπωσή μας), ούτε η κα Κωνσταντοπούλου πρόκειται να παραιτηθεί. Πακτωμένη στη θέση της και αγέλαστη, άχρους, άοσμη και άγευστη, ικανή να σε τρελάνει, φτάνει να της (ξανα)επιδαψιλέψουν αίνους που την έκαναν «μοναδική» στην…έρευνα. Απ’ την άλλη, ο αντίποδας που λειτουργεί παράλληλα, χωρίς να το θέλει. Ο απίθανος αλλά τόσο…συνήθης κ. Κασιδιάρης, απρόβλεπτος και ατίθασος, που δεν κατάλαβε για ποιον δουλεύει, άθελά του.

Ο καιρός περνάει, τα ταμεία περιμένουν το χρήμα από φορολόγηση και «επιστροφές», οι «σύνεδροι» καθαρίζουν για το κόμμα τους κι εμείς το ίδιο. Περιμένουμε μιαν απ’ τα ίδια και με τους κοινοβουλευτικούς κανόνες ολόιδιους και απαράβατους στη «μικρή βουλή». Στο μεταξύ, ο χρόνος δουλεύει για τους «ενδιαφερομένους». Όλο και απομακρύνεται η πιθανότητα επισήμανσης νοθευτών της Λίστας και αφορολόγητων καταθετών.

ΓΙ αυτό και θέλαμε τους πολιτικούς μακριά, και την «ιδεολογία» τους σε απόσταση. Μας έπεισε η Δικαιοσύνη (με τα «ισόβια» και τις πιθανές υπερβολές της), ωστόσο, μόνο αυτή θα μας έβγαζε στην αλήθεια διαπερώντας τα νέφη και διαρρηγνύοντας τα εμπόδια.

ΔΕΝ θέλουμε πολιτικούς σε ρόλο «εισαγγελέα πλημμελειοδικών».

οσεχτικά, αλλά απολύστε τους «επίορκους»!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΠΙΟ ξύπνιοι οι…κουτόφραγκοι, πήραν νωρίς μέτρα. Προληπτικά, για παραβάτες του νόμου και κάθε λογής επίδοξους κακοποιούς. Μοίρασαν ρόλους και ο υπεύθυνος συμμορφώνεται, με την προοπτική του…σκαμνιού (εδώλιο). Χωρίς πολλά λόγια και ψευδομάρτυρες. Παρατάει τα σχέδια, πετάει τα «εργαλεία».

ΕΔΩ, στην ημετέρα Ελλάδα της «δημοκρατίας», βιώνουμε τον φασισμό της καθημερινότητας, εκπεφρασμένο με την κακοποίηση του φοιτητή γιατί εφάρμοσε το νόμο, αλλά και τη μεθοδευμένη κλεψιά από φορείς και κρατικούς «λειτουργούς» υπεράνω των νόμων, αλλά…εντός υποψίας Με τη φονική λακκούβα αθέατη, σκεπασμένη απ’ την προεκλογική αφίσα του δημάρχου και τις επινίκιες κραυγές της παράταξής του.

ΚΑΙ ανέχονται οι έντιμοι τους ανέντιμους χωρίς διαμαρτυρία είτε δυνατότητα να τους εξουδετερώσουν. Οι νόμοι, βλέπεις και η εφαρμογή τους…Τα άρθρα τους δομημένα υπέρ του κλέφτη…Κι αυτός καμαρώνει, ντυμένος στην πανοπλία της ατιμωρησίας που του εξασφάλισαν φορείς (συνδικαλισμός), η παρεξηγημένη «συναδελφικότητα» και οι νόμοι με τα χίλια παραθυράκια.

ΚΑΙ βγήκε καθένας τους ωφελημένος κι όλοι μαζί βγήκαμε ζημιωμένοι. Για να’ ρθουν ξένοι (με το αζημίωτο) κι εμείς να’ χουμε χάσει τα πασχάλια. Ποιον τιμωρείς που είναι προφανής ο κίνδυνος να πέσεις έξω; Τον κατηγορημένο με το τεκμήριο της αθωότητας ή τον κλέφτη με πατέντα; Κι αν, βέβαια, στηθούν δικαστήρια για τους λεγόμενους επίορκους, πάλι θα σταθείς διστακτικός μπροστά στην τιμωρία τους. Είναι «απάνθρωπο», λες κι ήταν ανθρώπινο να τσεπώνει το φακελάκι του για την εγχείρηση, την προμήθεια χωρίς να δουλέψει, τη μίζα και το γρηγορόσημο, από δημόσια θέση αφέντη και τυράννου.

ΚΙ αν στηθείς στα ποινικά δικαστήρια για «ορκίζομαι να είπω την αλήθειαν»; Θα σ’ αναγκάσουν να την πεις, αλλά θαμμένη σε χιλιάδες ψέματα, με βοηθούς σου τους ψευδομάρτυρες που θα’ χεις κουβαλήσει. Αυτοί οι τελευταίοι είναι που συνεχίζουν τη ζημιά του αυτουργού, ως συναυτουργοί.

ΚΙ ύστερα; Μετά την αθώωση των αναμάρτητων και την καταδίκη των ενόχων; Να δεις που η κοινή γνώμη (συχνά δεν είναι τόσο…κοινή), θ’ αρχίσει να λυπάται για τους δεύτερους. Γιατί; Γιατί στερήθηκαν το πόστο τους (μ’ εκείνο τα’ κονομούσαν τρομοκρατώντας και εκβιάζοντας), γιατί έμειναν στο δρόμο (κι ας έχουν κάνει το κουμάντο τους με τα κλεμμένα).

ΑΥΤΑ συμβαίνουν, όταν τα πράγματα δεν ξεκινούν σωστά κι έχεις μπροστά σου ένα διαλυμένο Κράτος. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά και, με τις πρόσφατες καταδίκες, το σκέφτονται οι μελλοντικοί κλέφτες, μιζαδόροι και καταχραστές.

1821-2013

Τη μέρα του Ευαγγελισμού
πήγα στην εκκλησία
ν’ ακούσω κάποιους να μιλούν
για παλιγγενεσία…

Δεν είδα όμως μαθητές
δασκάλους και δασκάλες,
όπως στις εθνικές γιορτές
γινόταν τις μεγάλες…

Αλλά κι οι άλλοι οι πιστοί
Ήταν κι εκείνοι λιγοστοί…
Ζήτησα απ’ τους ιερείς
να πω, έστω, λίγα λόγια
Κι αυτοί μου είπαν αυστηρά:
Διόλου να μην αναφερθείς
στα σύγχρονα λαμόγια.

Της Υπερμάχου θύμισα
Τα’ αντρειωμένα λόγια
Που των φτωχών και ταπεινών
Τα σπίτια γεμισμένα
Θέλει και των τυράννων μας
Τα κάστρα γκρεμισμένα!

Κι ακόμη για τη λευτεριά
Μίλησα, που απ’ τα ιερά
Τα κόκαλα βγαλμένη
Ξεσπάθωσε, άλλη μια φορά
Σαν πρώτ’ αντρειωμένη.

Και ήταν τελείως αδύνατο
Διόλου ν’ αποσιωπήσω
Και τη σημερινή σκλαβιά
Να μην διεκτραγωδήσω…

«Δια ταύτα» οι αιδεσιμότατοι
και άγιοι παπάδες,
όπου στον οίκο του Θεού
νιώθουν σαν τσιφλικάδες:
Αν τέτοια λόγια θες να λες,
μου είπαν, «περί πάτρης»
θα σου το πούμε ορθά κοφτά:
Εδώ να μην ξανάρθεις!

παπα-Ηλίας

(Βορειο)Κορεάτικη…μοναξιά

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΜΕΤΑ τον Β’ παγκόσμιο Πόλεμο και τη μοιρασιά στη Γιάλτα, οι Μεγάλοι «έπρεπε» να …εκφραστούν (δια των μικρών) και σε ατμόσφαιρα ψυχροπολεμική. Πριν φτάσουμε, λοιπόν, στο Βιετνάμ του Κένεντι και του Τζόνσον, περνάμε απ’ την Κορέα του Τρούμαν. Με τους Σοβιετικούς να παρασύρονται σε αντικομουνιστικά παιχνίδια των Αντιπάλων τους και χρηματοβόρα για τους ίδιους, με θύματα τους λαούς δεμένους στο άρμα τους.

ΒΟΡΕΙΑ και Νότια Κορέα, και κάθε μια με την δικιά της υπερδύναμη πίσω της. Και μπροστά; Τους λαούς των αντιπάλων συμμαχιών, με τις νεότερες ηλικίες στρατευμένες στην υπόθεση του αντικομουνισμού (των Δυτικών) και του αντιιμπεριαλισμού (των Ανατολικών).

ΔΕΘΗΚΑΜΕ κι εμείς στο άρμα. Ως έλληνες και τσαρουχάδες του ’50 που καμαρώναμε ζωσμένοι στ’ άρματα και με τις παλιατσούρες της ΟΥΝΡΑ για καλά, με τα μετεμφυλιοπολεμικά (αντικομουνιστικά) κατάλοιπα στην ψυχή, πιστοί στη Συμμαχία. Κατευθείαν για…Κορέα! Στην πιο θερμή στιγμή του Ψυχρού Πολέμου. Να…φάμε τους «κίτρινους» και να γυρίσουμε νικητές και τροπαιούχοι. Όσοι φαντάροι μας και αξιωματικοί γύρισαν κι όπως γύρισαν-με τραύματα στο σώμα και την ψυχή-να βλέπουν στον ύπνο εφιάλτες. Με ιστορίες τραγικές να διανθίζονται από φανταστικές και κάποιους (μέχρι σήμερα) να τους φωνάζουν «Κορεάτες». Των άψυχων τα κόκαλα παρέμειναν θαμμένα κάπου στον 38^ο παράλληλο, λες κι είχαμε κάτι να χωρίσαμε με «κίτρινους» και «κόκκινους».

Η αναμέτρηση δεν ανέδειξε νικητή, ωστόσο οι έλληνες κάναμε το (αντικομουνιστικό) μας καθήκον. Πιστοί στους «Συμμάχους», όπως το ’19 στη μακρινή Κριμαία, όπου πάθαμε το μεγάλο πατατράκ, μυαλό δεν βάλαμε και ξανά…απελευθερωτές για την Ιωνία και την (Μικρασιατική) καταστροφή. 

ΤΟΤΕ, λοιπόν, στα χρόνια της «ψυχρής» αναμέτρησης των Μεγάλων, υπήρχαν δυο υπερδυνάμεις κι έριχναν καθεμιά τη σκιά της στους μικρούς. Εγγύηση για τα μεγάλα δεινά τους απ’ τον αντίπαλο και το καζάνι εκτονώνονταν με επιτόπιες φωτιές.

ΣΗΜΕΡΑ υπάρχουν δυο Κορέες, αλλά μια Υπερδύναμη. Κι αν η Νότια Κορέα έχει πίσω της το ΝΑΤΟ (διάβαζε Αμερικανοί), οι Βόρειοι δεν έχουν παρά μόνο τον…εαυτό τους. Άντε και τη μακρινή Κούβα. Ούτε Κίνα υπάρχει «στρατηγικά», ούτε Σοβ. Ρωσία «ιδεολογικά». Όλα γίναν’ ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και οι κωδικοί των πυρηνικών τους βρίσκονται στους φοριαμούς του αμερικάνικου Πενταγώνου.

ΚΑΙ της Β. Κορέας οι κωδικοί των πυρηνικών τους όπλων; Φυλάσσονται απ’ τους ίδιους, αλλά δεν θα προλάβουν να φύγουν πύραυλοι είτε να «σκάσουν» βόμβες. Λόγω υπεροπλίας των υπολοίπων (Αμερικανών, Κινέζων, Ρώσων). Γι αυτό και θα πέσουν (αν πέσουν) τουφεκιές «κλασικές» απ’ τα…Νότια. Με τη Νότια Κορέα «εργαλείο» για…τακτοποίηση, όπως «τότε» (1950-53).

Ανθόπουλος και…Εισαγγελάτοι

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΟΧΙ, δεν θ’ αφήσουμε στα νύχια των «Εισαγγελάτων» (παλιός κι όχι δικός μας ο όρος) τον Γιάννη Ανθόπουλο. Και, βέβαια, να ξεχωρίσουμε, απ’ την αρχή, πως η υπόθεση της δήθεν ανάμιξής του σε τοκογλυφία είναι υπόθεση ιδιωτική και δεν αφορά το Κράτος, ούτε συνδέεται με δημόσιο χρήμα. Αυτό (το δημόσιο χρήμα) το κατασπάραξαν (και) «εισαγγελάτοι» (συμβολικά, και δεν εννοούμε τον κ. Ευαγγελάτο), από θέσεως ισχύος, πόστου και κυκλωμάτων αλληλοϋποστηριζόμενων κι ακόμα το μασουλάνε αθόρυβα. Και με τη γλώσσα ροδάνι και την γελοία επωδό «πού πήγαν τα λεφτά;».

ΠΗΓΑΝ, λοιπόν, σε τσέπες πλακατζήδων της ΝΕΤ που αμείβονταν με ένα χιλιάρικο τη μέρα και σε λογαριασμούς Τσαπανήδων που κελαηδάνε και Χούκληδων που εκφωνούσαν ειδήσεις. Όλα νόμιμα, με τζίφρες και υπογραφές. Ωστόσο, το χρήμα ήταν δημόσιο και η μισή ντροπή δικιά τους. Δεν τους «ξετίναξε» καμιά αρχή βγάζοντας στη φόρα συμβόλαια και υπογραφές. Και, βέβαια, κανένας «προσκεκλημένος» τους δεν ζητάει λογαριασμό για τα δημόσια κανάλια με τους προϋπολογισμούς και τις δαπάνες (διάβαζε σπατάλες), λίστες αμειβομένων ηγεμονικά (με τα λεφτά μας), κι όλοι τους (οι…παραθυράτοι) ξερογλείφονται για τηλεθέαση, τρέμοντας μη δεν ξανακληθούν.

ΠΡΙΝ, λοιπόν, ανοίξετε το στόμα σας προδικάζοντας και ειρωνευόμενος (περί άνθους κ.τ.τ.), κ. Ευαγγελάτε, μάθετε ποιος είναι ο Γιάννης Ανθόπουλος, σεβαστείτε το τεκμήριο της αθωότητας και συγκρατηθείτε απ’ τον πειρασμό της τηλεθέασης και την τάση σας για εντυπώσεις.

ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Εθνικής Οικονομίας για 5 χρόνια ο κ. Ανθόπουλος και δεν ακούστηκε το παραμικρό σε βάρος του. Υφυπουργός Παιδείας, με το ήθος και την ευγένειά του, προσηνής και ιδεολόγος, με αριστερές καταβολές του «εκ πατρός τε και μητρός», παραμένει σκληρή τροφή για ύαινες και τρωκτικά που βιάζονται με τηλεδίκες, πριν η Δικαιοσύνη αποφανθεί με δίκες.

ΘΡΑΣΕΙΣ, πρόχειροι και βιαστικοί οι «Εισαγγελάτοι» (συγγνώμη, κ. Ευαγγελάτε) αδημονούν. Οι πραγματικοί εισαγγελείς κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς περιμένουμε. Και επιμένουμε : Ο Γ. Ανθόπουλος ΔΕΝ...ρέπει προς την τοκογλυφία. Θα επανέλθουμε.

Κουτοπονηριές…

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

 «ΠΟΥΘΕΝΑ στον κόσμο δεν φορολογείται η ακίνητη περιουσία» (Γ. Αυτιάς).

«Πουθενά στον κόσμο δεν πληρώνουν συντάξεις-μαϊμού» του απαντάμε και πάμε…παραπάνω. Στην κα Μέρκελ των Γερμανών που μας «ξανάρθαν» κι εμείς βγάζουμε το άχτι μας. Αναδρομικά, πριν φτάσουμε στα σημερινά. Για τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας αρνούνται και τη ναζιστική θηριωδία, για τους εκτελεσμένους μας και το τίμημα της Αντίστασής μας στον φασισμό. Χωρίς να ξεχνάμε σε ποιανών χέρια πέσαμε, μεταπελευθερωτικά, και πώς μας…μεταχειρίστηκαν.

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ στα σημερινά των «κομάντος» Γερμανών που «καίνε» σπίτια, με τα  κανόνια τους να μας σημαδεύουν πάνω απ’ την ατμομηχανή που την όρισαν οι Αμερικάνοι για να σαρώνει την Ευρώπη. Φωνάξαμε, τσιρίξαμε, εκφραστήκαμε αντιγερμανικά και καλά κάναμε, διαδηλώσαμε για τους ξένους αφέντες που ήρθαν για ψάρεμα στα χωρικά μας ύδατα, ειρωνευτήκαμε, κουραστήκαμε και μόνο συμπεράσματα δεν βγάλαμε. Για τους ξένους που κάνουν τη «δουλειά» τους, για τους ανθέλληνες και την «εισβολή» τους στην «Μικράν και έντιμον» Ελλάδα. Εξαντλήσαμε, λοιπόν, τα «αντιστασιακά» μας περιθώρια, εισπράξαμε το (ανύπαρκτο) αποτέλεσμα, άλλο δεν πάει και πάμε στα δικά μας. Για αυτοκριτική, διερωτώμενοι αν έχουμε ευθύνες για την επέλαση των ξένων.

Η ΚΡΙΣΗ μαίνεται στην Ελλάδα της μαγκιάς και της κομπίνας και διορισμένοι του ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) αμείβονται με εκατοντάδες χιλιάρικα το χρόνο για τις υπηρεσίες τους στο έθνος. Άνθρωποι σκαλίζουν τα σκουπίδια για «τιμαλφή» κι ακόμα να δημευθούν περιουσίες (μεγαλο)κλεφτών.

ΚΑΙ πάμε στην…διαμαρτυρία. Στις ξεσηκωμένες μάζες για τους ξένους φταίχτες των δεινών μας και εφησυχάζουσες για την αλητεία ημεδαπών. Καθένας με τις αντιλήψεις και τα «έργα» του και οι πλατείες άδειες από διαμαρτυρόμενους με πανό, πλακάτ και συνθήματα. Άδειες γιατί η «αμαρτία» είναι ντόπια και η σιωπή επίσης.

ΧΙΛΙΑΔΕΣ συντάξεις-μαϊμού και φύλλο δεν κουνιέται. Σύνολο απατεώνων που εισέπρατταν συντάξεις αποθαμένων χωρίς να το δικαιούνται κι εμείς σηκώνουμε τους ώμους. Ούτε κραυγές, ούτε διαδηλώσεις. Κόρες συνταξιούχων, ξαναπαντρεμένες, που κάναν την κορόιδα και χωρισμένοι γονείς που τσέπωναν διατροφές. Δεν είδαμε κι ούτε θα δούμε ξεσηκωμούς κατά της αλητείας των ντόπιων καταχραστών και υπέρ των χρεοκοπημένων ταμείων. 

ΜΑΣ φταίνε οι ξένοι-δεν φταίξαμε ‘μεις. Μας δάνεισαν και τους βρίζουμε που θέλουν τα λεφτά τους-δεν(;) τους τα δίνουμε. Είναι ανθέλληνες-είμαστε….φιλέλληνες. Μας έστησαν στον τοίχο-σκεπάζουμε δίκην γαλής τα αποπατήματά μας. Αντιστεκόμαστε μη μας ξανάρθουν Γερμανοί και μας ήρθαν και τους στρώσαμε, νύχτα, το χαλί. Τη μέρα τους βρίζουμε ξεσπαθώνοντας, αλλά οι παράνομες συντάξεις (μια μικρή συνιστώσα της δημόσιας συμπεριφοράς μας) φαγώθηκαν από…ξύπνιους που παραμένουν στο απυρόβλητο.

ΩΣΤΟΣΟ, με κουτοπονηριές δεν αντιμετωπίζονται (προ)μελετημένα παιχνίδια σε βάρος μας.

«Το μη χείρον…»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΒΟΥΛΙΑΞΑΜΕ στη διαφθορά και σηκώσαμε το βλέμμα για την Κύπρο και τη στάση του λαού της. Έχει τα πάθη και την ιστορία του, έχει και τους πολιτικούς της. Θα’ ναι αλλιώτικοι απ’ τους άλλους, σκεφθήκαμε, μέχρι που έσκασε η βόμβα. Για χαριστικά δάνεια πολιτικών, κρυμμένων πίσω από συγγενείς, φίλους και ευνοούμενους. Δεν είναι «μητροπολιτική» η αμαρτία τους-είναι περιφερειακή-αλλά οδηγεί σε συμπεράσματα. Παντού τα πάντα και μόνο οι ρυθμοί και τα νούμερα παίζουν από χώρα σε χώρα.

ΤΑ ’χει ο κόσμος. Ο καπιταλισμός, ως «ιδεολογία» και πρακτική. Πώς γελάς τον διπλανό σου, φτάνει να γράψει το κοντέρ σου σε κέρδη, «κέρδη» και…καπατσοσύνη. Με τις «υπεράκτιες» να κρύβουν τα μυστικά τους, και τη διαφθορά συμπιεσμένη σε αόρατο ασκό που δεν σκάει (μη βρωμίσει ο τόπος).

ΚΑΙ, βέβαια, στον καπιταλισμό, είσαι ελεύθερος να «εκφραστείς». Να πεις και να γράψεις ό,τι γουστάρεις, μόνο…πρόσεχε μη θίξεις το «αφεντικό» και μπεις στη μαύρη λίστα. Θα’ σαι…προγραμμένος και δεν θα το ξέρεις. «Μελλοθάνατος» και δεν θα το υποψιάζεσαι. Θα σε φάνε λάχανο χωρίς να δεις αίμα κι ούτε θ’ ακούσεις «πιστολιά». Και, βέβαια, αν πεις να ψάξεις για την αλήθεια, κόπος μάταιος. Θα τη βρεις-αν τη βρεις-κάτω από χιλιάδες ψέματα, ασφυκτιώσα και απρόσιτη.

ΚΙ ύστερα ρίξαμε τη ματιά προς…Ανατολάς. Στους σύγχρονους «απελευθερωμένους που αφομοιώθηκαν (με τη Δύση), μέσα σε μια νύχτα. Στους παλιούς μπροστάρηδες και…ιδεολόγους του κομουνισμού που βγήκαν ματσωμένοι απ’ την αλλαγή, γυρίζοντας την πλάτη σε τ. προλετάριους. Είναι συνέχεια της Δύσης, χωρίς διαφοροποίηση και εναλλαγές που θα κάνουν τη διαφορά.

ΓΙΑ αυτό και θυμηθήκαμε. Κάποιοι με σκεπτικισμό κι άλλοι…νοσταλγικά. Τα χρόνια της «Μεγάλης Πορείας» του Μάο. Τις μάζες που δούλευαν ακούραστα «κτίζοντας τον σοσιαλισμό» και ειρωνευόμενες αντικαπιταλιστικά, ωστόσο, αφύλαχτες απ’ την διεισδυτική προπαγάνδα των Δυτικών (διάβαζε Αμερικανών).

ΕΙΔΕΣ ποτέ σου την αλήθεια στα καθεστώτα των κεντρικών αποφάσεων και των ΠΡΟ-ΚΑΤ ειδήσεων στις χώρες του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού; Μήπως μιλούσες ψιθυριστά στον διπλανό και καθόλου στον μακρινό σου; Λες να σε παρακολουθούσαν αόρατα μάτια ποιον θα καλημερίσεις; Κι αν (κατ)είχες την αλήθεια κρατώντας την στα χέρια σου να σπαρταράει, κινούσες παραπέρα να τη δουν και άλλοι, να νιώσουν ‘λεύτεροι και ενημερωμένοι, σοσιαλιστές με τα όλα τους, κομουνιστές με την (ολίγη) ελευθερία τους; Και τη διαφθορά; Πού να τη βρεις και να τη συναντήσεις, να ομολογήσεις τα απαγορευμένα;

ΟΛΑ σχετικά σ’ αυτόν τον κόσμο και «το μη χείρον κλπ.». Άλλωστε, στον μονόδρομο τι να διαλέξεις;

Να μην ξανάρθεις!…

25η Μαρτίου. Και πήγα σε κάποια εκκλησιά, όπου ζήτησα απ’ τους ιερείς την άδεια να μιλήσω. 

Εκείνοι μου επέτρεψαν, αλλά μου απηύθυναν την αυστηρή σύσταση να μην αναφερθώ στους κακούργους-ντόπιους και ξένους-που λυμαίνονται την πίστη και πατρίδα μας. Όμως…

Δεδομένου και του πνεύματος της γιορτής, «δεν συνεμορφώθην, προς τας υποδείξεις». Και «δια ταύτα» μου είπαν: «Αν είναι να μιλάς, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να μην θα ξανάρθεις»!…

Το γεγονός αυτό με ανάγκασε να επισκεφθώ κάποιον ερημίτη, στον οποίο εξέθεσα τα περιστατικά και του ζήτησα να μου πει τη γνώμη του:

-Πάτερ, μου είπε, το κήρυγμα έχει δύο συνιστώσες: Το Ευαγγέλιο και την πραγματικότητα.

Για να μιλήσει κάποιος, με βάση το Ευαγγέλιο, δεν αρκεί η αποστήθιση κάποιου έτοιμου, προ πολλού και εκτός χώρου και χρόνου, κηρύγματος και η στομφώδης εκφώνησή του. Αγνοώντας την πραγματικότητα. Η οποία μπορεί να είναι πολύ διαφορετική απ’ αυτήν κάποιων άλλων εποχών. Ή την παραμορφωτική εικόνα, που μας δίνουν, σήμερα, τα διάφορα ΜΜΕ (=μέσα μαζικής εξαπατήσεως).

Που σημαίνει ότι πρέπει να δει κάποιος την πραγματικότητα κάτω απ’ το πρίσμα, όχι της όποιας ανούσιας αγαπολογίας, αλλά του πόνου και του ενδιαφέροντος για τα τωρινά και ζωτικά προβλήματά του λαού.

Σε τρόπο ώστε να ’ρθουμε στη θέση του άνεργου, του άστεγου, του πεινασμένου. Και ν΄ αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά του, ωσάν να είναι προσωπικά, δικά μας προβλήματα…

Όταν το Ευαγγέλιο επικαιροποιείται για το λαό του Θεού και ο λαός, από τη δική του πλευρά, ανοίγει διάπλατα τ’ αυτιά του και την καρδιά του, για ν’ ακούσει όσα του λέμε.…

Αν όμως εμείς, χορτάτοι όντες, κάνουμε κηρύγματα χορτατολογίας, η συντριπτική πλειονότητα, που ποικιλότροπα μαστίζεται, όχι μόνο δεν μας ακούει, αλλά και γίνεται αμείλικτος κατήγορός μας. Όσο αμείλικτη και αδυσώπητη είναι η πραγματικότητα, την οποία αντιμετωπίζει.

-Γέροντα, μπορούν κάποιοι, λαϊκοί ή κληρικοί να προσδιορίζουν τα πλαίσια, μέσα στα οποία πρέπει να κινείται το κήρυγμα;

-Τα πλαίσια του κηρύγματος είναι καθορισμένα απ’ το Ευαγγέλιο, που αγκαλιάζει όλα, ανεξαιρέτως τα ανθρώπινα προβλήματα. Ο οποιοσδήποτε άλλος καθορισμός στραγγαλίζει την ελευθερία, που είναι δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Ποτισμένη με το αίμα του Χριστού και εκατομμυρίων αγίων και ηρώων. Και αξίζει, νομίζω, να θυμηθούμε το, «συλλογάται σωστά, όποιος συλλογάται λεύτερα», του Ρήγα! Που, εξ αντιθέτου, σημαίνει ότι συλλογάται λαθεμένα όποιος συλλογάται ανελεύθερα… 

-Μπορεί όμως, Γέροντα, το κήρυγμα να αναφέρεται σε πρόσωπα και κόμματα;

-Το να καταγγέλλεται η προδοτική πολιτική προσώπων και κομμάτων ακόμη και δια του κηρύγματος, δεν συνιστά, κομματισμό, άλλα χρέος πατριωτικό, ύψιστο και πρωταρχικό.

Αντίθετα, είναι αδιανόητο να υπάρχουν κληρικοί-και κάποτε και δεσποτάδες- που προκαλούν βάναυσα το δημόσιο αίσθημα, «δίνοντας γραμμή» στο χριστεπώνυμο πλήρωμα να ψηφίζουν κόμματα και πρόσωπα με αντιπατριωτικό προσανατολισμό. Και κάποιοι, μάλιστα, που φτάνουν στο κατάντημα να παρασημοφορούν αυτούς, που απροκάλυπτα δολοφονούν το λαό και προδίδουν την πατρίδα.

Συνεπώς, όχι μόνο κηρύγματα, αλλά και καμπάνες θα έπρεπε να ηχούν σε όλη τη χώρα, προκειμένου η Εκκλησία να παίρνει σαφή θέση απέναντι στην οποιαδήποτε ολέθρια και εθνοκτόνα πολιτική.

Άλλωστε έχει ειπωθεί ότι «οι δημόσια αμαρτάνοντες δημόσια και ελέγχονται»…

-Ναι, αλλά, Γέροντα, κάποιοι άνθρωποι δυσαρεστούνται και αγανακτούν…

-Δικαίωμα να αγανακτούν έχουν εκείνοι, που πλήττονται απ’ τα απάνθρωπα μέτρα. Οι οποίοι και παρηγορούνται, όταν ακούνε λόγο αλήθειας και δικαιοσύνης. Και όχι βέβαια οι κομματικοί εγκάθετοι, που, ενώ είναι θύτες, «το παίζουν» θύματα, και συχνά αντιδρούν με περισσή, μάλιστα αναίδεια. 

Οι οποίοι, αν ήταν έντιμοι, θα έπρεπε να αγανακτήσουν πρωταρχικά εναντίον εκείνων, που έφεραν τη χώρα στο σημερινό της κατάντημα. Και ταυτόχρονα εναντίον του εαυτού τους! Επειδή ακριβώς γίνονται τα ανήθικα ηθικά στηρίγματα των δολοφόνων και προδοτών λαού και πατρίδας.

-Σε τελική ανάλυση, Γέροντα, ποια πρέπει να είναι η στάση και η συμπεριφορά των εκκλησιαστικών ομιλητών, στην προκειμένη περίπτωση;

-Η απάντηση είναι απλή: Κηρύγματα με φίμωτρο δεν γίνονται. Ούτε είναι το κήρυγμα ναρκωτικό, που εξασφαλίζει την υπνηλία των συνειδήσεων και την μακροημέρευση του οποιουδήποτε εφιαλτικού καθεστώτος. Το κήρυγμα είναι, όπως και το Ευαγγέλιο, εγερτήριο σάλπισμα. Για αφύπνιση των συνειδήσεων και ανάληψη ευθυνών και αγώνων…

Συνιστά ύψιστη υποκρισία να διαμαρτυρόμαστε, όταν παραγνωρίζεται η συνεισφορά της Εκκλησίας στους αγώνες της εθνεγερσίας του ’21 και από το άλλο μέρος να αφαιρούμε το λόγο απ’ αυτούς, που αναφέρονται στο σημερινό καθεστώς της εσχάτης προδοσίας…

Οι ναοί είναι «οίκοι Θεού» και επάλξεις ελευθερίας και όχι φέουδα και τσιφλίκια κάποιων αφεντάδων, που αγωνίζονται και αγωνιούν «περί πάρτης». Ενώ απαγορεύουν το κήρυγμα σ’ αυτούς, που μιλούν, όπως λέει και ο Όμηρος, «περί πάτρης»…

Ή, όπως έλεγαν και οι αγωνιστές του ’21, «υπέρ πίστεως και πατρίδος»!…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

ΑΕΡΑ!!!

Βαβαί! Στις εθνικές γιορτές
Να αποδίδουνε «τιμές»
Στους ήρωες προδότες!
Στα άγια τ’ άστρα τ’ ουρανού,
Του ξάστερου και γαλανού,
Τ’ «άστρα», που με τα πόδια τους
Κάνουν στο βούρκο οι κότες…


Και τα βλαστάρια του λαού
Παιδιά και στρατιώτες
Να απονέμουνε τιμές
Σε κλέφτες και προδότες!…


Προδότες και ιδιοτελείς
Μπερμπάντες και μπαντίδους,
Απατεώνες κι άρπαγες
Του χείριστου του είδους!…

Που με τη μπότα των Ναζί
Το δίκιο μας πατούνε
Κι απ’ τη φασιστομπόχα τους
Σαν τα σκυλιά βρωμούνε…

Για να μη βλέπουν το λαό
Και να μην τον ακούνε,
Οι γερμανοτσολιάδες τους
Μακριά τονε κρατούνε
Και με τα γκλομπς τους άγρια
Και βάρβαρα χτυπούνε!…


Για δίκιο και για λευτεριά
Πολέμαγε η κλεφτουριά!…
Κι αυτοί, για τα αργύρια
Του Ιούδα του προδότη,
Ρίχνουν πατρίδα και λαό
Στης φτώχειας τα μαρτύρια
Και στης σκλαβιάς τα σκότη…

Για λάτε οι Καραϊσκάκηδες
Κι οι Κολοκοτρωναίοι
Μιαούληδες, Κανάρηδες,
Διάκοι και Μποτσαραίοι,
Της λευτεριάς να υψώσετε
Και πάλι την παντιέρα
Και στους ληστοδοσίλογους
Να κράξετε: ΑΕΡΑ!!!!

παπα-Ηλίας

Στρατάκης, Κωνσταντινίδης

(Με τόλμη και αρετή)

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΤΑ κανάλια της τηλεθέασης και ενίοτε της ντροπής. Ιδιώτευση πάνω στην ψυχαγωγία, τη μόρφωση και τη διασκέδασή μας. Φτώχυναν αυτοί (αφεντικά της ιδιωτικής μας τηλοψίας), μας φτώχυνε η κρίση και είναι το «γυαλί» διέξοδος. Φθηνή, φτηνή, ενίοτε για φτύσιμο.

ΚΙ αν βγεις απ’ τον κλοιό της πληροφοριακής τους σκοπιμότητας, πέφτεις σε κίναιδους αραδιασμένους και σε «θεές» με το’ να μάτι στο μόνιτορ. Μη δεν προσέξαμε τον μηρό τους έντεχνα στη φόρα, το μακιγιάζ ως το λαιμό και τα ελληνικά τους. Τους βλέπεις χωρίς λόγο, τους ακούς χωρίς αιτία, σου τρυπούν τ΄ αυτιά με βρισιές και βωμολοχίες αθυρόστομων κι αυτό είναι τηλεόραση. Ωστόσο, μην τους αδικούμε τσουβαλιάζοντας. Μας σερβίρουν και αξιόλογες εκπομπές, αλλά…μεταμεσονυχτίως, αλλά και των ευρωπαίων τα τηλεοπτικά δεδομένα βρίσκονται στο ίδιο χάλι. Άρα, είναι τα χρόνια μας εποχή παγκόσμιας παρακμής, που σχετίζεται με τον καπιταλισμό. Γι αυτό και η θεώρησή μας θα’ ναι σχετική. Σε κλίμακα αξιολόγησης ντόπιων καναλιών και με το χέρι στην καρδιά.

ΤΟΥΣ ακούσαμε και θυμηθήκαμε πως υπάρχουν κι άλλα θέματα, δημοσιογράφοι αλλιώτικοι και συζητητές με ήθος. Και με ιστορική γνώση μέσα από βιώματα. Με τη δύναμη να αντισταθούν στο ψέμα με όπλο την αλήθεια, που θέλει «τόλμη και αρετή». Μιχάλης Στρατάκης και Λευτέρης Κωνσταντινίδης. Ένας δίδυμο τηλεοπτικής απόλαυσης στο EURO της ψεσινής συζήτησης, που μας πήγε στα παλιά.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ με γνώση και επιβλητική φωνή ο πρώτος, δημοκράτης κρητικός που θα’ πρεπε από χρόνια να τον ακούμε σε πόστα Πρετεντέρηδων (αν οι megaλες σκοπιμότητες δεν πρόβλεπαν και ηγεμονικούς μισθούς), τ. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ο δεύτερος. Ένας Λευτέρης Κωνσταντινίδης που μας μάγεψε για μιαν ακόμα φορά. Με την τέχνη του να αφηγείται και με αλήθειες που πρωτοακούσαμε. Για ανθρώπους του «Ανδρεϊκού» ΠΑΣΟΚ και το περιβάλλον του, για τον πανούργο και αινιγματικό Σημίτη και για τους Πάγκαλους των μυστικών δείπνων, πριν καταβροχθίσουν πόστα και εξουσία. Για τα συνέδρια του ΠΑΣΟΚ σε κλίμα σημιτικό και την επιμονή του κ. Σημίτη για πολυάνθρωπες συνάξεις για να’ ναι «δημοκρατικές», πανταχού παρόντα τον ίδιο ανάμεσα σε χειροκροτητές και το όνομά του να φιγουράρει πολλαπλώς σε ψηφοδέλτια.

Ο Μ. Στρατάκης ξέρει να ακούει χωρίς να βγάζει μιλιά σεβόμενος τον συνομιλητή του και ο Λ. Κωνσταντινίδης ξέρει να απλώνει αλήθειες, με τον απλούστερο τρόπο. Ξέρουν και οι δυο τους να καθηλώνουν τον τηλεθεατή, καιρός κι εμείς να θυμηθούμε, ακούγοντας αλήθειες. Όσο για τα (μεγαλο)κάναλα, άδικα περιμένεις για ιστορικές αλήθειες ανάμεσα σε ΠΡΟ-ΚΑΤ και στημένους.

Καλιγούλας…

 

Ένα απ’ τα βίτσια του ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα ήταν να κόβει τα κεφάλια απ’ τα ωραία αγάλματα των θεών της Ελλάδας και να τ’ αντικαθιστά με το δικό του. 

Και, γιατί όχι, μπορεί να πουν κάποιοι. Μήπως, σύμφωνα με τα ρωμαϊκά θέσμια, δεν ήταν θεός! Που του αποδίδονταν μάλιστα και θεϊκές τιμές. Που, όποιος τις αρνιόταν, είχε δυσμενέστατες συνέπειες, μέχρι και καταδίκη σε θάνατο!..

Ή μήπως ο ημιπαράφρων και αμοραλιστής εκείνος αυτοκράτορας συμπεριφερόταν διαφορετικά απ’ τους «δικούς μας» άφρονες και αμοραλιστές εφιάλτες; 

Που, αναρριχώμενοι στις εξέδρες των εθνικών γιορτών, αξιώνουν να τους επιδαψιλεύονται, για λογαριασμό των ηρώων, απ’ τη στρατευμένη και την μαθητιώσα νεολαία, τιμές! …
Και μάλιστα ερήμην των γονιών τους, τους οποίους κρατούν, με τα γκλομπς και τ’ ασφυξιογόνα των γενίτσαρων γερμανοτσολιάδων τους, σε απόσταση ασφαλείας. Έτσι ώστε να μην ακούνε τη φωνή της ιερής οργής και αγανάκτησης του λαού…

Για φαντασθείτε να ξαναγύριζαν κάποιοι Έλληνες του απώτερου αλλά και του πρόσφατου παρελθόντος.

Και να βρίσκονταν μπροστά σ’ αυτή την υπερβάλλουσα ασέβειά, απέναντι στην πατρίδα και όλα τα ιερά και τα όσια…
Για φαντασθείτε τι θα έλεγε στους σημερινούς και απάτριδες ο μέγιστος των ποιητών, Όμηρος, που είχε πει το περίφημο, «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης»! Αφού αυτό, που καλύτερα ξέρουν είναι το «προδίδειν και αμύνεσθαι περί…πάρτης». Στο βωμό της οποίας θυσιάζουν και πατρίδα και πατριώτες…

Ή, αν ξαναγύριζε ο μέγιστος των φιλοσόφων Σωκράτης, που είπε το επίσης περίφημο, «πατρός τε και μητρός…απάντων τιμιώτερον και σεμνότερον και αγιότερον εστίν η πατρίς»! Και, με τον θυμόσοφο τρόπο του, να στεκόταν μπροστά στους εθελόδουλους δοσίλογους και να τους ρωτούσε:

Αλήθεια, ποια σχέση μπορεί να έχετε σεις με τους ήρωες;

Που μες στη βαρυχειμωνιά της τουρκοκρατίας «σαν λύκοι ετρέχαν στα βουνά με χιόνια κι αγριοκαίρια, για να μη ζούνε στο ζυγό»! Όταν εσείς έχετε φορέσει σε πατρίδα στην Ελλάδα την αγχόνη της χρεοκρατίας. Προκειμένου να εξαφανίσετε πατρίδα και λαό της απ’ τον παγκόσμιο χάρτη και το προσκήνιο της ιστορίας! 

Βασικά στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού είναι το ήθος και η λογική. 

Κι εσείς έχετε συντρίψει και κατεδαφίσει όλα τα ηθικά και λογικά εχέγγυα του πολιτισμού μας. Κάνοντας νόμο και καθεστώς τον αμοραλισμό και τον παραλογισμό. Θέλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο να εκβαρβαρώσετε τους Έλληνες και να τους μεταβάλετε σε ανερμάτιστη μάζα. Έρμαιο στη βουλιμία του κανιβαλικού ναζισμού και του αδηφάγου τοκογλυφικού σιωνισμού…
Ο όρκος των αρχαίων Αθηναίων ήταν να παραδίδουν την πατρίδα μεγαλύτερη και όχι μικρότερη. Όπως είναι το δικό σας αδιάντροπο ιδεώδες.

Φαντάζεσθε πώς θα έβλεπαν το σημερινό προδοτικό σας καθεστώς οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι και οι Θερμοπυλομάχοι, που πολέμησαν και πέθαναν για την πατρίδα, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»!

Σε αντίθεση με κάποιους από σας, που δίνετε όρκους μειοδοσίας και προδοσίας. Προφανώς πειθόμενοι τοις τοκογλύφων χρήμασι….
Και προπάντων να ξανάρχονταν οι αγωνιστές του ’21, την επέτειο της εξέγερσης των οποίων τολμάτε να καπηλεύεστε:

Αλήθεια, πώς θ’ αντιμετώπιζε ο Γέρος του Μοριά τους σύγχρονους, προσκυνημένους Νενέκους, που φιγουράρουν πάνω στις εξέδρες των επισήμων;

Ή τι θα τους κανοναρχούσε ο Καραϊσκάκης με την αθυρόστομη γλώσσα του;
 
Αν άκουγε τις εθνοκαπηλικές μπουρδολογίες, με τις οποίες συνηθίζουν να επιστέφουν τις μασκαράδικες, στις εθνικές γιορτές, παρουσίες τους; Τη στιγμή, που μεταβάλουν τις μέρες της εθνικής έξαρσης και ανάτασης, σε μέρες εθνικής ντροπής και καταισχύνης!

Αλλά, βέβαια, ποιος θα επέτρεπε να φτάσουν, μέχρι την εξέδρα των επισήμων κάποιοι σαν το Σωκράτη ή τον Κολοκοτρώνη ή τον Καραϊσκάκη; 

«Εκάς οι βέβηλοι»! Μακριά ο λαός! Μαζί με την πνευματική και πολεμική δόξα των Ελλήνων….
Ζούμε στον αστερισμό των δοσιλόγων, των γραικύλων και των Νενέκων! Και οι εθνικές μας γιορτές, τα τελευταία χρόνια, είναι αφιερωμένες, όχι στον ηρωισμό, αλλά στον κλιμακούμενο δοσιλογισμό.

Ο οποίος ζει και βασιλεύει στο όνομα του αμοραλισμού και του παραλογισμού του Καλιγούλα!…

παπα-Ηλίας
http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Αποκατάσταση…

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ την αλλαγή και μόνο με δημοκρατία θα’ ρθει. Κόντρα στον φασισμό της παρεξηγημένης ελευθερίας. Και, βέβαια, δεν την περιμένουμε απ’ τον ουρανό ή από μετανιωμένους που θ’ αλλάξουν ρότα.

ΜΕ τη δημοκρατία «κανένας δεν κάνει ό,τι θέλει» και το περάσαμε στα ψιλά. Έτσι μας βόλευε και τους βόλευε, αλλά στο τέλος «ξυρίζουν κλπ». Είναι λίγο(;) αργά να επιβάλεις κανόνες σε μιαν Ελλάδα όπου δεν βλέπεις…αμουντζούρωτη πινακίδα (της τροχαίας). Να τα βάλεις με τον τραμπούκο που πέταξε το πακέτο ή τον «φίλαθλο» που σκαρφάλωσε με σκάλα(!) για να κολλήσει αυτοκόλλητο της ομάδας του ακόμα και στο φανάρι.

ΕΙΝΑΙ πολύ αργά να στείλεις στους…στρατώνες «στρατηγούς» του συνδικαλισμού, παρακινδυνευμένο να λιγοστέψεις τα προνόμιά τους. Μαθημένοι αυτοί κι εμείς, στρωμένοι στη λογική που αμοιβαίου συμφέροντος, αγοραίου και ενίοτε ανήθικου, πλην νόμιμου.

ΚΙ ύστερα στρέψαμε την κεφαλή προς τους «μικρούς ήρωες» των καταλήψεων στα μουντζουρωμένα σχολεία πρόωρων καψούρηδων που νιώθουν λεύτεροι. Ρυθμίζουν τη λειτουργία τους με αλυσίδες και λουκέτα. Κάποτε και με καδρόνια…Μαραγκών, με σχάρες που σκοτώνουν.

