Η συλλογική ευθύνη και η φωνή της Πατρίδας

Η πατρίδα αποτελούσε για τους Έλληνες έννοια κατ’ εξοχήν πολιτική. Εις τον Επιτάφιο του Περικλέους κατονομάζονται οι χειροπιαστές αιτίες π.χ. η επιβεβαιωμένη στην πράξη ευνομία, οι απεριόριστες ευκαιρίες, που είχε ο καθένας σε αυτή την πόλη, για να αναπτύξει τις δυνατότητές του, οι θεσμοί τους ως προϊόν αυθεντικής, αυτόνομης συλλογικότητας, η πολιτικώς θεσμισμένη έμπρακτη ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, η αναμφισβήτητη πληρότητα της ζωής του. Οι Έλληνες δεν μάχονταν για ιδέες, ιδανικά και άλλες ιδεολογικοποιημένες (αυτ)απάτες, αλλά για απόλυτα καθορισμένες και χειροπιαστές σημασίες, όπως πόλη-πατρίδα.

Η Γερμανία κατά της Ευρώπης

Αλλεπάλληλα είναι τα κτυπήματα που δέχεται η Πατρίδα μας από τις ορδές της γερμανικής βαρβαρότητας. Από την έναρξη της κρίσης χρέους, πριν από 6½  και πλέον χρόνια, ο Ελληνικός Λαός ανέχεται αδιαμαρτύρητα τα ταπεινωτικά μνημόνια και τους εκβιασμούς του Βερολίνου που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όμως η συμπεριφορά των εκφραστών μίας άθλιας πολιτικής απέναντι ενός Λαού με μεγάλο ιστορικό παρελθόν και τεράστια συνεισφορά εις τον παγκόσμιο πολιτισμό, αναγνωρισμένη διαχρονικά και διεθνώς, δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες.