Το «προλαμβάνειν» του…τρόμου

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΜΕ το σταγονόμετρο. Απολύθηκαν τρεις, αποδόθηκε δικαιοσύνη, το δημόσιο εξυγιάνθηκε. Θυρωρός Υπουργείου ο ένας με το θυρωρείο πάρεργο, και οι δυο κυρίες-καταχραστές του ΙΚΑ. Χωρίς να επιστρέφονται τα κλεμμένα. Απ’ τη μια ουρές για μερικά ζαρζαβατικά, και τα κλεμμένα στα θυλάκια των παραπάνω δημόσιων «λειτουργών».

«ΘΑ την κάνω κι αν με πιάσουν…». Με τα κλεμμένα της νοθείας στην άκρη ο (κάποιος) βενζινάς, δεν έχει πρόβλημα. Μέχρι τον επόμενο έλεγχο, το κομπόδεμα θα φουσκώσει, η κλεψιά θα’ ναι συνήθεια. Και στο «γυράδικο» η ουρά; Δεν δίνει απόδειξη ο…μάγκας, τα ‘κονομάει τσεπώνοντας (και) τον ΦΠΑ κι ας φαντάζουν κορόιδα οι συνεπείς συνάδελφοί του.

ΠΑΣΚΙΖΟΥΜΕ να πείσουμε τα «αφεντικά» μας για τον ΦΠΑ της εστίασης. Κάτι ξέρουν και δεν μας ανοίγουν «πράσινο», κάτι ξέρουμε από κλεφταράκους διάσπαρτους στην αγορά. Κι αν βάλεις δίπλα κλεφταράδες θρασείς και ατιμώρητους, έχεις μπροστά σου την Ελλάδα της κομπίνας και της αρπαχτής. Με το Δημόσιο θλιβερό παρατηρητή, και για το ταμείο του ό,τι περισσέψει.

ΣΕ τέτοιαν αγορά της αταξίας και με πλειοψηφία «βιοπαλαιστών» της αρπαχτής, σε Κράτος πουν το πληροφορούν πως το κατακλέβουν μεγαλολαθρέμποροι κι αυτό αλλάζει…πλευρό, μην περιμένεις τον ΦΠΑ στο Κράτος. Η πλειοψηφία των «επιχειρηματιών» θα το τσεπώνει, όπως πάντα, και οι της εστίασης που βρήκαν την «ευκαιρία» (του 23%) για να αυξήσουν τις τιμές, δεν θα τις μειώσουν. Θα το εισπράττουν και δεν θα το αποδίδουν και κάποιοι θα κόβουν απόδειξη, αλλά δεν θα το δηλώνουν.

ΚΑΙ τι απόμεινε; Ο έλεγχος! Ποιος έλεγχος; Με προανάκρουσμα της έλευσης των ελεγκτών; Και, βέβαια, στη σύγχρονη Ελλάδα της αδιαφορίας και της αφροντισιάς (αν όχι της οργανωμένης και σκοπούμενης ατιμωρησίας), τρέχουμε ομαδικά και «ανήσυχοι», αφού γίνει το κακό. Με «ευκαιρία» ένα θλιβερό συμβάν που θα μπορούσε να προληφθεί.

ΟΙ ελεγκτές δεν φτάνουν, δυστυχώς, οι χωροφύλακες δεν επαρκούν. Κι αν είχες έναν χωροφύλακα για κάθε έλληνα ξοπίσω του μην αμαρτήσει, θα ‘χες την έγνοια μην αμαρτήσει ο ίδιος(!).

ΚΑΙ τι προτείνουμε-ποια είναι η θέση μας; Δεν χρειάζεσαι υπεράριθμους ελεγκτές. Χρειάζεσαι…τρόμο. Για πρόστιμο που θα πληρώνουν και τα εγγόνια σου, αν σε πιάσουν, με ποινή που σε συμμορφώνει προκαταβολικά. Ένας στους χίλιους αν πληρώσει (πανάκριβα) οι άλλοι το πληροφορούνται, σιάζουν το προφίλ και τη συμπεριφορά τους κι είναι «το προλαμβάνειν κάλλιον του θεραπεύειν».

Γκρίνια και…Σινικό Τείχος

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΤΟΥΣ μαζεύει ο κ. Αυτιάς στην εκπομπή του. Αραδειάζει τους «πικραμένους» και τους δίνει γραμμή, ελέγχοντας τον οπλισμό τους. Ο ίδιος παραληρεί και συντονίζει τα πυρά. Δίπλα του η κα Μάγδα με το μάτι στο μόνιτορ. Κατάματα τον τηλεθεατή, με πόζες εναλλασσόμενες, πασκίζει να πει το αυτονόητο, αναμασώντας μασημένα. Παραδίπλα Παραδιάδες για τα δίκια των…ιδιοκτητών λες και μας έλειψαν οι προλετάριοι, η εκπρόσωπος εργαζομένων που θέλει ένα…πανεπιστήμιο κάτω απ’ το σπίτι της, εργατολόγοι, «αντιστασιακοί» και ναρκοθέτες και, βέβαια, πολιτικοί.

ΣΤΟΥΣ τελευταίους ανήκει π. χ. ο κ. Μητρόπουλος, γνωστός ισορροπιστής με τις γύρες του περί την πόρτα του ΠΑΣΟΚ πριν «καθίσει» στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Μαριάς, παρόμοιας πρακτικής και «ιδεολογίας», με τις μισές καθηγητικές του εργατοώρες στο «γυαλί», μέχρι κι αυτός κάπου να «καθίσει» και να βολευτεί. Και, βέβαια, δεν εξαντλείται με τα παραπάνω δείγματα ο κόσμος του κ. Αυτιά, στον κόσμο της γκρίνιας και της πίεσης.

ΤΑ παραπάνω θα φάνταζαν λογικά και παραδεκτά, αν η Ελλάδα δεν στέναζε ακροβατώντας πάνω απ’ τον γκρεμό. Κάποιους θα διασκέδαζαν, κανέναν δεν θα τρόμαζαν και η ψυχή θα’ ταν γεμάτη. Με αισιόδοξα συναισθήματα και τη τσέπη γεμάτη κι αυτήν (με δανεικά απ’ την τράπεζα). Και το δημόσιο ταμείο; Φίσκα κι αυτό (με δανεικά…φιλελλήνων τοκογλύφων, αλλά κάνε κι αλλιώς…), πριν το αδειάσουν βιαστικά ατιμώρητοι μακρυχέρηδες, κλέφτες και κλεφταράδες.

Ο Πρωθυπουργός στη γύρα για επενδύσεις και επενδυτές και «δεν είν’ εύκολες οι θύρες…». Εμείς, εδώ και επί τα αυτά, με τα ίδια μυαλά και απόψεις, απλοί θεατές και ψυχροί παρατηρητές, πιστοί της γκρίνιας και μαθημένοι να δαπανούμε περισσότερα όσων παράγουμε. Και με την ανεργία να σπάει την πόρτα της αντοχής μας, ωστόσο, δεν χαλάμε την ψυχή μας, δεν αλλάζουμε συνήθειες, δεν…παρακαλάμε «κίτρινους» και «σχιστομάτηδες», δεν προσκυνάμε, δεν…ξεπουλάμε. Κι ας έχουμε ξεπουλήσει την ψυχή μας στο φραπέ της καφετέριας, σνομπάροντας τα χωράφια της παραγωγής.

Η εξόρμηση για επενδύσεις είναι το αντίδοτο και πασκίζουμε να το ακυρώσουμε, πριν ακόμα το  γευτούμε. «Μη μας πάρουν τα τραίνα», λες και δεν τα εισάγουμε. «Μη πλακώσουν ξένοι με τα προϊόντα τους», λες και κυκλοφορούμε με αυτοκίνητα “made in Greece”.

ΩΣ καταναλωτές εισαγόμενων και με κάποιους (πολλούς) μανιακούς Ελβετοκαταθέτες, μη μας κακοφαίνονται οι γύρες μας περί το…Σινικό Τείχος.

Αφού ψηλαφίσει τις πληγές…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΒΡΗΚΑΝ «δουλειά» οι κοινοβουλευτικοί μας και δεν εννοούμε τους «εργαζόμενους» της Βουλής που λούφαξαν πάνω στα (χρυσά) αυγά τους. Ξεσπαθώνουν ακροδεξιοί και οι «απέναντι» θυμίζοντας…20ή  Απριλίου 1967 «και ημείς άδομεν». Μια κοινοβουλευτική ΧΑ (Χρυσή Αυγή) που δεν κρατιέται και παραληρεί κι απέναντι τα κόμματα που πάσκισαν να την γεννήσουν και αγωνίζονται να την «αναδείξουν». ΣΗΚΩΣΑΝ (οι κοινοβουλευτικοί μας) τα μάτια τους απ’ τα μείζονα προβλήματα της Ελλάδας, παράτησαν τα δύσκολα με τους…Κινέζους, τα κάρφωσαν στον αντίπαλο κι η γλώσσα τους ροδάνι. Δεξιά κι αριστερά και κάνει και τις δυο σαν τέτοιες να μη μοιάζουν. Μια (ακρο)δεξιά που μας θυμίζει τον εαυτό της και μια (δήθεν) αριστερά που κουβαλάει νερό στο μύλο της πρώτης.

ΟΠΩΣ κάποτε με το ΚΚΕ (εκτός νόμου), ελκυστικό και ονειρώδες σε χέρια ιδεολόγων. Και σήμαινε αυτό αγράμματες ηγεσίες που οδηγούσαν αγωνιστές στο θάνατο κι άλλους που μορφώθηκαν στα Μακρονήσια, αφού νωρίτερα είχαν «οργώσει» τα βουνά. Και πιο…νωρίτερα; Ζωσμένοι στ’ άρματα σημάδευαν τον φασισμό. Κι αν ο πρώτος αγώνας ήταν καθήκον, ο δεύτερος ήταν μια προεξοφλημένη ήττα «προγραμμένων». Απ’ την αφιλόξενη αγκαλιά του Στάλιν στα χέρια του Τσώρτσιλ. Για τη συνήθη μεταχείριση από Άγγλους που εξολοθρεύουν τον αντίπαλο με ξένο αίμα.

ΑΥΤΑ, λοιπόν και άλλα περνούν απ’ το μυαλό μας στη θέα «συμπλεκομένων» του κοινοβουλίου μας. Σε καιρούς ειρηνικούς που μυρίζουν πόλεμο. Όχι, βέβαια, σαν τους δυο πολέμους που ερήμωσαν την Ευρώπη, αλλά μιλάμε για κοινοβουλευτικές πτέρυγες εμπλεκομένων εν δημοκρατία και χωρίς αιτία. 

«ΠΑΡΕΛΑΣΕ» ο…Χίτλερ απ’ το κοινοβούλιό μας με βρικολακιασμένους ομοϊδεάτες του που απέδρασαν απ’ τα καζάνια της κόλασης, κάτι απ’ τις μεθόδους των ναζιστών (σε κλίμακα) αντιγράφουν οι σημερινοί και η…γης τους ετρομάζει. Κι αν ο Γκαίμπελς μας…υποσχέθηκε πως «θα ξανάρθουμε και η γης θα τρέμει», είναι πολύ νωρίς να ονειρεύονται οι νεοφασίστες. Να περιμένουν την Ιστορία.

ΟΦΕΙΛΟΥΝ να συμμορφωθούν οι Χρυσαυγίτες σε κανόνες κοινοβουλευτικούς, να δώσουν τον αγώνα τους κατά των φαυλοκρατών που μας βούλιαξαν, με το «σύστημα» των προνομίων τους και των χρεών μας. Από’ κει και πέρα, είναι υπόθεση του ελληνικού λαού να αποφασίσει. Τους πριμοδοτεί εκλογικά; Τους (εξ)αφανίζει; Να το κάνει, αφού ψηλαφίσει τις πληγές του απ’ τη φασιστική θηριωδία, αλλά κι εκείνες του εμφυλίου που είναι πιο βαθιές (ως «αδελφικές») και ταυτοποιήσει τους ενόχους.

Υπόγραψε, κ. Σαμαρά!

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΤΑ φάγαμε, λοιπόν, όλοι μαζί; Όχι, γιατί οι περισσότεροι δεν μπορούσαν. Μικρό το κουταλάκι τους, και η κουτάλα στα χεριά των ομορφόπαιδων της εξουσίας. Για ομοβροντία εκκωφαντική που δεν την ένιωθαν, μπουκωμένοι. Είναι συνένοχος εκείνος που βλέπει και δεν μιλάει, ωστόσο, είναι δύσκολο. Θα σε ‘ξωπετάξει το κύκλωμα, θα μείνεις μόνος κι ίσως σου φορτώσουν ό,τι δεν έκανες, βγουν οι ίδιοι λάδι και με λευκά φτερά στους ώμους.

ΑΦΟΥ, λοιπόν, δεν τα φάγαμε ισόποσα (κι άλλοι καθόλου), τι μας τρώει και δεν νιώθουμε άνετα; Είχαμε το Κράτος, είχε αυτό τους «λειτουργούς» του. Τρύπωσε δειλά η διαφθορά κι ύστερα του ανοίξαμε διάπλατα την πόρτα. Και στήθηκε το οικοδόμημα της γραφειοκρατίας. Βολικό για τους δημιουργούς του που άρμεγαν τον πολίτη, πριν τους «προσκυνήσει». Κι έγινε συνένοχος (ο πολίτης), το δίδυμο δυνάμωσε κι έπιασε τις άκρες μην εισβάλει η κάθαρση.

ΠΕΡΑΣΕ από στάδια η πολιτική στην Ελλάδα, για να καταντήσουμε εδώ που φτάσαμε. Εναλλάχτηκαν κόμματα (τα εξής…δύο) στην εξουσία μετά από δεκαετίες δεξιάς μονοκρατορίας. Μας άγγιξε ο σοσιαλισμός των λόγων που πέθανε νωρίς, για να καταντήσει «σοσιαλισμός» ως πρακτική και «ιδεολογία». Και φτιάξαμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ένα Κράτος αγνώριστο. Παραμορφωμένο από τραβολογήματα συμφερόντων, με τα ταμεία με αδειανά από δραστήριους μακρυχέρηδες.

ΚΙ έγιναν οι οργανισμοί παραμάγαζα σε χέρια μπακάληδων που σε κλέβουν με λιποβαρή γεμίσματα της σέσουλας, ενίοτε και στο τεφτέρι. Ταξίδευες με τραίνο κι ήταν ο ΟΣΕ ελλειμματικός. Τα’ χαν ξοδέψει για λεφούσια ψηφοφόρων «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια». Μέχρι που προκήρυξαν 300 θέσεις διευθυντών(!) αμαξοστοιχίας(!!) τα καθάρματα, για να διορίσουν τα παιδιά τους.

ΝΑ πάμε στις συγκοινωνίες, στην Εκπαίδευση ή στο ΕΣΥ; Περιττός κόπος κι όλα όλοι  τα ξέρουμε. Και τι απόμεινε; Μόνο να παραδεχτούμε πως «όλοι μαζί τα φτιάξαμε» και ανάλαβε τις ευθύνες σου. Απλώνεις το ποδάρι για ένα βήμα μπροστά και με τα ρίσκα του ή συνεχίζεις σημειωτόν, μιαν απ’ τα ίδια και με τη διαφθορά στο βάθρο, τη γραφειοκρατία ζώσα και σφριγηλή για μίζα, προμήθεια και φακελάκι; 

ΛΕΣ να υπάρχει ελπίδα «εσωτερική» και δεν τη βλέπουμε; Με συνήθειες και πρακτικές του παρελθόντος που μας βούλιαξαν; Αν δεν στέργεις στην «εισβολή» των ξένων, όφειλες να’ σαι «αντιστασιακός» από παλιά. Κι αν ήσουν, δεν θα κλέβανε…καλώδια στην πατρίδα σου, μετασχηματιστές και σχάρες.

Υπογράψτε, κ. Σαμαρά. Τα πράγματα χειρότερα δεν γίνονται.

Επιστολή στον πρόεδρο ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, γιά την κατάσταση στην Ελλάδα

Παρόμοια επιστολή και στους 100 γερουσιαστές των ΗΠΑ

( Mετάφραση στα ελληνικά, από το αυθεντικό κείμενο, στην αγγλική. Το ''Κ''  δεσμεύτηκε να μην δημοσιοποιήσει όνομα και λοιπά στοιχεία του αποστολέα )

Εντιμ. Μπαράκ Ομπάμα
Πρόεδρον Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
The White House
1600 Pennsylvania Avenue NW
Washington, DC 20500

ΣΧΕΤΙΚΑ: Η πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, η μεγάλη διαφθορά και η έλλειψη Δικαιοσύνης

Εντιμότατε κ. Πρόεδρε,
Ως Αμερικανός ελληνικής καταγωγής και αφού Σας συγχαρώ γιά την επανεκλογή Σας, που μας γέμισε χαρά κι ελπίδα, θα ήθελα να θέσω υπόψην Σας ορισμένα ζητήματα που έχουν σχέση με τον τόπο καταγωγής μου, την Ελλάδα.

Στον…κόσμο του ο κ. Τσοχατζόπουλος

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ πολιτική τη δίωξή τους και…καθαρίζουν, ηθικά. Δικαζόμενοι και συνήγοροι. Ο εύκολος δρόμος μιας προκαταβολικής αυτοκάθαρσης με στοιχεία αποπροσανατολισμού και άλλοθι, ασπίδα (χάρτινη) για τη δίκη. Όπου «πιάσει», κι αυτά έχουν πέραση στην Ελλάδα που τα κόμματα ορίζουν τη ζωή μας.

ΤΟ’ πε ο «ποδοσφαιρικός» κ. Ψωμιάδης, το δήλωσε ακόμα και ένας παιδεραστής με χειροπέδες τελευταία, το ισχυρίζεται ο κ. Τσοχατζόπουλος. «Για πολιτική δίκη πρόκειται» και δεν το βγάζεις απ’ το μυαλό του. Λες κι είναι πολιτικός εν ενεργεία και περήφανος για τα πεπραγμένα του, λες και βγήκε απ’ την πολιτική φτωχότερος.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ, λοιπόν, η δίωξε κατά τον κ. Τσοχατζόπουλο και η Πολιτεία να καθίσει στα…αυγά της. Το απαιτούν οι συνήγοροί του! Δεν γουστάρουν την παρουσία του Κράτους στη δίκη, δεν του πέφτει λόγος, δεν είχε χασούρα. Κράτος, βλέπεις, ήταν οι Άκηδες-δεν ήταν ο κοσμάκης που γέμιζε το δημόσιο ταμείο, πριν το αδειάσουν.