ΥΣΤΕΡΑ έπεσε η ματιά μας στα μορμολύκεια του παρελθόντος που ακόμα προστατεύονται από αστυνομικούς, γιατί κάποτε «πρόσφεραν» στην Ελλάδα υπηρετώντας από τιμητικά, πολιτικά, «προσοδοφόρα» πόστα. Στους σημερινούς, φρέσκους, ονειροπόλους και ομονοούντες για τα καλά, συμφέροντα και ακατάργητα κοινοβουλευτικά τους προνόμια. Διακρίναμε ατιμώρητους Μαντέληδες που ομολόγησαν και Τσουκάτους που μας μπέρδεψαν, ωστόσο, με τον νόμο παραμάσχαλα σαν σωτήριο ευαγγέλιο και με το παραδάκι να’ χει κάνει φτερά.

ΦΑΝΤΑΣΟΥ, λοιπόν, να κοπάσει η μπόρα και η Ελλάδα ν’ αρχίσει να ανασαίνει. Από πόσες μεριές θα τραβολογούν τους (όποιους) κυβερνώντες με το «δος κι εμένα μπάρμπα!». Με τις δομές που δεν άλλαξαν και τις συνήθειες που δεν κόβονται. Λογάριασε πόσοι «καινούριοι» θα ξεπεταχτούν βλέποντας ατιμώρητους «παλιούς», δράσαντες (και δράξαντες) ζαρωμένους στη γωνιά. Πολιτικούς που θα συνεχίσουν την «προσφορά» με τα παιδιά τους, γονείς που θα καμαρώνουν για το φυντάνι τους-καταληψία, ρυπαντές των δρόμων και φοροκλέφτες (όταν χαλαρώσουν τα μέτρα).

ΚΑΙ, κάτω, στην πλατεία λαοθάλασσα με πανό για την «αποκατάσταση». Ποιος κλάδος θα (πρωτο)αποζημιωθεί για τις θυσίες του (περικοπές κλπ.) απ’ το πρώτο ευρώ που θα περισσέψει(;) στο ταμείο. Κι ύστερα; «Το κόμμα σου, το κόμμα μου» κι έχει ο Θεός από «αγώνες» και διχόνοια. Με τους ξένους σε αναμονή, πότε θα αξιοποιήσουν τις δομές που έστησαν για όφελός τους πάνω στις δικές μας, τις ίδιες κι αναλλοίωτες.

Αλλάξτε νόμους!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ  

ΚΑΛΑ πάμε…λιγόστεψε το φακελάκι. Αφού έθρεψε γενιές νεοελλήνων με το θύμα να χοροπηδάει μπρος στον θύτη. Από χαρά κι άλλοτε από αγανάκτηση βράζοντας στο ζουμί του. Κι όλοι μαζί ένα σύνολο που σήμερα το στρίβει τρίβοντας τα μάτια του. Για το κακό που μας βρήκε, για τη διαφθορά που μας έπνιξε, για τις αρετές μας που θάφτηκαν και φύτρωσαν στη θέση τους κουσούρια.

ΕΠΡΕΠΕ να αντιμετωπίσουμε και να λύσουμε τα μικρά, πριν γίνουν μεγάλα και μας έρθουν (με πρόσκληση και πρόκλησή μας) οι «μεγάλοι». Τώρα είναι αργά να τους διώξεις, γιατί βρήκαν πάτημα γερό, κι όποιος χρωστάει δεν μπορεί αν το παίζει αφέντης. Ούτε καν στο χώρο που του ανήκει, πριν πλακώσουν ξένοι σφετεριστές, αγκαλιά με ντόπιους άρπαγες. «Πλούσιος είναι ένας φτωχός που δεν χρωστάει» λέει ο Αριστοτέλης κι εμείς γουστάραμε να χρωστάμε.

ΤΟ φακελάκι-φαινόμενο ελληνικό στη φύση και την έκτασή του-δεν αφανίστηκε απ’ την καθημερινότητα, άρα δεν χτυπιέται. Με όσα «ισόβια» κι αν γράψει στο καρνέ του το δικαστικό ρεπορτάζ, όσα παρακάλια και αφορισμοί κι αν φτάσουν σε κλειστά ώτα κακομαθημένων που επιμένουν. Πού επιμένουν; Να κάνουν βίλες τα…συκώτια και τις χολές αρρώστων, κότερα τα ποσοστά (κάποιων) εφοριακών και κωδικούς στην Ελβετία τις προμήθειες μεγαλοπρομηθευτών και εισαγωγέων. Χώρια, βέβαια, οι μίζες υπουργών που έκαναν την τύχη τους στρώνοντας παιχνίδι στην πλάτη κορόιδων που έτρεχαν με το κομματικό τους λάβαρο.

ΚΑΤΙ «κινείται», αλλά όσο δεν αλλάξουν νόμους ξενυχτώντας, μην περιμένεις προκοπή-περίμενε μιαν απ’ τα ίδια. Ρίξαμε ‘μείς το ανάθεμα, αυτοί της μετάνοιες τους για νόμους που μας χαντάκωσαν, αλλά εμείς βαρεθήκαμε κι αυτοί παρέμειναν στα λόγια. «Θ’ αλλάξουμε τον νόμο περί ευθύνης υπουργών» κι ακόμα ν’ αλλάξει, «θα τιμωρηθούν γιατί καθυστέρησαν να συστήσουν και να λειτουργήσουν πειθαρχικά συμβούλια, θα αποκαλύψουμε κομπιναδόρους της διοίκησης που άρμεγαν ταμεία, θα απολύσουμε επίορκους, θα δημεύσουμε περιουσίες…» κι όλοι τους απέναντι απαλλαγμένοι και ατσαλάκωτοι, μας κοροϊδεύουν με την παλάμη ανοικτή και τον αντίχειρα στο πηγούνι.

ΚΑΙ τι κάνουν οι κοινοβουλευτικοί μας; Οι μισοί «κυβερνούν» κι άλλοι μισοί συνεργάζονται για να τους «ρίξουν». Έχουν αυτοί τα ντέρτια τους, σκίζονται για θώκους και μεγαλεία, αλλά δεν είναι και δικό μας ντέρτι, σε καιρούς που είναι…τιμωρία να κυβερνάς μιαν Ελλάδα διαλυμένη που αγκομαχάει να σταθεί στα πόδια της. 

ΕΧΟΥΜΕ τους φόβους μας, επιμένουν στο χαβά τους. Για την εξουσία και μόνο, ως αυτοσκοπό. Όπως τη νιώθουν. Μη τους φάνε στη στροφή, μην αλλάξει γνώμη ο ψηφοφόρος.