ΕΠΙΜΕΝΕΙ στην αθωότητά του ο «πρωταγωνιστής», βρέθηκε ο «ξάδερφος» που τον καρφώνει με στοιχεία, η Δικαιοσύνη επί τα ίχνη του χρήματος και η δίωξη είναι…πολιτική. Άρα, και η λογίστριά του διώκεται πολιτικά, και ο τ. συνεργάτης του ονόματι Σμπώκος και τα λοιπά «λουλούδια» τριγύρω τους. Συνεννοημένα και συντονισμένα, δασκαλεμένα από «φωτισμένους» συνηγόρους τύπου Κούγια, Δημητρακόπουλου και βάλε…

ΘΑ βρεθεί το χρήμα κρυμμένο και (εξ)ασφαλισμένο; Θα οδηγήσουν τα ίχνη του σε θησαυροφυλάκια που εξασφάλισαν τα γηρατειά του(ς); «Ας ψάξουν, δε θα βρουν τίποτα» ισχυρίζεται ο κ. Τσοχατζόπουλος με σιγουριά. Κι αν κάποιοι πιστεύουν στο τέλειο έγκλημα, να πιστέψουν και στις «of shore”.

ΕΧΕΙ την…προοπτική του το πρωτοπαλίκαρο του Αντρέα και του Σημίτη και παραλίγο πρωθυπουργός μας, τρέφει και τα πολιτικά του όνειρα. Το επιτρέπει η ηλικία και ο «πρότερος έντιμος βίος» του, γιατί να μη σχεδιάζει (επί χάρτου στο κελί), να μη φαντάζεται νέο ξεκίνημα, ξανά δόξες και μεγαλεία, μετά τη δικαίωσή τους σε μια δίκη…πολιτική;

ΚΑΙ, βέβαια, (προς)καλεί και άλλους (του ΚΥΣΕΑ κλπ) αναζητώντας (συν)ενόχους, για μοιρασμένη ευθύνη. Και είναι τόσο…πολιτική η δίκη, που έσπευσαν τ. υπουργοί (ίσως και συναυτουργοί) στο πλευρό του. Θίχτηκαν νιώθοντας τη λάσπη πάνω τους, ξεμύτισαν απ’ την κρύπτη τους και καθάρισαν για τον Άκη και τα δίκια του. Με πρώτον, καλύτερο και μεγαλύτερο τον «πρώτον τη τάξει» κ. Κώστα Σημίτη!!!

και παπικά ιντερντίκτα;;;

 

Μεγαλοβδομαδιάτικα

πήγα στην εκκλησία

για της Αποκαθήλωσης

την άγια ακολουθία…

Κι απ’ τους παπάδες ζήτησα

-φερέλπιδες,  λεβέντες-

να μου επιτρέψουν στο λαό

να πω λίγες κουβέντες…

Κι εκείνοι μου αρνήθηκαν

πεισμόνως κι επιμόνως

«γιατ’ είχε κουραστεί ο λαός

Και δεν υπήρχε χρόνος»!…

Αυτές, κατά τη γνώμη μου,

είναι αστείες ενστάσεις!

Ή, κατά το λεγόμενο,

«εν αμαρτίαις προφάσεις»!

Και   είναι εξόχως λυπηρό

οι ευλαβείς παπάδες

τέτοιες να εφευρίσκουνε

ανόητες κουτουράδες…

Το κήρυγμα είναι πάρεργο

ή και χαμένος χρόνος;

Κι όχι του ευαγγελισμού

ο ευλογημένος δρόμος!

Ή μήπως και τους δόθηκαν

 άνωθεν οδηγίες

για όσους οι εφιάλτες μας

 «βαφτίζουν» ταραξίες!

Γιατί συντάξεις και μισθούς

Τα’χουμε κουρεμένα,

ακόμη και κηρύγματα

κατακρεουργημένα!…

Αλλά μέσα στα πάμπολλα

δεσποτικά τερτίπια

δεν ξανασυναντήσαμε

και παπικά ιντερντίκτα!….

(1)Τα ιντερντίκτα είναι οι μεσαιωνικές απαγορεύσεις των παπών σε βάρος τω ανεπιθύμητων… 

Υ.Γ.

Αγωνιστήκαμε,  στην Αιτωλοακαρνανία,  ν' απαλλαγούμε απ' το καθεστώς της δεσποτοκρατίας. 

Κι όμως, δυστυχώς, φαίνεται να επανέρχεται θριαμβευτικά, συνοδευόμενο μάλιστα κι απ’ την  αχώριστη συντρόφισσά του τη   ρουφιανοκρατία!…

παπα-Ηλίας

Υπάρχει συνευθύνη (σας) κ. κ. Εκπαιδευτικοί!

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΠΕΡΑΣΑΝ απ’ τα…χέρια τους. Στήθηκαν στο «γυαλί». Κι εμείς; Μελαγχολήσαμε! Για την ανεμελιά πτυχιούχων, με την ελληνική μας γλώσσα να σφαδάζει. 

ΚΑΛΗ και απαραίτητη η χρήση του κομπιούτερ, άριστα στους χρήστες, εύγε στη νέα γενιά της ηλεκτρονικής «μόρφωσης», ωστόσο, υπάρχει και ελληνική γλώσσα, ταλαιπωρημένη από αδιάφορους. Ενίοτε δολοφονημένη από ανυποψίαστους, που δεν δίνουν πεντάρα για την κλασσική μας παιδεία.

ΚΙ αν μια επιστράτευση κεντάει με βελόνα το κορμί της δημοκρατίας, η γλώσσα χτυπιέται με σκάγια, σφαίρες και πέτρες (και «πέτρα που έφυγε δεν γυρίζει πίσω»).

ΜΕ τα αποστηθισμένα των «εισαγωγικών» και την εκπαιδευτική καθημερινότητα των καταλήψεων και της «πενταήμερης», εισπράττουμε τις μικροθύελλες, πριν αφανιστούμε κατά γλώσσα, θεσμούς και παραδόσεις. Με την Ιστορία μας να αντιστέκεται, αλλά τον (νεο)έλληνα να επιμένει.

ΔΕΝ είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι οι εκπαιδευτικοί μας-είναι συνυπεύθυνοι (και) για το γλωσσικό μας χάλι. Με το μερδικό τους στο παρακάτω δείγμα γλωσσικού επιπέδου σύγχρονων πτυχιούχων:

  

·        Αυτή είναι η πλήρη αλήθεια (Παπαχρήστος, πρ. ΟΛΜΕ)

·        Η πρόταση είναι πρωτοφανή (Κοτσιφάκης, Γ.Γ. ΟΛΜΕ/ΑΝΤ1)

·        Ο φόντος είναι…(Μαριάς, Καθηγ. Παν/μίου/ΜΕΓΑ)

·        Στους προσεχούς μήνες (Μανιτάκης/ΣΚΑΪ)

·        Για μια τέτοια μείζων επέμβαση (Καθ. Παν./ΝΕΤ)

·        Διευθύνοι σύμβουλοι (Αλιβιζόπουλος/εκπ. Τράγκα)

·        Για την μετά των εκλογών ημέρα (Τσαπανίδου/ΣΚΑΪ)

·        Υπάρχει αυτός ο βρόγχος στο λαιμό των μαθητών (Ντινόπουλος/ΣΚΑΪ)

·        Ερευνούμενος (Τράγκας/ΣΚΑΪ)

·        Μετά μεσημβρίας (τηλεπαρουσιαστής ιστορικής εκπομπής, σε κρατικό κανάλι)

·        Διεμηνύοντας…(Ι. Μάνδρου/ΣΚΑΪ)

·        Όχι με πάση θυσία (Καλογεροπούλου/ΣΚΑΪ)

·        Φέραμε τον γενετιστή όπου είναι…(Νικολούλη)

·        Επί την παρουσία του Δημάρχου (ΝΕΤ)

·        Πήραν ένα σακίδιο που άνηκε στον δράστη (ΕΤ1)

·        Πριν μερικές μέρες (Χασαπόπουλος/ΜΕΓΑ)

·        Με την οποία βρίσκεται εν διάσταση (Λιάτσος/Μόσχα)

·        Μπορεί να σου κατασχέτει (Οικ. Αναλυτής/MΕΓΑ)

·        Υπάρχει πλήρη απορρύθμιση (ΣΚΑΪ)

·        Δεν δίστασε να αστειευθεί (ο Ομπάμα) ξεκαρδίζοντας το κοινό (Καϊσερλίδης/ΜΕΓΑ)

·        Μια ρύθμιση ανεξαρτήτου δόσεων (Αμπελιώτης/ΣΚΑΪ)

·        Εγώ εκαλέσθην απλώς (Παπακωνστανίνου (τραγουδιστής)/ΕΤ1)

·        Είναι θέμα που ανέκυψε πολλά χρόνια (ΝΕΤ)

·        Επέστρεψε απ’ τη Γερμανία που σπούδαζε (ΣΚΑΪ)

·        Συλλήφθησαν και οι άλλοι δύο (Δημ/φος/ΣΚΑΪ)

·        Των βίντεων (ΜΕΓΑ)

·        Πρέπει οι τράπεζες να ενσκήψουν στο πρόβλημα (Καλαποθαράκου/ΣΚΑΪ)

·        Να βρουν τους ενόχους και να τους προσάγουν (Ανταποκρίτρια/ΣΚΑΪ)

·        Το άλλο χτύπημα είναι της διεθνής τρομοκρατίας (ΝΕΤ)

·        Αντικείμενα που άνηκαν στον Ωνάση (ΣΚΑΪ)

·        Το μόνο που έχω να συνιστήσω στον κόσμο…(Μεγαλοπαράγοντας της ΑΕΚ)

·        Από πειθήνους εκφραστές (ΣΚΑΪ)

«Αντιστασιακοί»…εν δημοκρατία

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΞΑΝΑ…Σκουριές, αντίσταση και ανυπακοή. Με σκάγια στο κορμί αστυνομικού κι είναι αδιανόητο. Εδώ παπάς εκεί παπάς…ποιος πυροβόλησε; Και, βέβαια, είναι αδιανόητο να πυροβόλησε βαλτός, μιας και δεν παίζεις με τα όπλα (μυρίζει μπαρούτι).

ΕΙΝΑΙ η ανανδρία αυτό που καίει και (μας) ζεματάει. Ως Έλληνες της Ελλάδας που αντιστέκονται, αν χρειαστεί, και του καλού καιρού το βάζουν στα πόδια για την κρύπτη. Χωρίς να ομολογούν αυθορμήτως για την τιμή και το δίκιο τους, θυμίζοντας το…παλληκάρι του «Θρύλου» που «την έκανε» με το χέρι και δεν σήκωσε το…ξερό του.

ΒΙΩΝΟΥΜΕ μικρά και μεγάλα που ορίζουν τη ζωή μας κι είναι διάχυτη η αντίληψη πως όλα πετυχαίνονται με άρνηση και ανυπακοή. Κι αν το σύνθημα (του ΚΚΕ) «η ιστορία γράφεται με ανυπακοή» είχε ισχύ και πέραση σε χρόνια ανελευθερίας, σήμερα πέφτει στο κενό, ως λόγος κενός, και αχρηστεύεται.

ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ακόμα κι αν συμφωνούμε. Και βγαίνει για «κατανάλωση» ένας εκρηκτικός…επαναστάτης ασυμβίβαστου χαρακτήρα, που έχει πέραση στις μέρες μας. Με τις (ανοιχτές) θύρες παραβιασμένες και το «τζάμπα μάγκες» σε πλήρη ισχύ.

ΝΑ δούμε, λοιπόν, την «Αντίσταση» σε κάποιους χώρους και εκφάνσεις τη σύγχρονης ζωής «αντιστασιακών» που, τραβολογούσαν τη δημοκρατία, πριν την καταντήσουν μισή και αγνώριστη; Είναι περιττό, ως αυτονόητο και δεδομένο. Καθένας μας χρειάζεται τον χωροφύλακα ξοπίσω του για πειθαρχία, στιγμιαία και από κάποιον φευγαλέο φόβο. Μετά την…απομάκρυσνή σου, λύεται ο «συναγερμός» και ξανά στην πεπατημένη της ανομίας και της απάτης. Με τις διαβαθμίσεις της, που ξεκινούν απ’ το παραβιασμένο «κόκκινο» του εποχούμενου και «ξεσκέπαστου» μάγκα δικυκλιστή, για να φτάσει στον μεγαλοφοροκλέφτη που «δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά».

ΚΛΑΔΟΙ και σινάφια προβάλλουν τα δίκια τους, άτομα «επαναστατών» δείχνουν το ταπεραμέντο τους, η δημοκρατία υποχωρεί και η λογική ταλαιπωρείται, ωστόσο, οι συνδικαλιστές δίπλωσαν τη σημαία τους ψελλίζοντας, και ο συνδικαλισμός έφαγε κι αυτός τις «ψιλές» του. Έλαχε να φάει τις…χοντρές του μέχρι θανάτου του επί Χούντας, ζωντάνεψε με τη δημοκρατία, για να τη γρονθοκοπήσει. Ωστόσο, αν είναι χρέος σου με χούντες να αντιστέκεσαι, είναι ηλίθιο, με δημοκρατία, να παίρνεις το όπλο σου.

ΕΧΕΙ χώρους και πεδία για αγώνα η δημοκρατία. Και παιδεία, για τους λειτουργούς της εκπαίδευσης. Κι αν οι τελευταίοι αντιστέκονταν π.χ. στην αλητεία κάποιων καναλιών (με ημίγυμνες μαθήτριες στη «γέφυρα της ομορφιάς»), θα ‘παιρναν άριστα, ως παιδαγωγοί. Πρωτίστως.

Ο Θωμάς και ο ληστής…..

Οι μαθητές είχαν ζήσει κοντά στο Χριστό. Είχαν ακούσει τη διδασκαλία του και είχαν δει τα θαύματά του. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών.

Αλλά, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό τους, τόσο τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις για τα πάθη του, όσο και τις προαναγγελίες για την ανάστασή του. Δεδομένου ότι βρίσκονταν σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από το όραμα, που είχε, σχετικά με τον αναμενόμενο Μεσσία η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων.

Ένα όραμα, που συντρίφτηκε, όταν είδαν το Χριστό να συλλαμβάνεται σαν ένας κοινός κακοποιός, να εξευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο και να σταυρώνεται ανάμεσα σε δυο κακούργους.

Γι’ αυτό και τους φάνηκαν, «ωσεί λήρος»(=σαν φαντασιοπληξία) τα λόγια των Μυροφόρων, όταν τους είπαν ότι είδαν αναστημένο το Χριστό.

Έτσι, που, όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, μετά την ανάστασή του, στους μαθητές του, «ονείδισε την απιστία τους».

Απιστία, που φαίνεται να έζησε με ιδιαίτερη ένταση ο Θωμάς. Που, μέχρι τότε, ένιωθε περηφάνια ως μαθητής του Χριστού, ενώ τώρα ζούσε την ανείπωτη ντροπή για την καταδίκη του δασκάλου του.

Γι’ αυτό, όπως φαίνεται, και ο Χριστός τον τιμώρησε με αναμονή μιας βδομάδας, μέχρι να του προσφέρει τα πειστήρια για την ανάστασή του. Και παράλληλα την επιτίμηση για την απιστία του. Λέγοντάς του:

Πίστεψες, αφού με είδες. Καλότυχοι όμως όλοι εκείνοι, που θα πιστέψουν, χωρίς να με ιδούν.

Εννοώντας, φυσικά, τα εκατομμύρια, που θ’ ακολουθούσαν την εποχή των μαθητών και βέβαια δεν θα είχαν τη δική τους εμπειρία. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους των ημερών μας. Που βλέπουν το έδαφος να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια τους. Και δεν βρίσκουν από πού να κρατηθούν.

Κι αλήθεια, ποια θα μπορούσε να ήταν η σανίδα παρηγοριάς, που θα μπορούσε να προσφέρει κάποιος στους ανθρώπους των ημερών μας;

Αυτοί, που ζούνε, ουσιαστικά, μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, διαθέτουν πολλές προσωπικές εμπειρίες. Που βέβαια δεν μπορούν να τις επιβεβαιώσουν με τη βάσανο της πειραματικής απόδειξης. Αλλά η εσωτερική βεβαιότητα, γι’ αυτούς, είναι πιο ισχυρή ακόμη κι απ’ την πιο οφθαλμοφανή πραγματικότητα.

Γι’ αυτούς , που ζούνε έξω απ’ το χώρο της Εκκλησίας, και δηλώνουν άθεοι, άπιστοι, δύσπιστοι, κλπ, θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, ακόμη και τη φυσική πραγματικότητα:

Το χώμα, για παράδειγμα, είναι μια ευτελής ύλη. Και πολύ βέβαια περισσότερο η βρώμικη κοπριά. Κι όμως αυτά τα ευτελή υλικά επεξεργασμένα και αναστημένα μέσα από το θαύμα της δημιουργίας μας δίνουν τους πιο εύγευστους και γλυκείς καρπούς. Τα πλέον όμορφα και εύοσμα λουλούδια. Με τις άπειρες ποικιλίες. Με τα οποία τρεφόμαστε και ευφραινόμαστε. Που μεταστοιχειώνονται σε ο, τι έχουμε και είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τα λεπτεπίλεπτα όργανα του σώματός μας και τις απίστευτα θαυμαστές λειτουργίες τους. Που παράγουν τη σκέψη, που κυοφορούν το συναίσθημα, που σφυρηλατούν τη θέληση.

Έτσι, ώστε να μη φαίνεται περίεργο, το ότι κάποιοι πιστεύουν στο θαύμα και την ανάσταση, όσο το ότι κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν.

Γιατί το θαύμα και η ανάσταση ολοτρίγυρά μας, όπως θα ’λεγε και ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει». Και κυριολεκτικά κολυμπούμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Έτσι, που η απιστία μας να μοιάζει με την άρνηση των ψαριών να παραδεχτούν την ύπαρξη του νερού.

Ακριβώς απέναντι σ’ όλους εμάς και στους μαθητές και ιδιαίτερα στο Θωμά στέκεται εκείνος ο μυστηριώδης ληστής, που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού.

Ο ληστής ούτε άκουσε τη διδασκαλία ούτε είδε τα θαύματά του. Κι ούτε διέθετε την πολυτέλεια πάνω απ’ το σταυρό να φιλοσοφήσει σχετικά με το μυστήριο της φύσης και της δημιουργίας. Όλα κι όλα, όσα είδε και άκουσε, ήταν αυτά, που συνέβησαν και ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της σταύρωσης.

Και βέβαια δεν μπορούσε να ονειρευτεί το Χριστό, όπως οι μαθητές σαν επίγειο άρχοντα, που θα του πρόσφερε πλούτη, δόξες και  τιμές. Γιατί δεν είχε κανένα περιθώριο για τέτοιου είδους αυταπάτες. Αφού, τόσο αυτός, όσο και ο Χριστός ήταν ήδη σταυρωμένοι και ετοιμοθάνατοι…

Κι όμως πίστεψε, όχι μόνο στην αθωότητα, αλλά και στη θεότητα του Χριστού.

Και φυσικά και στην ανάσταση. Του Χριστού και τη δική του. Γιατί διαφορετικά δεν θα ζητούσε από έναν ετοιμοθάνατο σταυρωμένο, που πεθαίνει μαζί του, μέσα στην έσχατη εξουθένωση και τον έσχατο εξευτελισμό, να τον θυμηθεί και να τον δεχτεί στη βασιλεία του. Κι έτσι να πραγματοποιήσει, με τη μετάνοια και την πίστη, το μεγαλύτερο άλμα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου.

Σε αντίθεση με τα κοπάδια των εύπιστων.

Που ακολουθούν ανόητα τους ανάξιους και της παραμικρής έστω εμπιστοσύνης  απατεώνες της πολιτικής. Οι οποίοι μας σέρνουν στην καταστροφή και την κόλαση!

Όχι μόνο τη μέλλουσα, αλλά και την, εδώ και τώρα, επίγεια…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Το πλαφόν της…φύλαξης

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ο Αλβανός για να σκοτώσει, αυτήν τη φοράς. Με τα…νάματα της φυλακής-ξόμπλια του σκληρού του χαρακτήρα. Δεν δούλευε εκεί μέσα, δεν είχε πρότυπα και κίνητρα, έτρωγε τζάμπα και κάθε κακοποιός στη φυλακή επιβαρύνει τον πολίτη με πρόσθετους φόρους είτε ωράριο. Χωρίς να το θέλει, χωρίς να το εγκρίνει. Ωστόσο, αν πεις καμιά αλήθεια πάνω στη λογική της ζημιάς (και) απ’ τα λεφούσια των ξένων, σε βάζουν δεύτερο στόχο τους δίπλα στην κα Δημουλά. Υποκριτές που ξεζουμίζουν (λαθρο)μετανάστες στα χωράφια τους και δε δίνουν πεντάρα για ναυαγούς που «ξεβράζει» η θάλασσα. Δεν σπεύδουν να τους σώσουν για τους ρατσιστές ξεσπαθώνουν.

ΚΑΙ τι έκανε στη φυλακή το παραπάνω «λουλούδι»; Σχεδίαζε και…μορφώνονταν. Στη χρήση της χειροβομβίδας για άμυνα, επίθεση και δολοφονίες. Τον έπιασαν, αλλά δεν του ‘καναν κεφαλοκλείδωμα για «χρήσιμο» και αναγκαστικό στήσιμο στην κάμερα. Να τον αναγνωρίσουν «ενδιαφερόμενοι», να νιώσει ο ίδιος άσχημα και απογοητευμένος για περαιτέρω δράση. Τα «προσωπικά δεδομένα», βλέπεις…σεβαστά και απαραβίαστα στην Ελλάδα των κάθε λογής παραβάσεων και παραβιάσεων.

ΑΦΥΛΑΧΤΟΣ, λοιπόν, και παρατημένος στην τύχη του ο ανώνυμος πολίτης, παρατηρεί και καταγράφει. Διαβάζει τη σκέψη των (εκάστοτε) κυβερνώντων και μετράει (με βλακόμετρο)  τη λογική» του Κράτους. Με αποκορύφωμα την πρόσφατη απόφαση να βάλει φρένο στην απεριόριστη φύλαξη «προσωπικοτήτων», έχοντας μετρήσει με τα δικά του κριτήρια την αξία της ανθρώπινης ζωής.

«Ο,ΤΙ έγινε-έγινε, πληρώνεις για τη φύλαξή σου και καθαρίζουμε». Και για το δημόσιο ταμείο και για να μετριάσουν οι λεφτάδες της λύσσα τους για προστασία τους δημοσία δαπάνη και…τζάμπα για τους ίδιους.

Σ’ αυτά τα περίεργα, πρωτότυπα και…απάνθρωπα έφτασαν κατόπιν ωρίμου σκέψεως. «Πού πήγαν τα λεφτά;» διερωτήθηκαν. Ποιους φυλάγαμε για δεκαετίες με ντουζίνες χωροφυλάκων ξοπίσω τους; Πολιτικούς και σκοτωμένα φίδια της πολιτικής, λεφτάδες και βαποράδες (δήθεν στόχους τρομοκρατών), χωρισμένες που δήλωσαν «κίνδυνος απ’ τον πρώην» και δημοσιογράφους που τα τσέπωναν απ’ το δημόσιο και του ζητούσαν πρόσθετη προστασία.

ΔΕΝ κατανοούμε το εισοδηματικό πλαφόν-κριτήριο των 100.000 ευρώ το χρόνο για να σου παραχωρήσουν φρουρούς. Ούτε τη λογική του κ. Δένδια με τη ζεύξη ανεξάρτητων μεγεθών που είναι η ζωή και το χρήμα. Θέλουμε και τον τελευταίο αστυνομικό στην υπηρεσία του «ανώνυμου» πολίτη. Και το χέρι του «επώνυμου»; Βαθιά, και μόνο και μόνο στη δικιά του τσέπη.

Ο…κυπελλούχος «Θρύλος»

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΔΕΝ έχει όρια η διαφθορά στην Ελλάδα, δεν σώνονται οι διεφθαρμένοι. Οργανωμένοι, σε κλίκες και ομαδοποιημένοι-ποτέ κατά μόνας. Με τη σιγουριά της «νίκης» και της επιβίωσης. «Θα την κάνω, όπως τόσοι και θα ‘ναι στιγμιαίο. Η λαδιά δεν θ’ απλωθεί. Μόνο τα οφέλη θα’ ναι απλωμένα στη ζωή μου, για να την καλυτερέψουν». Με το ηθικό της κλίκας τονωμένο, επίμονα στη μεθοδολογία του.

ΕΚΟΨΕ το…εισιτήριό της η διαφθορά και θρονιάστηκε στα έδρανα. Είδε τα δύο πέναλτι και σφίχτηκε η καρδιά της, μη δεν κάνει το…καθήκον του ο (λεγόμενος) διαιτητής (με τους υπεράριθμους βοηθούς). Πέρασαν τα δευτερόλεπτα κι ήταν λυτρωτικά. «Δεν το είδαν» κι ήταν η διαφθορά απλωμένη στο γήπεδο των μεγάλων «επιτυχιών», που γέννησαν πρωταθλήματα και μοίρασαν κύπελλα. Πώς; Με τον διαιτητή ενδέκατο παίκτη στην…παράταξή τους.

ΚΙ έπεσε βουβαμάρα, γιατί υπάρχουν ακόμα έντιμοι οπαδοί ακόμα του «Θρύλου». Πάγωσαν οι «επίσημοι», σιώπησε η κερκίδα, άδειασε πρόωρα, και εκατομμύρια τηλεθεατών αηδίασαν στην αποκρουστική φάτσα της «ποδοσφαιρικής» διαφθοράς. Εκεί που λέγαμε πως κάτι ξεκίνησε...Με κάποιους της «παράγκας» στη φυλακή, αλλά τους έξω ατρόμητους, ενωμένους και δυνατούς...

ΜΕ το ΠΟΚ (ΠΑΟ, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) μεγαλώσαμε (ως αντίπαλοι), κόντρα στην «αθηνοκεντρική» ποδοσφαιρική εξουσία και…απορρίπτοντας τα περισσότερα κύπελλα και πρωταθλήματα, που τα μονοπώλησαν για δεκαετίες. Κι αν οι «Νότιοι» σνομπάρουν συστηματικά τις ομάδες της Θεσσαλονίκης και οι «αστοί» τους «επαρχιώτες» ακόμα και σήμερα, είναι γιατί έχουν τη σιγουριά της…ζυγαριάς. Θα γείρει, τελικά, προς τη μεριά τους, μετά από παραπλανητικές ταλαντεύσεις για τα μάτια και με τη «διαιτησία» σωτήρια. Με κόλπο της ταχυδακτυλουργικό, είτε με χοντροκοπιά σαν τη χθεσινή σε βάρος του «Αστέρα».

ΤΟ θέμα μας δεν είναι το ΠΟΚ του παρελθόντος (τα γενόμενα ουκ απογίγνονται), ούτε η ιστορία των ομάδων του Κέντρου. Δεν είχε και τόση χρεία της συνδρομής του διαιτητή ο Σιδέρης και ο Δαρίβας. Έχουν οι σημερινοί που αποκρούουν με το χέρι, κάνουν τη κορόιδα και δεν το ομολογούν σηκώνοντας το χέρι, σαν άντρες με…φανέλα. Είναι (το θέμα μας) ο ψευδεπίγραφος «Θρύλος», φτιαχτός στο μυαλό του Πειραιώτη και λατρεμένος. Τσίριξαν «τα παιδιά του Πειραιά», τους άκουσαν πολλοί και μακρινοί, για να γεμίσει η Ελλάδα με «γαύρους» της στεριάς. Με τα κόκκινα λάβαρα αναψοκοκκινισμένων που τα κινούν με λύσσα εντός γηπέδου, που τα κάνουν λίμπα «εκτός», αν κάτι στραβώσει. 

Επιστράτευση, αλλά…

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΣΕ μιαν Ελλάδα «πλημμελή», θα’ ταν περίεργο να…δουλεύει σωστά η εκπαίδευση. Κι αν ήταν θέμα χρημάτων, θα σφραγίζαμε γήπεδα γκρεμίζοντας καμιά στέγη Καλατράβα, θα κλείναμε κάνα σκυλάδικο φορολογώντας το άγρια και…να η παιδεία μας σε επίπεδο ζηλευτό και η Εκπαίδευση χωρίς προβλήματα.

ΕΙΝΑΙ θέμα…παιδείας μας η εκπαίδευση, αντίληψης και στάσης. Κι αν ο γονιός τα δίνει όλα για τη μόρφωση του παιδιού, η Πολιτεία δεν τα δίνει και οι αφανέρωτες δυνάμεις καιροφυλαχτούν. Για ό,τι πάει να κτιστεί στην Ελλάδα της τέχνης, της φιλοσοφίας και της δημοκρατίας. Με την τελευταία μεταμορφωμένη σε ασυδοσία του νεοέλληνα (με τις αρετές και τα κουσούρια του) και το Κράτος να αναπαράγει την αγραμματοσύνη του. Σε φανταχτερό, παραπλανητικό περιτύλιγμα που το’ πε «Εκπαίδευση».

ΘΑ γίνουμε σαφέστεροι και ρεαλιστές, άκομψοι και «ανεπιθύμητοι», ξεκινώντας απ’ το…γυμνάσιο. Πριν το «θύμα» φορτωθεί δυο τσάντες βιβλία δωρεάν(;) και απ’ την πρώτη μέρα, έχει προηγηθεί χορός εκατομμυρίων. Για οικονομισιές  διακινητών του σχολικού βιβλίου, με επίδειξη «συγγραφικότητας» (με το αζημίωτο) και για άλλοθι της Πολιτείας. Κι αν τα ξεφυλλίσεις, θα «διαβάσεις» την πρόθεσή τους να γίνει το βιβλίο ανεπιθύμητο έως αποκρουστικό στα χέρια του μικρού μαθητή, που το σχολείο δεν του έμαθε να μαθαίνει. Τον εξώθησε, με τον τρόπο του, στη «φονική» αποστήθιση που αρρωσταίνει. Του αποστερεί τη γνώση (ευτυχία, κατά τον Σωκράτη), για να φρακάρει το μυαλό του από πληροφόρηση.

ΜΕΤΑ τη στέρηση στα χρόνια της γκαζόλαμπας, ακολούθησε η αφθονία των μέσων. Μπήκε το κομπιούτερ στα σχολεία, για να βγει η δημιουργία και να αποδράσει η σκέψη. Κι αν οι Γιαπωνέζοι (που το παράγουν) κρατούν το κομπιούτερ έξω απ’ τα σχολεία και αποκλεισμένο απ’ την σχολική εκπαιδευτική διαδικασία, οι ημεδαποί φωστήρες και εραστές «ήσσονος» προσπάθειας τα έμπασαν απ’ την κεντρική είσοδο στα εκπαιδευτήρια κάθε βαθμίδας. Για «μόρφωση» με…έτοιμα. Με το παιδί να καμαρώνει για την (ηλεκτρονική) ανακάλυψη της λύσης ενός προβλήματος.

ΚΑΙ πότε θα κατανοήσει π.χ. την τετραγωνική ρίζα και την έννοια του κλάσματος; «Δεν θα χρειαστεί» μας απαντάει το…κομπιούτερ. Ωστόσο, δημιουργία είναι να ξεκινά ο μαθηματικός απ’ την έννοια του αριθμού και να «οικοδομεί». Ο φιλόλογος απ’ τα αρχαία ελληνικά και ο «πληροφορικός» απ’ τα βασικά της ηλεκτρονικής. Χωρίς τα πρωθύστερα της αταξίας και τις υπερβάσεις της βιασύνης.

Συνεχίζεται.

Αποκαλύψεις(!;) Τσοχατζόπουλου

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑΝ με ανταλλάγματα. Ισορροπούσαν τη ζυγαριά με τα προνόμιά τους απ’ τη μια και τους χαριστικούς νόμους στο άλλο πιάτο. Με νόμο (στο πιάτο) που εξασφάλιζε την φοροαποφυγή μεγιστάνων. Πληρώνουν από 20-30 χιλιάρικα το χρόνο οι κ. κ. Κόκαλης, Αλαφούζος, Μάνεσης (ο βιομήχανος) και καθαρίζουν με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Με το κεφάλι ψηλά, κοιτώντας τους νομοθέτες μας (με το κεφάλι χαμηλά) μη τους πιάσει το φτύσιμο απ’ τη μακρινή μάζα που τους βρίζει και τους (ξανα)ψηφίζει («αρέσουν στους βαρβάρους κάτι τέτοια»).

ΠΟΙΑ άλλα μέτρα πήραν και με ποιον νόμο «εξασφάλισαν» τους μελλούμενους κλέφτες που έγιναν σήμερα παρελθόν και αύριο θα περάσουν στην ιστορία με παραγεγραμμένες τις αμαρτίες τους; Με το κλεμμένο παραδάκι (εξ)ασφαλισμένο, τα ακίνητα στη θέση τους και υπό την κατοχή τους, την «ιδεολογία» παραμένουσα και την πρακτική αναλλοίωτη στους κοινοβουλευτικούς μας αιώνες;

ΕΠΕΜΕΝΕ στον νόμο περί μη ευθύνης κλπ. ο κ. Μαντέλης και μας δούλεψε. Νωρίτερα, ο κ. Κ. Καραμανλής (που θα «επανίδρυε το Κράτος») προκήρυξε πρόωρα εκλογές, για περάσουν στην ιστορία και οι δικοί του…αναμάρτητοι. Με υπουργούς του ατιμώρητους και κάποια «παιδιά ταχυδρόμων» αθωωμένα και στην αντεπίθεση.

ΣΗΜΕΡΑ έχουμε πρόβλημα Άκη, των τριγύρω του και των…υπερασπιστών τους. Κραυγάζουν οι κ. κ. συνήγοροι πως τα αδικήματα παρεγράφηκαν και…άδικος κόπος για δίκες και (ανύπαρκτες) καταδίκες. Ο νόμος ζει και ρυθμίζει τα δικονομικά των μιζαδόρων, εξασφαλίζει έρεισμα για κραυγές των συνηγόρων και μόνο το δίκαιο δεν τους νοιάζει. Δεν μιλούν για αθωότητα, αλλά για απενοχοποίηση, βάσει του νόμου. Άρπαξαν τον νόμο, ξεφύλλισαν ότ,ι συμφέρει τον πελάτη, ωστόσο, δεν λογάριασα την ντρίμπλα του δικαστή.

ΚΑΙ βγαίνουν Κούγιες (με το μόνιμο βλέμμα οχιάς) να μας θυμίσουν πως μπορεί η πελάτις ασθενεί, αλλά πιο πολύ υποφέρει ο ίδιος ο κ. Κούγιας. Ρέει το ψέμα αφθόνως απ’ τα χείλη του κι ίσως αυτός θα’ πρεπε (κι αυτός) να βρίσκεται στη φυλακή.

ΑΠΟ ’ κει και πέρα υπάρχουν και…Δημητρακόπουλοι ελεύθεροι να ξεστομίσουν ότι τους κατέβει και να προτείνουν απίθανα και τρομερά. Μη…τολμήσει και «παρασταθεί» το Κράτος στη δίκη, μη ζητήσει αποζημιώσεις και επιστροφές, μη γίνουν συσσίτια τα θαμμένα και κρυμμένα των μιζών και της απάτης.

ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, περιμένουμε. Τι; Τις αποκαλύψεις(!;) του κ. Τσοχατζόπουλου. Μας το υποσχέθηκε.

Τα δίκαια, τα μαύρα και τα «μαύρα» των καθηγητών

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΝΑ ξεκινήσουμε απ’ τα δίκαια των καθηγητών. Για τη δουλειά και για τους ίδιους, που η κοινωνία τους αποκαλεί «λειτουργούς», όποτε τη βολεύει. Και, βέβαια, η πατρίδα μας που ήθελε ανέκαθεν τον δάσκαλο φτωχό (για λόγους σκοπούμενης αγραμματοσύνης του λαού), τον μεταχειρίζεται ως «επαγγελματία» κατωτέρας διαλογής. Κι αν η σημερινή κοινωνία, με τα «ιδανικά» και τις προτεραιότητές της, «δικαιολογεί και «χαλαλίζει» μιαν άνετη ζωή και πλούτη στον επαγγελματία της ύλης, στον δάσκαλο αρνείται και τον θέλει «ιεραπόστολο». Δικαιούται, να’ χει βίλα ο μεγαλέμπορος και εξοχικό ο μπακάλης, αυτοκινητάρα ο φούρναρης και σπιταρόνα ο μανάβης, περιουσία ο αγρότης, ακίνητα ο μηχανικός και…μίζες ο Υπουργός, αλλά ο δάσκαλος έξω και μακριά από τέτοιες αναζητήσεις.

ΠΟΙΟ είναι το πρωτεύον στα δεδομένα της δουλειάς του καθηγητή, στην τάξη; Ο αριθμός των μαθητών/μαθητριών. Με 2-3 παραπάνω φαίνεται η διαφορά. Αρνητική για την απόδοσή του καθηγητή και του μαθητή, δείκτης που ορίζει την παραγωγικότητα και των δυο και την ποιότητα της εκπαίδευσης. Από’ κει πέρα, ξετυλίγονται άλλες…ελλείψεις. Από βιβλιοθήκες που λείπουν μερικώς είτε ολοσχερώς, εργαστήρια με εξοπλισμό που φούσκωσε τις τσέπες μεσαζόντων και εμπόρων που τα διακίνησαν, χωρίς να αξιοποιούνται στην τρέχουσα εκπαιδευτική διαδικασία. Γιατί; Γιατί το λύκειο δεν είναι σχολείο-είναι προετοιμασία των «Πανελλαδικών» και προθάλαμος των ΑΕΙ.

ΚΑΙ πάμε στα αρνητικά και «αλλιώτικα». Απεργούσε, κάποτε, η ΟΛΜΕ και «έριχνε κυβερνήσεις». Απείχαν για μήνες οι καθηγητές απ’ τη δουλειά τους-λειτούργημα-με χίλιες δυο ελλείψεις και ουραγοί μισθολογικά, ωστόσο, με μπακράουντ την εκπαιδευτική τους εντιμότητα. Αρκούμενοι στον μισθό τους και με ωράρια εξοντωτικά. Χωρίς αποζημίωση ως συνοδοί στην «Πενταήμερη» και λουφαδόρους σε γραφεία βουλευτών και υπουργών. Εκεί, λοιπόν, στην τάξη της λιτότητας και της πλούσιας φαντασίας, αναβαθμίζονταν η ελληνική μας γλώσσα. Με πρώτη ύλη για τη γνώση το μυαλό που δούλευε, χωρίς «χρήστες» να πατάνε κουμπιά.  

ΑΥΤΟΣ, λοιπόν, ο χώρος με τα ψήγματα ιεραποστολικής διάθεσης δεν άντεξε στον χρόνο και τη φθορά. «Τα κονομάει ο διπλανός (του δημοσίου) με χίλιες δυο κομπίνες μετά μίζας και προμηθειών; Να τα’ κονομήσω κι εγώ» σκέφθηκε ο εκπαιδευτικός κι έκανε πράξη την πρόθεσή του. Σε κοινωνία όπου όλα πωλούνται κι αγοράζονται, πούλησε κι αυτός την ψυχή του.

ΚΙ άνοιξε ο δρόμος του ιδιαίτερου, για να κλείσει και τον καθηγητή στο κλαμπ των οικονομισάριων. Τρυπώνει σε σπίτια, αμείβεται με «μαύρα» κι είναι ο μισθός του συμπλήρωμα. Και το (δημόσιο) σχολείο για βιτρίνα της δουλειάς του. Για πελατεία που δεν θα’ χε, αν είχε παραιτηθεί απ’ το δημόσιο (ή αν τον είχαν απολύσει). Και είναι η συντριπτική πλειοψηφία τους, αλλά το κρύβουν.

 ουαί υμίν υποκριτές!...




Για ελάτε οι υποκριτές,
οι άτεγκτοι οι τιμητές
στου Ευαγγελίου τον καθαρό
να ιδείτε τον καθρέφτη,
πόσο η «αγιοσύνη» σας
απ’ την αλήθεια του Χριστού
μακριά κι αλάργα πέφτει.

Για ελάτε οι πολιτικοί
και κάποιοι ιερωμένοι,
που με τη μπότα των ναζί
φαίνεστε αδελφωμένοι…

Που την προβιά περίτεχνα
απέξω τη φοράτε
κι ο λύκος από μέσα σας
ουρλιάζει και βρυχάται!

Τα «ουαί» δεν λέει ο Χριστός
μόνο για τους αρχαίους,
που, ως άλλοθι προβάλλετε
κι αποδιοπομπαίους,
μα και για τους σύγχρονους
τα λέει φαρισαίους…

Που τον Ιούδα κάνετε
στάχτες κι αποκαΐδια,
όταν για την πατρίδα μας
χαλκεύετε τα ίδια…

Τρις, για τη δολοφονική
των σταυρωτών φοβέρα,
ο Πέτρος απαρνήθηκε,
μα εσείς νύχτα και μέρα…

Για των αγίων τα τρόπαια
ύμνους λέτε κι εγκώμια,
μα όσους αγωνίζονται
διώκετε παρόμοια…


Και ύστερα από όλ’ αυτά
θέλετε να ’στε και κριτές
και του λαού διαφεντευτές…

Ουαί υμίν υποκριτές!

Όχι, κ. κ. Αμπατζόγλου & Σαμαρά…

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΑΥΤΟΙ βλέπουν το  μέλλον τους στα κόμματα και ονειρεύονται καριέρες. Με τη «δόξα» των προνομίων τους και τη σιγουρεμένη τσέπη. Είναι οι πολιτικοί της «καριέρας», με τους φανατικούς ξοπίσω τους. Για ρουσφέτι και ρουσφετάκι τους οι πιστοί, για τα ψηφαλάκια τους οι πρώτοι, κι όλοι μαζί να «δικαιώνουν τον αγώνα». Κανένας τους δεν ένιωσε την ανάγκη να σκύψει στην Ελλάδα που χάνεται. Αρχηγοί και κομματάρχες, οπαδοί και κόμματα. Εκεί που λέγαμε πως οι κομματικοί διορισμοί είναι του παρελθόντος και στο παρόν και το αύριο μετράει η φιλαλήθεια, το θάρρος και η αντικειμενικότητα.

ΖΗΣΑΜΕ περιόδους «τραγικές» από άποψη φαρμακευτικής δαπάνης. Πολίτες-πελάτες, Ταμεία και Κράτος. Στο πάρτι συνδαιτυμόνες «γλεντζέδες» σιναφιών, μπροστάρηδες (και) φαρμακοποιοί. Με τα (απίθανα) ποσοστά κέρδους όλοι τους, ανάμεσά τους έντιμοι και επαγγελματίες, με κάποιους να εκθέτουν τον κλάδο τους με βρωμιές που ακόμα βγαίνουν στη φόρα.

ΔΕΝ έχουμε κάτι με τον κ. Θ. Αμπατζόγλου-αυτός έχει. Με την αλήθεια που δεν μας είπε ολόκληρη και για την αντικειμενικότητα με την οποία δεν ήταν προικισμένος…πλουσιοπάροχα. «Δεν είδε και δεν άκουσε» ο Πρόεδρος του ΠΦΣ (Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου), δεν…ήξερε για κυκλώματα και κάποιους βρωμιάρηδες φαρμακοποιούς συναδέλφους του, γι αυτό και η σπάθα του δεν έβγαζε…σπίθες.

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΌΣ και…βελούδινος για τους συναδέλφους του (φαρμακοποιούς) κι εμείς τον περιμέναμε καταπέλτη. Φιλαλήθη και ειλικρινή, ευθύ και τολμηρό. Του μιλούσαν για κυκλώματα και καμώνονταν τον ανήξερο, του κατήγγειλαν συμπεριφορές «λειτουργών» της Υγείας» και ουδέν έπραττε, άκουγε ό,τι ακούγαμε κι «έπεφτε (και αυτός) απ’ τα σύννεφα», ζητώντας (από άλλους!) στοιχεία και αποδείξεις. Ένας πρόεδρος, λοιπόν, εξόχως επαγγελματίας και κομματισμένος, μια θητεία χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας και δεν μας έπεισε πως θα’ ναι καλύτερος του κ. Κικίλια στο καινούριο, δοτό του αξίωμα.

ΚΡΑΤΗΣΕ τις ισορροπίες του, «τίμησε» το σινάφι του κι ας ακουμπούσε το φάρμακο σε χέρια (και) αδίσταχτων διακινητών. Κράτησε τις αποστάσεις του, κράτησε και το πόστο του στην αλυσίδα αξιωμάτων του (τ. Πρόεδρος ΙΚΑ, σύμβουλος ΕΟΦ, ΤΣΑΥ κλπ).

ΤΟΝ κομματικό και με προσαρμοσμένη τη λογική, το λόγο και τη στάση του στο  εκάστοτε πόστο του κ. Αμπατζόγλου επέλεξε ο κ. Σαμαράς (δια του Υπουργού του), για διοικητή του ΟΑΕΔ κι είναι λάθος του (αντικειμενικό). Αντί να σβήσει οριστικά τον κομματισμό απ’ το πίσω του μυαλού του. Τώρα που η Ελλάδα μας χρειάζεται όλους, αντικειμενικούς και ακομμάτιστους.

Όχι, κ. κ. Αμπατζόγλου & Σαμαρά…

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΑΥΤΟΙ βλέπουν το  μέλλον τους στα κόμματα και ονειρεύονται καριέρες. Με τη «δόξα» των προνομίων τους και τη σιγουρεμένη τσέπη. Είναι οι πολιτικοί της «καριέρας», με τους φανατικούς ξοπίσω τους. Για ρουσφέτι και ρουσφετάκι τους οι πιστοί, για τα ψηφαλάκια τους οι πρώτοι, κι όλοι μαζί να «δικαιώνουν τον αγώνα». Κανένας τους δεν ένιωσε την ανάγκη να σκύψει στην Ελλάδα που χάνεται. Αρχηγοί και κομματάρχες, οπαδοί και κόμματα. Εκεί που λέγαμε πως οι κομματικοί διορισμοί είναι του παρελθόντος και στο παρόν και το αύριο μετράει η φιλαλήθεια, το θάρρος και η αντικειμενικότητα.

ΖΗΣΑΜΕ περιόδους «τραγικές» από άποψη φαρμακευτικής δαπάνης. Πολίτες-πελάτες, Ταμεία και Κράτος. Στο πάρτι συνδαιτυμόνες «γλεντζέδες» σιναφιών, μπροστάρηδες (και) φαρμακοποιοί. Με τα (απίθανα) ποσοστά κέρδους όλοι τους, ανάμεσά τους έντιμοι και επαγγελματίες, με κάποιους να εκθέτουν τον κλάδο τους με βρωμιές που ακόμα βγαίνουν στη φόρα.

ΔΕΝ έχουμε κάτι με τον κ. Θ. Αμπατζόγλου-αυτός έχει. Με την αλήθεια που δεν μας είπε ολόκληρη και για την αντικειμενικότητα με την οποία δεν ήταν προικισμένος…πλουσιοπάροχα. «Δεν είδε και δεν άκουσε» ο Πρόεδρος του ΠΦΣ (Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου), δεν…ήξερε για κυκλώματα και κάποιους βρωμιάρηδες φαρμακοποιούς συναδέλφους του, γι αυτό και η σπάθα του δεν έβγαζε…σπίθες.

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΌΣ και…βελούδινος για τους συναδέλφους του (φαρμακοποιούς) κι εμείς τον περιμέναμε καταπέλτη. Φιλαλήθη και ειλικρινή, ευθύ και τολμηρό. Του μιλούσαν για κυκλώματα και καμώνονταν τον ανήξερο, του κατήγγειλαν συμπεριφορές «λειτουργών» της Υγείας» και ουδέν έπραττε, άκουγε ό,τι ακούγαμε κι «έπεφτε (και αυτός) απ’ τα σύννεφα», ζητώντας (από άλλους!) στοιχεία και αποδείξεις. Ένας πρόεδρος, λοιπόν, εξόχως επαγγελματίας και κομματισμένος, μια θητεία χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας και δεν μας έπεισε πως θα’ ναι καλύτερος του κ. Κικίλια στο καινούριο, δοτό του αξίωμα.

ΚΡΑΤΗΣΕ τις ισορροπίες του, «τίμησε» το σινάφι του κι ας ακουμπούσε το φάρμακο σε χέρια (και) αδίσταχτων διακινητών. Κράτησε τις αποστάσεις του, κράτησε και το πόστο του στην αλυσίδα αξιωμάτων του (τ. Πρόεδρος ΙΚΑ, σύμβουλος ΕΟΦ, ΤΣΑΥ κλπ).

ΤΟΝ κομματικό και με προσαρμοσμένη τη λογική, το λόγο και τη στάση του στο  εκάστοτε πόστο του κ. Αμπατζόγλου επέλεξε ο κ. Σαμαράς (δια του Υπουργού του), για διοικητή του ΟΑΕΔ κι είναι λάθος του (αντικειμενικό). Αντί να σβήσει οριστικά τον κομματισμό απ’ το πίσω του μυαλού του. Τώρα που η Ελλάδα μας χρειάζεται όλους, αντικειμενικούς και ακομμάτιστους.

Η άλλη όψη

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΔΙΕΚΤΡΑΓΩΔΟΥΝ τα χάλια μας. Δικά τους, δικά μας, ολονών. Με τη μια όψη (του νομίσματος) εμφανή και με καταφανείς τις εγγραφές του, την άλλη αόρατη και σκεπασμένη. Λέμε αλήθειες (για το παρόν), ωστόσο, χωρίς αναγωγές στο παρελθόν. Αυτό (το παρελθόν) τρομάζει (δυστυχώς, χωρίς να διδάσκει) και πάμε παρακάτω.

ΤΙ μας «καίει» περισσότερο; Σε ποιον «χώρο» ακουμπάει η ψυχή σου και χτυπιέσαι για την κατάντια; Είναι τα…μπουζούκια που σου έλειψαν, η εκπαίδευσή μας που παράγει αγραμμάτους, οι συγκοινωνίες μας σε δρόμους της λακκούβας και των σκουπιδιών; Θεώρησέ τα δεδομένα στην Ελλάδα όπου (ακόμα) κλέβουν σκάρες των «ομβρίων», εξαφανίζουν καλώδια του ΟΤΕ για τον χαλκό και στήνουν το «Ντάτσουν» κάτω απ’ τον μετασχηματιστή της ΔΕΗ για να φορτωθεί και να «προωθηθεί».

ΔΕΝ μας...συγκινούν ιδιαιτέρως τα παραπάνω. Η δημόσια υγεία μάς καίει. Το «Σύστημα» που εκφυλλίστηκε (και ακόμα το σφυροκοπούν κάποιοι ασυνείδητοι συνεχίζοντας το πάρτι), οι ελλείψεις σε φάρμακα και ειδικότητες (από διευθυντές είμαστε πλήρεις). Είναι διαπιστώσεις που αποθηριώνουν τον πολίτη, οπλίζουν τη γλώσσα του για αφορισμούς και με το δίκιο του. Ωστόσο, είναι η μια όψη (και νοοτροπία του «έκαστος των ανθρώπων δύο πήρας φέρει»). Για να φορτώνει τις ευθύνες στον διπλανό εξαιρώντας εαυτόν από ενοχές κι ας ήταν «συλλειτουργός» του ΕΣΥ και συναυτουργός της κατάντιας του.

ΜΑΖΙ, λοιπόν, με τα φοβερά που εκστομίζει ο ταλαίπωρος της σήμερον, θα’ ταν καλό να θυμάται τα θλιβερά που μας έφεραν την κρίση του ΕΣΥ στην κρίση. Τα πρόγνωρα φαινόμενα που αγνόησε, τη σε σχέση αιτίου και αιτιατού. Καμώνεται πως δεν είδε, δεν κατέγραψε, δεν…θυμάται:

ΤΑ γεμάτα νοσοκομεία-ξενοδοχεία και το φακελάκι. Τα κέντρα υγείας φίσκα με πελάτες που δεν είχαν καρέκλα να καθίσουν και τους «λειτουργούς» να μη σου μιλάνε καν, μη χαθεί χρόνος απ’ τη διαδικασία της «μαγνητικής». Τους «πελάτες» που τους παρέπεμπε  ασμένως ο γιατρός, αλογάριαστα, για «γενική αίματος» κάθε λίγο και λιγάκι. Τις φαρμακοβιομηχανίες που σου χρέωναν την έρευνά τους με αστρονομικές τιμές πάνω σε φάρμακα (δήθεν) δυσεύρετης ενεργού ουσίας.

ΜΕΧΡΙ που πανεπιστημιακοί μεγαλογιατροί κρόταγαν «κλειστά» κρεβάτια για συγγενείς και φίλους, ενώ προβλέπονταν για «προσωπικότητες» των «Ολυμπιακών».

ΟΙ αμαρτίες πληρώνονται, μη σηκώνουμε τους ώμους και «δεν υπάρχουν αθώα θύματα» (Ζ. Ζ. Ρουσσώ). Κι αν είναι ευχάριστο ν’ ακούσεις το ψέμα και δυσάρεστο να πεις την αλήθεια, ας αναποδογυρίσουμε το νόμισμα. Υπάρχει και η άλλη όψη του.

Μεταπασχαλινά (τηλεοπτικά κ. ά.)

Του Θανάση Νικολαΐδη   

ΞΑΝΑΝΟΙΞΑΝ (βιαστικά, άκαιρα και χωρίς λόγο) τα κανάλια. Πήραν το σήμα κι έσπευσαν για «δουλειά»…δημιουργοί. Μπροστά στον φακό με καμάρι. Πρόβαραν το λεξιλόγιό τους βρωμίζοντάς το με βωμολοχίες, τσούγκρισαν το αυγό τους χαχανίζοντας και να, μπροστά μας, το ΤΙΠΟΤΑ.

***

ΜΕ τους εορτάζοντες Λιάγκες (μόνο τη γιορτή του σεβόμαστε και του ευχόμαστε Χρόνια πολλά). Τα υπόλοιπα (της σαχλαμάρας) τα χρεώνουμε στην παρέα του. Και στο κανάλι της αποθέωσης (της σαχλαμάρας), των ειδήσεων, «ειδήσεων» και σχολίων δια στόματος ακριβοπληρωμένων δημοσιογράφων του.

***

ΚΙ ύστερα έπεσαν ευχές «μακρινές». Από ωραιοπαθείς κυρίες που, αν και τηλεπαρουσιάστριες(!) διψούν για δευτερόλεπτα στο «γυαλί» κι ας μην έχουν κάτι να πουν. Ακούστηκαν Τατιάνες, Ναταλίες και…Μελέτες, χωρίς η τελευταία να κάνει χρήση του λεξιλογίου της διανθισμένου με βωμολοχικούς όρους και ατάκες. Πάλι καλά.

***

ΚΑΙ τι να’ κανε η παραπάνω παρέα δημιουργών του τίποτα; Να’ παιρνε τα βουνά; Όχι. Τους δρόμους και σοκάκια της πόλης για ένα σκουπίδι που τη βαραίνει, δίνοντας το (καλό) παράδειγμα. Να «ηγηθούν» ομάδων δημόσιας καθαριότητας (το κάνει κάποιο άλλο κανάλι και μπράβο του), παρατώντας την άνεση του στούντιο. Αντί να υποδεικνύουν «μαγειρικές» που προκαλούν τους πεινώντες των ημερών μας. Θα’ ταν πιο χρήσιμο. Και ανάλογο των…προσόντων τους.

***

ΔΕΙΤΕ τους πώς τσιρίζουν για να βγάλουν γέλιο στις (δήθεν) κωμωδίες τους, ποιους/ποιες και γιατί προβάλλουν, τα πρότυπά τους για (απο)μίμηση, για ποια σιωπούν και ποια τα «θάβουν».

***

Μ’ αυτά κι αυτά των καναλιών μας και τις «δημιουργίες» των ανθρώπων τους, γιατί να τρίβεις τα μάτια σου για τη νεολαία μας που δεν είχε κάτι ακούσει για τον Αλέκο Παναγούλη (πρόσφατη εκπομπή του κ. Χαρδαβέλα στο «ΔΙΟΝ»), γιατί αγνοεί τον Άρη Βελουχιώτη, γιατί γνωρίζει τα πάντα για τον κ. Ρουβά;

***

ΚΑΙ γιατί να μην «πιάνει» ο «συνωστισμός» της κας Ρεπούση σε απληροφόρητες μάζες που (και αυτήν) την ψηφίζουν φανατισμένα;

***

ΚΑΙ του ΧΡΟΝΟΥ!